Het verdict : ICSI…
Door Inès op 30/08/2005 - 13:28:
Een hele tijd geleden besloten mijn vriend en ik om ervoor te gaan. Ja, wij waren klaar voor kindjes. Nooit is het in ons opgekomen dat we daarvoor een hele lijdensweg zouden moeten afleggen. Toen we in april 2003 stopten met de pil, dachten we: “Binnen een jaartje hebben we een baby’tje of toch eentje op komst.”
In het begin hielden we geen rekening met vruchtbare periodes en dergelijke, dus waren we ook niet verbaasd dat we na de zomer nog steeds niet zwanger waren. Op 23 augustus 2003 zijn we getrouwd en nu mocht het al helemaal meteen gebeuren…
Een jaar (april 2004) en een hoop zwangerschapstesten later, was ik nog steeds niet zwanger. Zoals velen wel zullen herkennen, werd de ene vriendin na de andere zwanger en vroegen we ons af wanneer het eindelijk onze beurt zou zijn? We besloten een bezoekje te brengen aan de gynaecoloog.
Na een hele hoop onderzoeken kregen we op 3 mei 2004 (die datum vergeet ik nooit meer) te horen dat het voor ons niet was weggelegd om op de natuurlijke manier zwanger te worden. Enkel via de medische mallemolen zou onze wens in vervulling gaan. ICSI was het verdict want zelfs kunstmatige inseminatie zou onze kansen niet verhogen.
Het nieuws sloeg in als een bom! ICSI? Is er echt geen andere manier? Hoe kan dit? Waarom wij? Al die vragen spookten door onze hoofden. De gynaecoloog raadde ons aan om het nieuws even te laten bezinken. Zo gezegd, zo gedaan. Maar niet voor lang…
Enkele weken later en na een operatie van Erik in de hoop op beterschap, besloten we een afspraak te maken in het UZA.
Op 28 mei konden we er al terecht. We werden er zeer goed opgevangen en de behandeling werd haarfijn uitgelegd en zeer belangrijk: er werden ons geen blaasjes wijsgemaakt en geen valse hoop gegeven. De slaagkans per behandeling werd geschat op 25%, 1 op 4 dus.
Na nog een aantal testen, bloedonderzoeken, genetische onderzoeken en een volgend bezoekje aan het UZA, werd het startschot gegeven. We besloten om nog even te wachten aangezien we op reis gingen met mijn ouders, drie weken naar Amerika. Een schitterende reis die ons heel veel deugd heeft gedaan. Na anderhalf jaar eens even weg van de heuse babyboom in onze vriendenkring, de ziekenhuizen, de testen en nog meer testen… En weg van de ruzies die er jammer genoeg waren tussen mijn man een mij.
Na een deugddoende vakantie en alles eens op een rijtje gezet te hebben, waren we er helemaal klaar voor. We hadden elkaar teruggevonden. Ik moest mijn regels afwachten en dan zou ik kunnen starten met de pil ter voorbereiding van de eerste ICSI.
Op 22 augustus was het zover. Stiekem hoopte ik dat het toch nog spontaan gelukt zou zijn maar de teleurstelling was deze keer heel wat minder groot dan de voorbije 16 maanden. Het startschot voor de eerste ICSI was immers gegeven.
Mijn man wilde heel graag kinderen, maar begon steeds meer en meer te twijfelen. Niet over het feit van een kindje te willen, maar over de behandeling op zich. De spanningen liepen thuis heel hoog op en de ruzies werden heel frequent. Niets konden we nog van elkaar verdragen op den duur en we groeiden steeds verder en verder uit elkaar. Meermaals hebben we gezegd om ermee te stoppen. Toch nam ik de pil door (ik kon nog altijd stoppen) en ik beet door. Achteraf gezien was dit misschien fout en wat egoïstisch? Ik weet het niet…
Op 19 september begon ik met de neusspray, een medicijn dat, als je de bijsluiter leest, niet eens meer durft te nemen. Het brengt je letterlijk in de menopauze met alle kwaaltjes vandien. Toch bleek het bij mij erg mee te vallen.
Twee weken later, op 30 september, mocht ik beginnen met de spuitjes, nadat uit onderzoek (bloed en echo) was gebleken dat mijn hele hormoonhuishouding plat lag. Vanaf nu namen de dokters je hormonen van buitenaf over. Nu was er geen weg meer terug…
Ondertussen waren de ruzies tussen mijn man en mij al heel wat verminderd en het idee “Waarom beginnen we in godsnaam aan kinderen”, was ook weer helemaal verdwenen. Wel hadden we afgesproken dat als de eerste poging zou mislukken, we het eerste half jaar niet gingen denken aan een tweede poging. Mijn man kon het niet meer aan. Het werd hem allemaal te veel. Het was geestelijk dan ook al heel zwaar geweest en het zou nog erger worden, ook lichamelijk.
Elke avond om 18u kwam een verpleegster van het Witgele kruis de spuitjes zetten. Dit kan je ook zelf, maar dat we durfden niet. De eerste controle was op dinsdag 05/10. Er waren echter nog niet veel follikels op mijn eierstokken te zien. Ontgoocheld ging ik buiten.
Op vrijdag 08/10 moest ik terug op controle en tot mijn grote verbazing waren er nu wel heel veel follikels. Op zondag moest ik dan terug op controle, deze keer in het UZA. Er bleken een 16-tal follikels klaar te zitten. Ik moest mijn bloedwaarden afwachten om te zien of ik de Pregnyl-spuit op maandag of dinsdag moest krijgen.
Op dinsdag om 22 uur stipt kreeg ik de spuit en moest ik met de andere medicatie stoppen. Nu was het afwachten tot donderdag voor de punctie.
Donderdag om 7 uur vertrokken we vol zenuwen naar het UZA. Ik werd ingecheckt in daghospitaal, mijn man had zijn “huiswerk” afgeleverd en om 10u30 werd ik, na het nemen van iets kalmerend, naar de afdeling fertiliteit gebracht. Ze maakten me er helemaal klaar en dan was ik klaar om “geplukt” te worden. Het deed een helse pijn, eentje die door merg en been ging. Mijn man heeft mij de hele tijd bijgestaan, maar kon niet meer doen dan machteloos toekijken. Dit was voor mij voldoende.
Tijdens de punctie hoorde ik geregeld zeggen “eicel”, dus ik wist dat het een goed resultaat ging zijn. Na een uur afzien (normaal maar een kwartiertje, maar mijn follikels werkten blijkbaar niet zo goed mee) kregen we het resultaat… 18 Eicellen, wat zeer goed was. Het verzachtte de pijn een beetje.
Eenmaal terug op de kamer ebde de pijn wat weg en om 15 uur mochten we naar huis.
Thuis ben ik op de zetel gekropen en er twee dagen blijven liggen. Terug een helse pijn. Ik had blijkbaar last van een lichte overstimulatie. Pas op dinsdag was de pijn beter.
Ondertussen hadden we bang afgewacht op een telefoontje van het UZA over de bevruchting. Wat bleek? Van de 18 eicellen waren er maar liefst 14 bevrucht! Op zondag 17/10 zou de terugplaatsing doorgaan. Nu maar duimen dat de eicellen zich goed doordeelden en mooie embryo’s vormden.
We werden om 10 uur verwacht in het UZA. Ik werd, omdat het weekend was, deze maal niet meer naar het daghospitaal gebracht, maar wel “gedropt” op een kamer met 3 lieve oude dames.
Omstreeks 12u was het dan zover. Van de 14 bevruchte eicellen schoten er wel maar 6 meer over. Vijf ervan zouden ze nog in het oog houden en indien mogelijk, invriezen.
Het beste embryo (8-cellig zonder fragmentatie) werd teruggeplaatst. Er zat nu een topembryo in mijn buik. Na 4 uur met mijn benen omhoog gelegen te hebben, vertrokken we naar huis.
Twee slopende wachtweken braken aan. Ik voelde van alles en ook weer helemaal niets. Om zot van te worden… We kregen het bericht dat slechts 1 embryo goed genoeg was om in te vriezen. Een enorme teleurstelling. Ik had er geen goed oog meer in…
De eerste week na de terugplaatsing had ik pijnlijke borsten, maar op zaterdag waren ze precies leeggelopen. Alle hoop was dan ook zo goed als verdwenen.
De maandag erop had ik ’s avonds bloedverlies. En ook het laatste sprankeltje hoop smolt hiermee als sneeuw voor de zon. Nog 5 dagen onzekerheid…
Eindelijk was het vrijdag 29/10. We zouden eindelijk weten of het gelukt was of niet. ’s Morgens de bloedafname en dan was het weeral afwachten. Want meer dan bang afwachten konden we niet doen. Ik had ondertussen een zwaar “ongi-gevoel” en verwachtte me aan een negatief resultaat.
Gelukkig hadden we van alles gepland zodat de tijd toch nog redelijk snel voorbij ging. Om 16 uur besloten we te bellen. Mijn man belde naar het UZA maar de resultaten van de bloedtest waren nog niet doorgefaxt vanuit Turnhout. Na wat heen en weer gebel tussen UZA en Turnhout kregen we het resultaat te horen. Na anderhalf jaar proberen was het eindelijk zover: “WIJ WAREN ZWANGER!”
Ik hoop met dit verhaal vele mensen moed te geven en steun te bieden en ik hoop dat jullie allemaal heel snel een klein wondertje mogen verwelkomen…
Inès
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: nancy op 04/12/2005 @ 14:44 
Heb op 18/11/2005 mijn tweede punctie gehad, en toch is het niets geworden. Ben zelfs 5 dagen vroeger ongesteld dan normaal zou mogen.
Nu gaan we enkele maanden wachten, en misschien nog een derde poging ondernemen. Ik heb er effe mijnen buik van vol. Ik laat wel iets weten.
Door: sisi op 11/12/2005 @ 09:50
Dag Ingske,
Vermits ik ook al een hele tijd op natuurlijke weg probeer zwanger te worden overweeg ik om naar Leuven te gaan voor verdere behandeling.
Ik heb vroeger al 1 keer isci in Genk gedaan maar ik vond het voor mij daar niet zo goed de sfeer en die dokter...
Daarom wou ik vragen hoe het er in Leuven aan toe gaat?
Veel liefs meid
Vanwege een radeloze meid
Door: inge op 27/01/2006 @ 17:12
morgen 28 januari onderga ik mijn 3de pick-up en ik zie er enorm tegenop. Aangezien dit de 3de keer is mogen we zelf kiezen of we 1 of 2 eitjes terug laten zetten. We komen niet tot een beslissing. Voor beide opties kunnen we voor en nadelen geven. Kan iemand mij hierover een tip geven. Dinsdag of woensdag is het zover dan moeten we een beslissing genomen hebben. Voor iedereen waarbij het gelukt is
Hoi Inge,
Goh ik kan je er niet echt bij helpen hé !! Ik zou zelf niet zo zijn voor een tweeling, maarja het verhoogt je kansen wel hé en ik ken trouwens maar 1 iemand waarbij er twee teruggeplaatst zijn die effectief zwanger is van een tweeling...
In elk geval heel veel succes morgen en ik zal alvast kei hard duimen dat het mag lukken en dat het spreekwoord derde keer goeie keer voor jou opgaat !!!
Groetjes
Inès
Door: wendy op 31/01/2006 @ 12:36
mooi verhaal ik herken dit maar al te goed ik heb deze maand een icsi behandeling onder gaan donderdag 26/01/2006 is er een embryo terug geplaats de dagen duren erg lang
ik heb al een hele dikke pijnlijke buik want ze hebben een paar eitjes laten zitten en die zijn ook nog eens gaan groeien maar we houden de moet er in en hopen dat wondertje
groetjes wendy
Door: C op 08/03/2006 @ 16:40
Hoi ik ben weer terug van weggeweest, ik had een tijdje pauze genomen om te reizen en even afstand te nemen...Op 3 februari ben ik aan de derde poging van de ICSI begonnen en heb 2 embryo's (knabbel en babbel) terug laten plaatsen. Ze zijn van zeer goede kwaliteit en aangezien dit de laatste poging is die vergoed is, wordt het double or nothing...ik heb nog 8 dagen te gaan voordat de uitslag er is, maar op de een of andere manier ben ik er wel rustig onder...Mocht ik me druk willen maken dan maar op de laatste 2 dagen....Wat ik wel merk is dat mijn huid een beetje vlekkerig is en een soort van koortsuitslag heb, maar dit komt misschien wel van de chocola :0) of ligt het aan de hormonen, kan natuurlijk ook...
Ben reuze benieuwd of ze goed innestellen en hope for the best!
Groetjes C
Door: C op 16/03/2006 @ 08:39
Ik kan het niet geloven, maar ik ben zwanger!!!! De test gaf een dikke + aan POSITIEF!!!
Na 12 jaar is het dan toch raak, YOEHOE
Hey C,
Een hele hele dikke proficiat meid !!!!!!!
Geniet ervan !!!
Hier zijn we ondertussen begonnen voor een broertje of een zusje en hebben reeds een cryopoging van het embryootje dat nog in de vriezer zat achter de rug maar helaas negatief. We moeten dus weer opnieuw beginnen. Op 26/04 hebben we een afspraak.
Groetjes
Inès
Door: Anoniem op 04/04/2006 @ 13:22
Hey,
En weer zit in met tranen in de ogen, ...
Wij kregen een geweldig valentijnskado, ... in het staaltje van m'n man is geen levende ziel te verkennen. OOk een tweede analyse gaf dezelfde uitleg. We gaan naar Jette, en eigenlijk voel je je wel heel gesteund door het team, ...
voorlopig is het lange wachten op de volgende afspraak, waar ze ons waarschijnlijk nog niets meer kunnen zeggen, het enige wat we kunnen doen, maar ik wordt er wel gek van!
Ik zou voor het moment iedereen die een opmerking maakt van "beginnen jullie der nog niet aan, ..." of zo in het haar kunnen vliegen.
Lost natuurlijk niets op.
50% van de mannen kunnen ze met TESA of MESA helpen las ik ergens, en daar verwees de prof ook naar, maar ik durf er echt niet op te hopen.
Ik put er wel wat moed uit, dat er hier toch verhalen vermeld staan die wel een happy-end hebben, ...
Ik ga afsluiten,
ik heb m'n hart eens gelucht, en dat doet deugd.
Aan iedereen hier op t' forum veel succes!
Ik hoop mee met jullie!
Groetjes.
Door: sab op 11/04/2006 @ 16:35
Hoi aan iedereeen,
Voor mij is dit de eerste keer dat ik reageer. Heb al veel gelezen. Wij hebben een eerste icsi poging ondergaan en nu donderdag mag ik bloed laten prikken om te zien of we zwanger zijn. Nog 2 dagen geduld.
Maar deze middag had ik wat lichte stipjes bloedverlies waardoor ik onzeker wordt.
Heb last van opgezette en pijnlijke borsten, ben wat prikkelbaar in vlug weemoedig. Af en toe een opgeblazen gevoel en wat misselijk. Zijn er onder jullie die dat ook hadden en die dan bleken zwanger te zijn. Hopelijk mogen wij donderdag goed nieuws verwachten.
Groetjes en succes aan allen die momenteel met een behandeling bezig zijn, sab.
Door: nancy op 01/05/2006 @ 17:38
hallo iedereen,
het is een heel tijdje geleden maar toch zijn we voor een derde infitro- poging gegaan.
Zaterdag 29-04-06 heb ik mijn pick-up gehad in uz-Gent, en vandaag 1-05-06 zijn er TWEE lieverds ingepland. Voor Eddy en mij is dit de ultieme poging om zwanger te worden. Alles is deze keer heel goed verlopen zonder teveel buikpijn en humeurige toestanden, die kunnen waarschijnlijk nu nog komen....Op 15 Mei mag ik een zwangershapstest doen, en tot dan ga ik echt proberen relax te zijn, ik zeg wel proberen,hé, en positief te denken.
Door: nany op 16/05/2006 @ 10:51
geloof het of niet, maar van gisteravond weet ik dat we zwanger zijn!!!!
Eddy is niet te houden en gaat vanmiddag met ons personeel een fles champagne opendoen, Ik zou nog wat afwachten , maar hij vindt dat ze het ook verdient hebben ,daar ze zo dikwijls alleen gestaan hebben door onze afwezigheid. Ik hoop echt op het beste, en volgende week dinsdag ga ik naar de eerste echo.
Het kunnen er trouwens 2 zijn, want er zijn 2 embryo's teruggeplaatst.
HOU ER DUS ALLEMAAL DE MOED IN !!! HET IS BIJ ONS OOK EEN WEG VAN 5 MOEILIJKE JAREN GEWEEST!!
Waw Nancy !!!
Een hele dikke dikke proficiat !!! En eentje of twee ???
Groetjes
Inès
PS hou me op de hoogte hé !!! (zal beloven om wat vaker te komen lezen)
Door: NANCY op 30/06/2006 @ 16:49
wel Inès , ik ben ondertussen 11 weken ver, en we verwachten een tweeling. We zijn in de zevende hemel, maar toch is er iets dat me met beide voetjes op de grond houd. Binnen 2 weken mag ik terug op controle, en zullen we hoogstwaarshijnlijk de harttonen horen.
Ik heb wel de hartjes zien flikkeren. k' voel mij anders super goed, buiten de gewone kwaaltjes , maar die neem ik er graag bij.
Ik laat nog wel iets weten, voor we op reis , voor de hopelijk laatste maal met ons tweetjes, vertrekken
Door: Inès op 07/07/2006 @ 12:20
Hoi Nancy,
Oh wat goed zeg.. Een tweeling..Een hele dikke proficiat in elk geval.
Hier een teleurstelling moeten verwerken.
We hebben terug een ICSI-poging ondernomen voor een tweede kindje n vrijdag te horen gekregen dat we zwanger waren, maar helaas op maandag waren de waarden gezakt en dus een vroege miskraam. Vind het wel erg, maar kom zoveel geluk (twee keer van de eerste keer) dat zal niet zoveel mensen gegund zijn hé. Dus vol goede moed naar een volgende poging. Na een rustperiode weliswaar. Hebben geen cryo's dus we moeten van nul starten.
Groetjes
Inès
En geniet ervan want die 9maanden vliegen voorbij !!
Door: michel op 11/07/2006 @ 14:19
mijn jongste zus,is na twee keer zwanger geworden via infitro,en heeft nu een flinke jongen van 1jaar
Door: Leen (profiel) op 14/08/2006 @ 18:20
Hey Inès,
Na anderhalf jaar plezant proberen, heeft analyse van het laatste zaadstaal uitgewezen dat het ook bij ons ICSI wordt : de enige maar toch wel degelijk een optie om zwanger te worden... Ons intiem slaapkamerevenement wordt dus binnenkort een ziekenhuisaffaire met medische hoogstandjes
Binnen 2 weken hebben we een gesprek met de gyn, administratie... benieuwd wanneer we effectief mogen starten !
Ik hoop voor jullie dat jullie niet al te veel bergen en dalen meer moeten trotseren eer jullie een 2° wondertje mogen verwelkomen...
Zoals je zegt is het geluk hebben en helemaal niet vanzelfsprekend dat je van Hinte zo "vlot" zwanger bent geworden, na de eerste poging ! Hou de moed erin... één van dezer spring je weer een gat in de lucht !
Wist je trouwens dat er al over de 400.000 ICSI-kindjes bestaan ? Onlangs gelezen op een medische website (weet alleen niet meer of het op een Belgische of Hollandse was)
groetjes,
LeeN
Door: Anne op 08/09/2006 @ 22:53
Wat een verhalen. Als ik dit lees denk ik, eigenlijk heb ik een luxe-probleem. Wij zijn nu ongeveer een jaar bezig voor een tweede. Van mijn eerste kindje was ik met twee maanden zwanger. Voor de tweede zijn we nu inmiddels een jaar verder. Normaal gesproken zou ik me nog niet direct zorgen maken, maar ik ben 36. Ik heb een afspraak gemaakt bij mijn huisarts, maar die heeft al eerder tegen mijn vriend gezegd dat zodra wij de "medische molen" ingaan dit ook veel spanningen en stress veroorzaken wat ook geen goed doet. Ik wil graag van mijn onzekerheid af en denk dat de onderzoeken mij meer duidelijkheid geven. Soms denk ik bij me zelf, wat doe ik moeilijk we hebben toch een gezond kindje. Maar mijn zoontje vind het zo fantastisch om met andere kindjes te spelen ... ik gun hem gewoon een broertje of zusje. Ik ben bang dat mijn huisarts me weer afraad om onderzoeken te laten verrichten.
Door: Tes op 29/11/2007 @ 00:45
Hallo lotgenoten,
Na veel te hebben gelezen op verschillende site's...heb ik nu eindelijk de stap durven nemen om een berichtje online teplaatsen..
In het kort ons ongewenst kinderloosheid probleem.
Vanaf het begin van onze relatie,waren wij er van overtuigt samen een gezinnetje te gaan stichten...maar dit ging niet zo makkelijk als we hadden gehoopt..
Na 2 en half jaar proberen gingen wij teleurgesteld naar de huisarts.
Deze heeft ons door verwezen naar Wilhelmina ziekenhuis in Assen.
Daar hoorden we na een paar onderzoeken dat het zaad van mijn partner van zeer slechte kwalitijd was. En wij niet op natuurlijke weize zwanger konden raken. Dit was de eerste keer dat ik in mijn leven dacht..waarom !!! Dit hebben wij zeker niet verdiend.
Wat er nog meer door mij heen ging wil ik jullie voor behoeden..
Toch gingen we met volle moed in het iui traiect.
Maar helaas hadden we veel tegenslagen.
Ik had snel last van kiestes en moest vaak stoppen tijdens de behadelingen. Waardoor het een langdradig en zenuwslopend verhaal werd. Telkens als we weer mochten beginnen met spuiten was ik bang dat het weer mis zou gaan en wij nooit een eerlijke kans zouden krijgen om te insemineren. Na 1,5 jaar iui met een resultaat van 6 inseminatie's waren we nog niet zwanger..
Bij het eindgesprek werd ons verteld dat de behandling voor ivf in het ziekenhuis umcg (Groningen) zal gaan plaatsvinden.
Daar waren wij erg blij mee,omdat wij niet het gevoel hadden dat we zwager zouden raken via een iui behandeling.
We konden bijna niet wachten om tebeginnen..maar helaas moesten we 3 maand op een wachtlijst staan tot we werden opgeroepen.
Hier kon ik mij heel moeilijk bij neer leggen..maar je heb geen keus.
Eindelijk mochten we in oktober 2007 beginnen..maar het werd geen ifv maar icsi omdat het zaad van mijn partner onder de maat van ivf viel.
Inmidels hebben wij een eigen cyclus beghandeling icsi gehad in het umcg. Bij een eigen cyclus behandeling worden weinig hormonen toegediend en is er daardoor minder risico op overstimulatie of kiestes.En afbreken van een tezware behandelingen minder snel zal gebeuren. Er word ook maar 1 eiblaasje gestimuleerd en daarna opgeprikt. Dit is bij ons ook gebeurd maar helaas is er geen terugplaatsing gekomen,omdat het eicel niet goed had gedeeld. Dus moesten we wachten tot na mijn ongie voor de volgende in eigen syclus icsi behandeling. Dit gebeurt bij ons 6x en word geteld als 1 icsi behandeling. Daarna word er bij de 2e en 3e x icsi behandeling meer hormonen toegediend en meer eisellen opgeprikten. Hier zijn we nu nog niet..want inmiddels zijn we bezig met de 2e icsi eigensyclus behandeling.
Dinsdag 27-11-07 is mijn eicel weer opgeprikt (puntie) deze ligt weer in het umcg met daarin een zaadje van mijn partner.
Woensdag aanstaande worden wij gebeld of het eicelletje goed heeft gedeeld en als dat het geval is word het dezelfde dag nog terug geplaatst...zo spannend..al met al hebben wij 50% kans op een goede deling en wij hopen dat het deze keer teruggeplaatst word. Dan pas krijgt mijn lichaam de kans om het tot iets moois telaten volgroeien.
Bij de eerste punktie lag mijn eicel voorin en konden ze het makkelijk opzuigen..helaas was het de 2e keer iets minder makkelijk om bij de eicel te komen..dit was best pijnlijk.
Toch heb ik het er voor over..nooit heb ik geweten dat een kinderwens zo sterk kon zijn. Ook voelen we met iedereen mee die in het zelfde schuitje zitten als wij. Tijdens mijn puntie denk ik altijd aan ieder die mij voor is gegaan en dat geeft mij veel troost en moed om verder tegaan. Het lezen van ervarings verhalen doet mij ook goed..dan voel ik mij niet eenzaam en de enige met dit probleem.
Ook hoop ik met ons ervaringsverhaal een andere tekunnen steunen.
En lees graag jullie reactie's en ervaringen terug.
Veel geluk en sterkt voor iedereen.
TesEn je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.