Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Toch nog zwanger!

Net 19 jaar was ik toen ik stopte met de pil. Ik woonde al een tijdje samen met mijn huidige man (8 jaar ouder) en omdat we allebei met een kinderwens rondliepen, stopte ik 3 maanden voor ik klaar was met mijn opleiding. Daarna zou ik werk gaan zoeken, zouden we een huis kopen en trouwen. Het leek ons zo fantastisch om te trouwen terwijl ons eigen kindje een bruidkindje zou zijn. Natuurlijk hielden we in ons achterhoofd dat het krijgen van een kindje wel eens helemaal niet zo vanzelfsprekend kon zijn, maar echt aandacht gaven we dat niet, gezien onze leeftijd.

Na anderhalf jaar proberen en teleurstellingen zijn we naar de huisarts gegaan. Mijn hele cyclus werd uitgeplozen en mijn man zijn zaad werd getest. Volgens onze huisarts was er onvoldoende “goed” zaad aanwezig, waardoor het lastiger zou zijn om natuurlijk zwanger te worden. Wat een domper! Maar we wilden er niet te langer over nadenken want we gingen al bijna touwen en dan lekker 3 weken naar Turkije. Er was nog zoveel te regelen voor de bruiloft dat we er even niet meer aan dachten.
Eenmaal getrouwd en terug in Nederland zijn we er terug over na gaan denken. En ik liet me door verwijzen naar een gynaecoloog. Intussen waren we alweer in totaal 2 ½ jaar bezig om zwanger te worden. Ook in het ziekenhuis moesten we weer allerlei tests ondergaan. Bij mij werd niets gevonden en ook het zaad van mijn man bleek toch goed genoeg.
Na een 6-tal maanden van onderzoeken en tests mochten we gaan beginnen aan de behandeling IUI, dat betekende dat ik door middel van hormonenspuiten eitjes zou laten groeien en mijn man moest dan zijn zaad inleveren zodat ik geïnsemineerd kon worden. Dan zou namelijk de grootste kans op slagen zijn: het zaad zo dicht mogelijk bij het eitje brengen als de eisprong elk moment kon gebeuren.
In totaal werd dit 6 keren vergoed en vaker zou ook geen zin hebben, volgens de gynaecoloog. We hebben het ook 6 keer gedaan, maar het lukte niet 1 keer! Wat een teleurstelling, keer op keer. En weer een jaar voorbij.

We kregen groen licht om verder te gaan met IVF. We hadden in oktober 2005 onze laatste IUI gedaan en konden nog voor december beginnen met IVF. Dan zouden we net voor kerst de uitslag hebben. Maar dat was voor mij te snel, ik wilde mijn lichaam eerst even wat rust geven na een half jaar hormonen. Ik wilde het nieuwe jaar met frisse moed beginnen en ik moest er niet aan denken om net voor kerst een negatieve uitslag te krijgen. Dat zou geen fijne kerst zijn. Gelukkig begreep het ziekenhuis dit en we mochten in januari bellen voor een nieuwe afspraak.
Die kerst werd evengoed de ergste kerst van ons leven want mijn neef kwam om het leven door zinloos geweld in kerstnacht. Op 1e kerstdag werden we om 5:50 uur uit bed gebeld met dit vreselijke nieuws… De dag voor oudjaar werd hij begraven, heel emotioneel was dit alles…
Tja, en wat doe je dan? Vier je oud en nieuw? Onze beste vrienden kwamen die avond bij ons en we hebben 3 vuurpijlen afgestoken, 1 voor mijn neef, 1 voor het geluk van onze vrienden en 1 voor ons geluk voor het komende jaar.
Een week na de begrafenis belde ik naar het ziekenhuis om te vertellen dat door deze gebeurtenissen wij niet toe waren om te beginnen met IVF en vroeg ik of we tot het voorjaar konden uitstellen. Dit was gelukkig geen probleem.
Maar wat er toen gebeurde, geloof ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Half januari werd ik maar niet ongesteld? Terwijl het altijd precies 25 dagen was, zat ik nu al op 28 dagen in mijn cyclus… Een test doen, durfde ik niet en mijn man riep maar dat het door de stress van de afgelopen tijd kwam. Maar ik moest het weten… Dus ben ik naar boven gegaan om de test, die al heel lang in de la lag, te doen.
De minuten van de test leken wel een eeuwigheid, maar wat was dat? Er verschenen twee streepjes! Ik was zwanger!
Ik kon alleen nog maar huilen en mijn man in de armen vallen. “Zie je nu wel”, zei hij: “Je bent niet zwanger!”
Ik kon er maar net uitbrengen dat de test positief was.
Gelijk belden we de huisarts en het ziekenhuis waar ze me zeiden dat ik met 8 weken zwangerschap een eerste echo mocht komen maken… Wauw!

Nu ben ik alweer ruim 18 weken zwanger en ik kan het nog steeds niet geloven… Ik maak me wel een beetje zorgen omdat ik net nu zonder baan ben komen te zitten. Krijgen we nu eindelijk een kindje, we zullen ook geldproblemen hebben. Ik ben bang dat we het niet kunnen redden maar gelukkig hebben we al vrij veel gekregen: een commode, een bedje en maxi-cosi en heel veel kleertjes.
We zijn intens gelukkig met de baby op komst en over 2 en een halve week weten we of het een jongen of meisje is, want dat willen we graag weten….

Saskia

Door: daniëlle (profiel) op 23/05/2006 @ 21:22

Saskia,

Ik kan alleen maar diep respect opbrengen voor jullie moed en doorzettingsvermogen! Misschien heeft het in deze ellendige tijd wel zo moeten zijn....
Zelf hebben we altijd het grote, grote geluk gehad dat we gelijk zwanger waren en daarmee groeit het respect voor mensen die er alles aan doen om hun kinderwens in vervulling te zien gaan.
Ik wens jullie een hele mooie en zorgeloze zwangerschap met als klapstuk een wolk van een baby.

xx

Door: Jenny op 25/05/2006 @ 12:18

He Saskia,
Wat een prachtig verhaal. Al die emoties, verdriet en intens geluk. Geniet er van en maak je geen zorgen over de toekomst. Alles komt op z'n pootjes terrecht. Dat zul je zien. Veel geluk.

Door: Anoniem op 02/06/2006 @ 10:46

Saskia,

Wat een geweldig verhaal. Dit kindje mag blij zijn met ouders door wie het zo gewenst is.
Maak je niet te druk over het niet hebben van een baan. Die komt wel weer na je zwangerschap en verlofperiode.

Veel plezier met de rest van je zwangerschap

Door: Barnedette op 07/06/2006 @ 11:48

Wat heerlijk voor jullie! geniet er van. Op dit moment ben ik na 8 jaar spontaan zwanger! Dus ik weet hoe het voelt als je ineens 2 streepjes ziet. Ongeloof en totale verbazing. Ik ben nu 5 weken zwanger, dus nog erg pril allemaal, maar ik geniet van ieder moment. Alhoewel de misselijkheid aardig begint aan te slaan. Wij hebben een zoontje van bijna 9 jaar. Ook dat was een wonder! Ik heb namelijk geen eisprong en zelfs met hormonen lukte het 6 jaar niet om zwanger te raken. We hadden ons er al bij neergelegt dat we met z'n drietjes verder zouden gaan. En nu dit ineens! Dus als je een roze wolk ziet lopen.....dan ben ik het! hahaha.
Groetjes, Barnedette.

Door: Anoniem op 07/06/2006 @ 14:45

hier nog even een nieuwtje van mijzelf (de schrijfster van dit verhaal..) ik ben nu ruim 22 weken en we weten sinds vorige week dat het een jongen wordt!!!! we zijn intens blij en beginnen volgende maand aan de baby(blauwe) kamer haha....

Door: elly op 09/06/2006 @ 17:52

hallo anoniempje,goh wat een verhaal maar dan met een mooie einde
ik wens jullie hele mooie tijden met jullie zoontje.
succes met alles

Door: Karin op 12/06/2006 @ 10:11

Ik zit met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen en wilde net gaan schrijven dat het vast een jongen wordt..... en toen las ik je eigen berichtje. Meis van harte gefeliciteerd!!! Ik ben zelf nu 10 weken zwanger en raak wel makkelijk zwanger maar heb nu 6x een miskraam (missed abortion) gehad. De echo vandaag is dan ook een hele spannende. Ik hoop straks net als jij te horen dat ik mijn wondertje echt in januari mag verwachten.
Liefs Karin 10w

Door: saskia op 18/06/2006 @ 18:32

hoi karin
bedankt voor je reactie, ik wens jou heel veel succes , snel of makkelijk zwanger worden is dus ook niet altijd een geluk... dit keer gaat het vast goed!!! geniet er van.
saskia

Door: miranda op 21/06/2006 @ 14:02

Wat leuk dat je zwanger ben zeg, en wat geld betreft, je heb voor kleintjes ook goedkope leuke kleding, ik ben 4.5 maand gelede bevallen van een zoon, en heb vorige week ontdekt dat ik alweer zwanger ben , totaal niet gepland natuurlijk, maar mijn vriend en ik gaan ervoor. Ik wens je heel veel geluk en sterkte, en geniet van je buikkie, want de 9 maanden zijn zo voorbij ;)

Door: Natascha op 04/07/2006 @ 12:00

Fantastisch dat het toch zo kan hè! Wij kregen te horen dat het absoluut onmogelijk was om spontaan zwanger te raken en werden per 3 januari 2006 op de wachtlijst voor ICSI geplaatst. Het enige wat restte was een bloedtest die bij mij afgenomen diende te worden net na een menstruatieperiode. Wonder boven wonder: heel die menstruatie bleef uit ! Ik ben nu bijna 7 maanden zwanger en vind het nog steeds ongelooflijk! ! Die doktoren weten ook niet alles en de natuur doet wat zij wil ! Geniet van je zwangerschap en maak je niet te druk om geld. Het is vanzelf goed gekomen met de door jullie gewenste zwangerschap, het zal vanzelf goedkomen met de financieën. Als je er maar in gelooft ! Heel veel geluk in de teokomst!

Door: lesley op 02/08/2006 @ 21:41

Vorige jaar in april hebben we de moed gehad om (na 3 jaar tevergeefs proberen) naar een specialist te gaan. In mei zijn we dan gestart met inseminaties.na 3 mislukte pogingen, moest ik een laprascopie onderdaan van de baarmoeder en de eileiders, alles bleek OK te zijn, dus maar verder doen met inseminaties, om uiteindelijk na 6 mislukte pogingen over te schakelen naar IVF

In december was het zover...rond kerstdag starten met decapeptyl en de derde dag met menopur (3 ampul daags)
begin januari mocht op controle gaan en ik had al na 8 dagen menopur 18 follikes, ik mocht onmiddellijk stoppen met de behandeling en pregnyl inspuiten. 2 dagen laten was er dan de pick up, ze hebben 18 eicellen kunnen aspieren en daarvan waren er 4 bevrucht door IVf en 3 door ICSI.
3 dagen later was er de innesteling van een ICSI, volgens professor topembryo omdat het achtcellig was.
20 januari moest ik dan een bloedtest doen en ja ik was eindelijk zwanger, mijn geluk kon niet op...tot 7 weken zwangerschap..ik voelde me mottig, had last van verschrikkelijk hoofdpijn en buikpijn..
diezelfde dag nog naar mijn huisarts gebeld, maar kreeg de assistent. Zij had mijn bloed laten onderzoeken en zij dat ik me geen zorgen hoefde te maken, de HCGwaarden waren perfect...
maar 2 dagen laten kreeg ik hevige bloedingen, we zijn naar spoed gereden en daar kreeg ik het slechte nieuws...mijn kindje was weg...
Mijn wereld stortte in..ik voelde me leeg, gestraft, ik heb er geen woorden voor. De assistent had zich blijkbaar vergist, van HCGwaarden kent ze blijkbaar niks...die dag was mijn miskraam al begonnen...
de maand daarna was mijn lichaam al klaar voor een nieuwe poging, dit keer gingen ze de ingevroren embryos gebruiken, maar ik wist maar de ochtend zelf of ze het ontdooiingproces hadden overleefd, ik heb nog nooit zoveel zenuwen gehad
De zaterdagochtend om 7:30 kreeg ik telefoon..."mevrouw, ik heb slecht nieuws voor jou, beide embryos hebben het niet overleefd. U moet uw maandstonden afwachten en u mag dan beginnen met de pil ..."
Dit moment was het begin met een depressie...ik heb me maanden slecht gevoeld, doordat mijn depressie druk legde op mijn relatie, dacht ik even dat onze liefde voorbij was...wij hadden besloten om effe te stoppen met alles en onze relatie te redden...
Nu na 6 maanden zijn we opnieuw begonnen met IVF, vrijdag heb ik de eerste spuit, en ik heb er lang over nagedacht, maar zou graag 2 embryos terug laten plaatsen. IK verlang zo graag naar een kind, dat ik het risico op een tweeling er bij neem.
Vrijdag is er de pick up, heb net pregnyl gekregen.

Ik hoop dat de professor 2 emryo's wil plaatsen, ik wil wel, maar mijn partner ziet dit niet zo zitten

groetjes lesley

Door: Karin op 21/11/2006 @ 07:38

Ik had al eerder gereageerd met de hoop dat mijn 10 weken echo een goeie zou zijn. Het is ons weer niet gelukt. Op 17 juni kreeg ik mijn 7e miskraam. Toch zijn wij weer aan het proberen en idd. wij worden dan wel zwanger maar op de een of andere manier houden de kindjes het max. 12 weken vol. Je zult ondertussen wel bevallen zijn dus van harte gefeliciteerd met jullie zoon!
greetz karin

Door: Tien op 04/12/2006 @ 07:56

Wat een ingrijpend verhaal zeg! En wat goed dat jullie toch nog zwanger zijn geraakt!!
Mijn man en ik zijn ook al een poos bezig om zwanger te raken. Nu hebben we net een zaadonderzoek laten doen en daar kwam uit dat er te weinig bewegelijkheid in zijn zaad zit. Het is niet uitgesloten dat we niet via de normale weg zwanger kunnen worden, maar we zijn wel doorgestuurd naar de gynacoloog. Dus dat is wel weer spannend hoor!

Groetjes Tineke