We nemen een kindje? Zo makkelijk ging dat niet!
Door Willeke op 05/07/2005 - 23:59:
Ik was 21 en mijn vriend was er 26. We waren helemaal verliefd en al een jaar samen. We hadden een huis gehuurd en we bespraken onze toekomst. Hoe we over kinderen dachten? Ja, geweldig natuurlijk!
Dus ik stopte met de pil… Wat spannend! Maar die spanning sloeg om in stress, want er gebeurde niets, helemaal niets. Afwachten dan maar…
Jaren later, ik was er toen 25, ben ik naar de dokter gegaan. Ik vertelde het hele verhaal aan de dokter en die zei: “Ga maar temperaturen.”
Oké, dat deed ik. En bij iedere grote verhoging van de temperatuur vrijden we. Maar helaas, er gebeurde nog steeds niets.
Toen werd ik doorgestuurd naar een gynaecoloog. Ik kreeg een kijkoperatie om te zien wat er mis was. Nou, van de uitslag schrok ik heel erg! Ik was er samen met mijn zus, toen de arts me zei: “Je zult nooit de natuurlijke manier een kind krijgen. Je eileiders zijn vernauwd, er kan nooit een zaadje door.”
We hebben gehuild, mijn zus en ik. Ik belde mijn vriend op en vertelde hem wat er mis was. En ook hij huilde erg. Wat een ramp!
Een paar weken later moest ik terug bij die arts langsgaan. Hij zei: “We kunnen IVF proberen. Dat is jullie enige kans… Of adopteren.”
Nou, dat laatste zagen we niet zitten, IVF dus… Nou, pilletjes, spuiten, noem maar op… Wat een ellende en stress!
De eerste 2 keren gebeurde er niets en werd ik gewoon ongesteld. Maar de 3 de keer was ik zwanger! Hoera!
8 Weken ver was ik toen ik een echo kreeg. Hup, mijn vriend en mijn ma mee naar het zieken huis… O, wat spannend! Maar die spanning sloeg om in verdriet… Het hartje klopte niet…
Een week later kwam het af. Ik werd schoongemaakt en begon weer met een nieuwe behandeling, want ik wou het zo graag.
De 4de poging was ik weer zwanger, maar weer liep het op 8 weken mis. Weer veel verdriet… Je wereld stort… Ik was echt zo diep ongelukkig dat we besloten om te stoppen met IVF. Het werd te gek… Ik was een wrak en onze relatie werd er ook niet beter op. We besloten om leuk te gaan leven: op vakantie te gaan, een nieuwe auto en een huis te kopen…
Ik was er al wat aan gewend dat er geen kinderen kwamen. Het was gewoon niet voor ons weggelegd… Toen gebeurde het! Ik was 2 weken over tijd! Ik was op van de zenuwen en deed een test. Wauw! Hij was positief! We waren door het dolle heen: het kon toch geen waar zijn?
De tijd verstreek en ik werd er heel negatief onder, zo van: “Het zal wel weer misgaan met 8 weken…”
Maar nee, hoor, het bleef goed gaan! Heel de zwangerschap verliep eigenlijk geweldig. Mijn vriend zei me nog: “Doe nou niet zo negatief. Zie het van de zonnige kant en geniet er nou gewoon van!”
En dat deed ik dan maar…
Ik, 30 jaar, werd moeder na negen jaar wachten! Ik kon het niet geloven maar het was echt zo…
Willeke
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Katrien (profiel) op 06/07/2005 @ 09:40 
Waaw, zo zie je maar, de wonderen zijn de wereld nog niet uit! Proficiat meid! Hoe ver ben je nu? Ik wens je alleszins een wolk van een baby toe! En geniet van je zwangerschap, die 9 maanden vliegen gewoon voorbij!
Groetjes, Katrien en Lore
Door: karin op 06/07/2005 @ 10:49
wat fijn willeke gefeliciteerd en geniet van jullie kindje ik heb zelf 2 meiden bij mij was het andersom zwanger raken en blijven maar de zwangerschappen waren zwaar bloedingen weeen met 33 weken al met mijn tweede dochter ben ik ingeleid na alle toestanden.gelukkig alles goed nu maar ook veel stress en onzekerheden gehad hoor. echt niet fijn maargoed ben nu super trots op mijn meiden de jongste is nu 6 maanden en mijn oudste dochter word 3 in oktober 2005.
Door: Nessie (profiel) op 07/07/2005 @ 15:53
Proficiat!! Geniet van jullie welverdiende kindje. Dit verhaal zal een steun zijn voor de vele koppels die zulke problemen hebben.
Groetjes
Door: Marijke (profiel) op 07/07/2005 @ 17:09
Wat een mooi en ontroerend verhaal, zo zie je idd dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn, ik wens jullie het allerbeste!
Groetjes
Door: qira op 07/07/2005 @ 21:23
Hallo, geweldig is het om toch na z'on lange tijd toch zwanger te raken. Wij hebben er 5 jaar op moeten wachten en volgens de medici zouden wij het zonder hulp niet redden. Omdat ik nog heel jong was hadden besloten nog een aantal jaren te wachten.5 dagen voordat we de sleutel van ons nieuwe huis in ontvangst zouden nemen kwamen we er achter dat ik zwanger was. Hier is bijna 5.5 jaar jaar overheen gegaan. Nu ben ik zwanger van de tweede en dat heeft al met al 5 maand geduurd. Zo zie je maar weer dat de medici het niet altijd bij het juiste eind hebben en dat moeder natuur gewoon zijn eigen gang gaat.
qira
Door: Inge op 08/07/2005 @ 19:34
Ik vind het gewoon prachtig dat jullie dan toch jullie langverwacht kindje gekregen hebben. Zelf ben ik de oudste van 2 en mijn ouders hebben 13 jaar moeten wachten tot ik tevoorschijn kwam. Zo zie je maar, zeg nooit nooit!!!
Dikke kus XXX
Door: Eva (profiel) op 11/07/2005 @ 14:20
Wauw! Ik krijg er helemaal kippevel van! Een dikke proficiat!
Eva
Door: anoniempje op 12/07/2005 @ 12:15
Hallo Willeke,
proficiat! Hier een beetje een soortgelijke situatie. Ik ben na 6,5 jaar zwanger geraakt. Na heel veel behandelingen én een miskraam om 7 weken geloofde ik er maar half-en-half meer in, maar tja... we besloten om toch nog maar een behandeling (icsi) te doen. De laatste behandeling was uitgelopen op een miskraam en ik kon op die manier niet stoppen. En ongelooflijk maar waar: ik werd terug zwanger. Ondertussen hebben we een schat van een dochter.
Ik wens je heel veel succes en je zal zien dat je kindje dit alles waard geweest is.
Groetjes!!
Door: Anoniem op 04/08/2005 @ 19:00
Wat ben ik blij voor u en wat een wilskracht,he! Maar je ziet het loont de moeite!
Ikzelf heb in een vorige relatie van 7 jaren ook geprobeerd zwanger te worden maar het wou niet lukken toen naar de dokter , ik had zoveel testen moeten doen dat ik er onozel van werd maar ze vonden niets, tja mijn baarmoeder is een beetje klein zeiden ze maar voor de rest alles ok! Dus dan nog maar een tijdje zo geprobeerd, toen hadden ze icsi voorgesteld bij mij en dat heb ik 2 maal ondergaan, ik vond dit emotioneel pijnlijker al die hormonen die je dan krijgt,he
Spijtig genoeg was het dan ook nog mislukt, niet zwanger dus... Toen zei ik nooit meer doe ik dat... Mijn toenmalige relatie is ondertussen afgelopen, huisje verkocht... Maar ondertussen is er al veel verandert, heb een nieuwe vriend al bijna 3 jaar en we hebben ons huis gekocht allebei al klaar voor een kindje dus want ik nader de 30! Al een paar maanden bezig maar spijtig genoeg nog niets
Nu heb ik over 2 weken een afspraak bij de dokter voor een onderzoek weeral, en ik ga er terug voor ik zal zwanger worden dus ook via ivf of icsi Ik put heel veel kracht uit jullie verhalen als ik me 
voel dan lees jullie verhalen en dan ga ik er weer voor want blijkbaar in mijn vriendenkring wordt iedereeen spontaan zwanger, en aan mij vragen ze al niet meer wanneer de kids komen... Bang dat ze mij zouden kwetsen de lieverds... Ik doe nu maar stoer en zeg dat ik geniet vant leven en tralala maar vanbinnen ga ik kapot
Aan iedereeen die aant proberen is of dergelijke veel sucses toegewenstEn je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.