Het was de moeite waard!
Door Marianne op 23/02/2005 - 22:54:
Juist de laatste weken denk ik veel terug aan de afgelopen jaren. Misschien komt het doordat ik weemoedig word van de herfst of omdat ik eindelijk wat meer tot rust kom.
Ik ken mijn man Frank al 16 jaar (ik ben er nu 32) en we zijn in 1997 getrouwd. We hebben eigenlijk altijd al geweten dat we kinderen wilden en ongeveer een jaar na ons trouwen gingen we het dan ook proberen. Heel relaxed, want echt haast hadden we niet. Aanvankelijk maakten we ons ook niet echt zorgen toen ik niet zwanger werd, maar na een half jaar ga je toch nadenken. Om een lang verhaal kort te maken: na een jaar bleek het inderdaad goed fout te zitten.
Ik had sterk het gevoel dat het bij mij niet goed zat omdat ik onregelmatig menstrueerde. Maar tot onze grote schrik bleek Frank vrijwel onvruchtbaar. Een enorme klap want de op de natuurlijke manier zwanger raken, was onmogelijk. IVF, zelfs ICSI was de enige mogelijkheid. Het was een keiharde boodschap maar wel duidelijk. We hebben niet jaren hoeven dokteren en zoeken, we wisten direct wat er mis was. Ons gevoel zei direct: stop, nu niet direct verder. Spontaan zwanger worden was één ding, maar we waren nog niet toe aan hormoonbehandelingen en reageerbuisbevruchtingen. Frank wist zelfs niet of hij dat überhaupt wel wou.
Ons stille wens om 3 maanden op reis te gaan, wilden we eerst ten uitvoer brengen. Dan zouden we wel nadenken en erover praten. Dit is ook zo gebeurd. Wel kwam onze relatie nog een tijdje in zwaar weer door alle bijkomende emoties en verdriet, maar gelukkig kwamen we er samen doorheen.
Eind 2002 waren we dan eindelijk zelf zo ver en aan de beurt bij het Rijnstate in Arnhem. We zijn allebei erg optimistisch van aard en begonnen ook met die instelling aan de eerste behandeling. Er was ten slotte niets mis met mij. Dus als het eitje eenmaal bevrucht was, maakten we een grote kans, vonden we zelf.
Wat kregen we allebei een enorme klap te verwerken toen die eerste keer mis ging. Ik zat op mijn werk en was die dag alleen. Ik weet nog niet hoe ik de dag ben doorgekomen, maar het is me gelukt zonder Frank te bellen. Ik wilde het hem persé persoonlijk vertellen en niet op zijn werk. Frank geloofde me eerst niet, zo vol van vertrouwen was hij. “Een innestelingbloeding”: zei hij hoopvol. Ik moest hem echt herhaaldelijk vertellen dat ik me echt ongesteld voelde en dat het fout zat.
Weer hebben we even een time-out genomen van ongeveer een maand. Ik vond de tweede poging veel spannender. Nu wist ik wat er allemaal ging gebeuren en ik wist ook dat als het weer niet lukte, we nog maar één poging hadden. We hadden namelijk ook samen besloten om niet onbeperkt door te dokteren.
In april ging het circus weer van start: spuiten, echo’s en die ondraaglijke spanning. Dit keer hadden we een vakantie geboekt na de terugplaatsing zodat we niet thuis hoefden te wachten of ik ongesteld werd. De afleiding konden we wel gebruiken.
Deze keer konden er twee embryo’s worden teruggeplaatst. De vorige keer hadden we er maar één. Natuurlijk kregen we hier hoop van, je grijpt alles aan.
Op donderdag 8 mei 2003 was het erop of eronder. De dinsdag ervoor vertrokken we naar Rome en dit keer voelde ik me gewoon heel anders dan bij de vorige poging. Toch waren we zo bang voor een nieuwe teleurstelling. De afleiding was heerlijk en die donderdag gingen we het Vaticaan bezoeken en Frank verbood me elk half uur een wc op te zoeken. Erop terugkijkend, was dat eigenlijk de spannendste dag.
Toen ik de volgende ochtend nog niet ongesteld was, kreeg ik vertrouwen. De vorige keer was ik namelijk direct gaan bloeden op de geplande dag.
Op zaterdag vlogen we weer naar huis. Onze arts had geadviseerd om maandag te testen, maar dat hield ik echt niet vol. Zaterdag, eind van de middag waren we thuis en ik hield het niet meer. Het was zo’n mooi moment toen er een roze streepje verscheen, dat kan ik met geen woorden beschrijven. Frank besefte het niet direct, maar ik wel. Eindelijk zwanger, geweldig! Mijn ouders hebben we dezelfde avond nog op de hoogte gesteld. Iedereen wist het al heel snel omdat we altijd heel open waren over de behandeling.
Na de eerste euforie keerde de spanning bij mij weer helemaal terug en ik heb me de hele zwangerschap toch gespannen en bezorgd gevoeld. We hadden er zoveel moeite voor gedaan en dan ben je zo bang dat het alsnog fout gaat. Gelukkig is dat niet gebeurd, ik bleek zelfs zwanger te zijn van een tweeling!
Ondertussen ben ik moeder van een tweeling! Kris en Karlijn zijn de meest gewilde en geliefde kiddies van de wereld (zegt elke moeder, denk ik).
Het is nog elke dag ongelooflijk dat ze er eindelijk zijn en dat het zo goed met ze gaat. Het lijkt wel alsof we jaren op deze twee hummels hebben gewacht en dat ons echte leven nu eindelijk is begonnen. Het voelt zo compleet aan, ons gezinnetje.
De zwangerschap was lichamelijk en geestelijk vrij zwaar, vond ik. De bevalling echter, was een eitje. Op acht december 2003, met ruim 34 weken, braken de vliezen en op 10 december, heel vroeg, kwamen Kris en Karlijn 20 minuten na elkaar op de natuurlijke manier ter wereld. Het voelde zo goed dat ik deze kunstmatig begonnen zwangerschap op de natuurlijke manier kon afronden.
Nu zijn we ruim 10 maanden verder en we zijn af en toe erg moe (understatement), maar we zijn zo ontzettend gelukkig! Voor iedereen die in dezelfde situatie zit, hoop ik dat er ook een happy end aan het verhaal zit. Alle ellende en stress zijn echt de moeite waard!
Marianne
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Greetje (profiel) op 24/02/2005 @ 12:40 
Een dikke proficiat ! Geniet maar van de kindjes , ze zijn zo snel groot !!!
Door: Anniek op 26/02/2005 @ 14:16
wat een geweldig verhaal. Gelukkig dat allemaal is goed gegaan. Veel succes met het opvoeden van jullie 2-ling.
Door: cindy op 27/02/2005 @ 19:17
ik wens je van harte een dikke proficat met je tweeling .
bij ons wil het niet lukken om zwanger te worden ;
wij zijn bezig met hormonen en het licht wel aan mij .
geniet van je tweeling
groetjes cindy
Door: Ingrid op 02/03/2005 @ 15:03
Hallo Marianne,
Ook ik ben moeder van tweelingenmeiden die a.s. maandag alweer 5 worden en ben behandeld en bevallen in Rijnstate-ziekenhuis in Arnhem. Veel geluk en geniet van je kindjes want geloof me, het gaat zo snel!!!!!
Groetjes Ingrid
Door: Anoniem op 05/03/2005 @ 07:13
Ik vindt het soms zo erg als je hoord hoeveel moeite sommige mensen moeten doen om zwanger te worden en als je hoord hoe sommige mensen hun kindjes slecht behandelen maar dikke profociat geniet ervan!!
Door: Laura (profiel) op 16/03/2005 @ 18:32
Hallo Marianne,
Bij ons een (bijna) identiek verhaal, met die uitzondering dat ik weet hoe een relatie onder die problematiek kan lijden... Sinds iets meer dan 2 jaar heb ik een nieuwe relatie en hebben we na de 2de poging met IVF eveneens 2 embryootjes teruggeplaatst gekregen (cryootjes wel te verstaan) en sinds 1 maand en 4 dagen de trotse ouders geworden zijn van Arne en Jelle. ’k Begrijp je woorden heel goed...
En dat enorm moe zijn: yep. Jullie zijn al 10 maand ver, er staat ons blijkbaar nog t één en t ander te wachten
Ze zijn het heel zeker waard.Ook wij zijn 32.
Veel groetjes en geniet er verder van!
Door: ingrid_25 (profiel) op 20/03/2005 @ 21:25
Ik ben ook behandeld en bevallen in arnhem. Hebben jullie kindjes op de coeveuze gelegen. ( volgens mij lagen ze naast mijn dochter lisanne heet ze) Als je de coeveuze in kwam recht tegenover de deur?? Lisanne is nu ook al weer 15 maanden en een lekkere meid. Hoop dat alles goed met jullie gaat.
groetjes Ingrid
Door: Anoniem op 03/04/2005 @ 14:25
Ik vind het gewoon niet eerlijk, bij de vrouwen waar je maar naar hoeft te wijzewn, dan zijn ze al zwanger, en ik en mijn man, en nog vele andere stellen, zijn al jaren bezig met zwanger worden.
nu zijn we bezig met onze eerste IUI-behandeling.
Wie krijgt nog meer een IUI-behandeling, misschien kunnen we erover mailen.
Trouwens wij hebben een zoontje van bijna 5, en we zijn nu alweer bijna 4,9 jaar bezig om een tweede zwangerschap tot stand te brengen.
Mijn emailadres is: myrawever@hotmail.com.
Ik ben 36, en mijn man is 40, en we wonen in Venray
Door: Anoniem op 15/04/2005 @ 18:41
ik ben heel blij voor jullie wij zijn al 2,5 er mee bezich het was aan mij ze hebben mij eierstokken moeten weg halen dus moet het met donatie het is onze 5 keer en nu zaterdag hebben ze er weer 2 eicellen terug geplaatst nu de22 gaan we weten of het gelukt is ik hoop het met gans mijn hart
Door: Anoniem op 14/06/2005 @ 15:14
hoi,hoi
ik ben inmiddels ook al weer twee jaar aan het proberen voor een tweede. en het wil niet lukken met de eerste was ik met ongeveer 6/8 maanden zwanger .we zijn naar het ziekenhuis geweest met mijn man is niks aan de hand en ik heb echos gehad was ook nisk bijzonders op te zien ,nu willen ze verder onderzoek gaan doen omdat we toch al 2 jaar bezig zijn .moet ik een baarmoeder foto laten maken .krijg je een eenden bek er in en spuiten ze vloeistof er in het moet volgens zegen erg pijn doen .ik zie dit niet zo zitten mischien vinden jullie mij raar maar het is zo medich ik ben zo teleur gesteld in mijn lichaam eigenlijk mischien is het de angst ,,wie kent dit mail me eens !!! ik hoop alsnog dat we zonder al die poespas kunnen zwanger worden ik heb er toch een ???????????
ik hoop een reactie terug t horen groetjes an
Door: Anoniem op 07/07/2005 @ 14:22
Hallo lieve luitjes!!Wat heerlijk jullie verhalen te lezen!Ik start ongeveer 23/8 met prikken voorIVF-ICSI vind het doodeng al dat geprik en dan die punctie!Ik zet mijn verstand maar op nul en blik op on-eindig!!We zien het wel!!Vind het super spannend allemaal!Maar ik vind dat het leven ook zonder kids de moeite waard is!Heb een fijne relatie en dat gaat voor alles!!Dus vergeet niet te genieten van je leven NU!!(an & Venray)Succes allemaal met kind en zonder!!
Door: venssa op 20/08/2005 @ 10:04
hallo allemaal
ik stel me even voor ik ben 25jaar en mijn vriend ook we zijn al 7 jaar samen en willen al 5 jaar een kind na twee jaar was ik zwanger maar op 8 weken kreeg ik een miskraam een half jaar later weer een miskraam ook op 8 weken wij voelde ons rot dacht echt dat we eraan kapot gingen nu 3 jaar later nog geen succes heb al drie maal ici laten doen zonder resultaat normaal nog een vierde keer maar weet echt niet meer wat te doen heb er geen zin meer in om nog een ici te laten doen omdat dat toch niet gaat lukken
zou ik niet met in -vitro beginnen maar daar heb ik zone bang van omdat dat missschien ook niet lukt heb bang om weer eens teleurgesteld te worden mijn vriend in ik lijden er hard onder ik gun het iedereen hoor maar onze vrienden die zwanger zijn en bij ons lukt het dan niet
wie kan mij een beetje raad meegeven
grtjes
Door: Bren op 16/09/2005 @ 16:44
Hallo allemaal vooral mijn anonieme collega IVF-ster die op 23/8 is begonnen met prikken.Ik zelf ben gestart op 21/8 met prikken.De eerste week ging het prima!Prikken ging goed zonder pijn en geen bijwerkingen maar toen begonnen er horentjes op mijn hoofd te groeien, ik leek wel bezeten door de duivel en liep reglmatig te janken alsof de wereld zou vergaan(om helemaal niets!!!) nadat ik ben gaan spuiten voor de ei-stimulatie ging het beter!Slaap wel veel meer(maar dan zoek je ook geen ruzie)Dinsdag 20/9 heb ik de gevreesde punctie!!Probeer me zo veel mogenlijk te ontspannen, zodat die morfine lekker valt.Dan denken ze dat er de vrijdag daarna een eitje kan worden terug geplaatst(er zitten er nu 11 volgns de echo)Dus al met al spannende tijden,ben erg benieuwd!
Duim voor me allemaal, word vervolgt!!!
Groetjes
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.