Home » Verhalen » (Moeilijk) Zwanger worden... » Waarom zijn wij 'het' nog niet?

Waarom zijn wij 'het' nog niet?

Door Sa. op 13/02/2007 - 13:09:

Zwanger worden, lijkt voor de meeste koppels zo simpel. Sommigen moeten er alleen maar aan denken en hopla! Dan krijg je te horen: “Zeg, raad eens wie zwanger is."
Je bent dan superblij voor hen, maar even later - als iedereen weg is - kwijn je weg in een rivier van tranen en ben je ontroostbaar, denkend: "Waarom zijn wij het nog niet...?”

We zijn nu (+/-) een jaar getrouwd en ik ben nu al een goed jaar gestopt met de pil. De gewone pil, geen zware...Wij, mijn man (31) en ik (23), zijn nu dus al iets meer dan een jaar aan “het proberen”. We hebben ons nog niet laten testen of zo, maar omdat ik nog altijd niet zwanger ben, zijn we wat bezorgd aan het worden...Veel mensen zeggen van dat het door stress kan zijn: verhuis, werk... Pas op, dat kan ook wel zo zijn, hoor. Want we hebben pas een huis gekocht en voor om wat te kunnen sparen, wonen we nu even bij mijn schoonouders in. Ik ben ook gepromoveerd op mijn werk en werk nu dus ook meer uren...
Ik weet niet wat het is… Het enige wat ik weet is, dat ik echt heel erg naar een baby verlang.

Mijn jonger zusje heeft een klein half jaar terug een abortus laten doen. Ik heb me sterk gehouden voor haar, want ik hou van mijn kleine zus en ik heb haar 100% gesteund en getroost, maar ik was er kapot van... Ik weet niet of ik dit had kunnen doen...
Iets daarna vertelde mijn andere zusje me aan de telefoon ineens dat ze 5maand zwanger is. Een ongelukje... Ik zakte door de grond, ik was in shock! Natuurlijk liet ik het haar niet merken, want ik hou van haar. Nu nog steun ik haar want ik ben de meter van haar prachtige zoon.
Daarna was mijn nichtje ook zwanger en zij zitten eigenlijk krap bij kas enz...
Maar begrijp je dan dat ik me hierdoor gekwetst voel? Of ben ik gewoon egoïstisch of jaloers of zo? Ik weet het niet meer...
Ik wou gewoon mijn verhaal even kwijt want ik ben ten einde raad... Ik probeer wel om mijn goede moed en een positief humeur te behouden want ik heb een pracht van een man.
Tegen de zomer gaan we ons laten testen of wie weet, zijn we tegen dan ook nog geen toekomstige ouders…
Alvast bedankt om mijn gezever te lezen :-)

Vele groetjes,
Sa.

Dit verhaal werd online geplaatst zoals het bij ons is toegekomen.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.

Vroegere reacties:

Reacties:

Door: Anoniem op 24/02/2007 @ 12:13

Hey,

Mijn man en ik hebben die verschrikkelijke periode ook meegemaakt. Elke maand opnieuw een teleurstelling dat het weer niet was gelukt. Na 5 maanden was het opeens zover ... supergelukkig, maar na 8 weken ineens bloedverlies en een miskraam. We moesten terug van 0 beginnen. In die periode valt het op dat er ineens veel meer bolle buikjes rondlopen en dat iedereen in je omgeving opeens zwanger blijkt te zijn. Elke keer ik hoorde dat er iemand zwanger bleek te zijn moest ik even bekomen. Toen het bleek dat ik na een jaar nog niet zwanger was hebben ze een lastroscopie gedaan waaruit bleek dat ik een verminderde vruchtbaarheid had en mijn man zijn sperma was ook niet al te beweeglijk. Dus maakten we een afspraak om alle verdere mogelijkheden te bespreken met de gynae. Op die afspraak was ik een week overtijd en ja hoor net op het moment dat we aan een vruchtbaarheidsbehandeling wouden beginnen was ik toch spontaan zwanger geraakt!
Ik ben nu 33 weken zwanger en alles loopt goed. Ik ben nog steeds bang dat er iets mis zal gaan en ik denk dat dat zo zal blijven tot ik mijn dochter in mijn armen zal hebben en ik zelf kan controleren of alles er wel op en aan zit.

Ik wens jullie veel goede moed toe en geef vooral niet op.

Groetjes Sara

Door: Anoniem op 25/02/2007 @ 22:46

hallo,
ik ben 19 sept 2006 gestopt met de pil om Zwanger te worden.ben daarna 1 keer ongesteld geworden. we hebben verschijnende tests gedaan maar allemaal negative ben ook bij de huisarts geweest en zei je bent nie zwanger moest maar gewoon afwachten. maar ben inmiddels nog steeds nie ongesteld dus dat is nu 5 mnd geleden. moet in maart weer na de dokter om te kijken waarom ik nog steeds nie ongesteld ben. ik ben ten einde raad nie zwanger en nie ongesteld weet nie wat ik moet doen van dat wachten word ik ook een beetje gek

is er iemand die dit ook meemaakt of heeft meegemaakt dan zou ik het graag willen weten
bvd

Door: smartie (profiel) op 26/02/2007 @ 19:23

Hoi sa,

Ik begrijp je reactie maar al te best. Bij mij is het hier ook zo, wij zijn nu een jaar aan het proberen en nog steeds niets. Heel frustrerend hé. En inderdaad, het lijkt wel alsof het bij iedereen lukt, behalve bij ons. Mijn schoonzus bijvoorbeeld, die kreeg zelfs niet eens haar maandstonden na haar eerste en was toch weer zwanger, bij haar derde ook (ze werd zwanger terwijl ze al een aantal maanden borstvoeding gaf). Of ik kom ergens en ik krijg altijd te horen weet je wie er zwanger is???? En nu ook mijn achternicht, minder lang dan ons aan het proberen. En ja je bent blij voor hen maar inderdaad, de tranen die ik dan huil zijn heel bitter. Waarom zij en waarom ik niet?? Het is alsof alles tegen zit op zo een moment. Dan komt mijn andere schoonzus ook eens af en begint van, héhé, wij zijn al lang bezig (verdorie nog geen 6 maand) ik zou ze op dat moment iets doen en willen toeschreeuwen dat zze nog binnen de normale periode zitten. Maar ja, je ziet ze inderdaad graag en dan doe je dat niet.
Ondertussen neemt de frustratie toe en eigenlijk is dat het slechtste wat er kan gebeuren. Dus nu probeer ik het zoveel mogelijk te relativeren. We hebben in ieder geval al een afspraak om ons te laten onderzoek, dat is toch al een onzekerheid minder dan.

Geef de moed niet op meid, ook al is het heel moeilijk, want je wil het zo graag, en je bent er zo klaar voor!! Het komt, ik weet het, voor jou, voor mij en al die anderen. En zelfs moest er iets mis zijn, er zijn nog mogelijkheden genoeg!!!

groetjes
Sofie

Door: amber op 28/02/2007 @ 18:44

hoi hoi...
ik las je bericht en snap precies hoe jij je voelt.
ik ben zelf 22 en mijn vriend 37 en wonen nu 2 jaar samen. mijn vriend heeft 2 kinderen uit zijn vorige huwelijk 12 en 10 en dat zijn ech mijn schatjes.
Maarja ik ben niet hun mama en wil zelf heel graag moeder worden.
Maar helaas bij ons lukt het ook niet.
Ik ben nu bijna 3 jaar van de pil af en zit ook in de molen.... ik heb alle onderzoeken en kijkopertaie gehad en alles bleek goed te zijn. Nu heeft mijn vriend ook zijn spul ingeleverd en krijgen 9 maart de uitslag. Om mij heen wordt iedereen zwanger en iedereen vertelt ook maar heel trots als ze iemand kennen die zwanger is.
Je bent dan blij voor zo iemand maar zelf krijg je weer een mes in je rug. De teleurstelling en pijn elke keer.
Bang dat je nooit mama zou kunnen worden...
Bij mij zeiden in het begin heel veel mensen van dat het allemaal niet zo erg is omdat ik nog jong bent.. Maar mensen wat maakt leeftijd uit.
Je hebt een kinderwens en die komt maar niet in vervulling..
Vandaag ben ik weer ongesteld geworden en goed ook. Vorige maand heb ik een kijkoperatie ( baarmoeder) gehad en ben nu zwaar ongesteld met veel pijn.
Ik ga er elke maand al vanuit van o nu moet ik een deze dagen ong. worden maar toch blijft het een teleurstelling.
Het is zo normaal dat je oprecht blij bent voor een ander maar dat je zo iets hebt van waarom zij wel en ik niet,.....
Maar ik probeer het van mij af te zetten en verder te gaan. en maar positief te blijven...
Al ben ik heel erg bang dat als het aan mijn vriend ligt en die isci en iui hoe dat ook allemaal heet de enige optie zou zijn dat hij dat niet wil. HIj heeft altijd gezegt dat hij daar niks van wil weten. Ik ga in juni trouwen en probeer mij daar nu zoveel mogelijk op te richten en op het feit dat het bijna weer lekker zomer wordt.
Elke maand die teleurstellingen en al die zwagere buikjes ook bij mij om mij heen.. NEE dat laat ik mij niet klein maken.
Lieve dames ik leef met jullie mee.
Heel veel sterkte en probeer de rust in jezelf te vinden... al weet ik het is moeilijk en een strijd..
Een oneerlijke strijd.
liefs am

Door: Anoniem op 07/03/2007 @ 13:22

wij hebben in 2004 een prachtige zoon gekregen. na een jaar wilden we er graag een tweede bij en ja hoor in oktober 2005 was ik zwanger. dolgelukkig waren we, maar op de een of andere manier had ik een vreemd voorgevoel. en dat kwam uit in november verloor ik wat bloed dus naar de verloskundige die me doorstuurde naar het ziekenhuis. op de echo was wel wat te zien maar het vruchtje leefde niet meer. 5 december 2005 heb ik het vruchtje verloren. ons verlangen naar een tweede is er nog steeds, maar we zijn nu meer dan een jaar verder en ik ben nog steeds niet zwanger. ook ik maak me zorgen dat er iets is.

Door: Alette op 12/03/2007 @ 19:39

hallo dames,

Ik ben hier nieuw en lees al jullie verhalen. Ook wij zijn samen bezig om zwanger te raken. Nu al bijna 7 maanden gestopt met de pil maar nog steeds niet zwangern. Ja ik wordt er moedeloos van. Elke keer die teleurstelling. Ook nu vandaag zit ik op dag 28. Buikkrampen en verlies van bruine afscheiding. Dan weet ik dat mijn ongi in aantocht is. Mijn man wil helemaal niets weten van de medische onderzoeken. Voor hem is het duidelijk. Als het niet lukt nou ja dan niet dan blijven we lekker samen. Maar ja mijn gevoel is er dan ook nog en ook ik heb altijd gezegd niet met medische onderzoeken te beginnen maar als het zo lang gaat duren ga je je toch bedenken. Nou ik wil iedereen sterkte wensen en hoop dat ook jullie snel zwanger mogen worden.

Door: Anoniem op 24/03/2007 @ 11:59

Hallo allemaal, hier Sa van het verhaal ''Waarom zijn wij HET nog niet''Ik dank jullie allemaal voor de steun en de moed die jullie me willen schenken...Jullie verhalen hebben me ookk ontroerdn velen van jullie hebben erger meegemaakt dan mij, voelde me wat onozel over mijn verhaal toen...Maja, ik ben niet alleen, dat besef ik nu..We zijn ondertussen naar een goeie genycoloog geweest, hij heeft ons uitleg enzo gegeven maar we gaan nog eve wachte voor de tests te doen..Ik hou jullie zeker wel op de hoogte hoor..Dank u nogmaals allemaal, ben nual wat geruster...

Door: Anoniem op 28/03/2007 @ 20:49

hoi,

ik wil ook heel graag mama worden en hoewel we er nog maar enkele maanden echt voor gaan heb ik al heel lang dat verlangen. ook ik heb in mijn omgeving vrouwen waarvan ik denk waarom zij ?
mijn schoonzus is ook zwanger en weet dat ik dat ook wil zijn maar ze houdt daar geen rekening mee hoor
ik heb ook de ervaring dat als mensen dingen zeggen zoals het komt wel goed ik me daar niet echt beter door voel en dat zal waarschijnlijk pas over gaan als ik zelf zwanger ben maar tot dan blijft het moeilijk ook al zijn er ook mooie momenten

Door: Thérese op 04/04/2007 @ 14:00

Hoi,

Wij zijn ook al ruim een jaar bezig, en het wil ook maar niet lukken, mensen zeggen je moet er niet te veel mee bezig zijn, maar hoe laat je je grootste wens, waar je al zo lang op wacht los?
Mijn 2 hartsvriendinnen zijn allebei zwanger, een van hun kende haar vriend nog maar 2 maanden, en het was een foutje, ik vind het zo oneerlijk, 2 weken later belde nog 2 vriendinnen om te vertellen dat ze zwanger zijn. Ik ben heel blij voor hun allemaal, en gun het ze natuurlijk van harte, maar waarom wij nou toch niet, ik begrijp er niks van. En dan bellen ze ook nog op om te zeggen dat ze zo misselijk zijn, nou ik wou dat ik zo misselijk was.
Dus ik begrijp precies wat je bedoelt, het is gewoon heel moeilijk!!!
Sterkte

Door: joyce op 18/04/2007 @ 09:28

Hallo, jeetje ik heb in ene het gevoel dat ik niet de enige ben en dat ik niet overdreven reageer. Ik ben 25 en zwanger worden is mijn grootste wens, maar na een jaartje nog geen succes. Ik heb binnenkort een afspraak bij de dokter en zie er gigantisch tegen op, maar iedere maand die teleurstelling, tranen en het gevoel dat niemand je echt begrijpt, sloopt mijn relatie en vriendschappen.

Ik hoop dat ik meer uitsluitsel krijg en moederschap mag ervaren...zucht.

Door: natasja op 18/04/2007 @ 18:36

Hoi Sa,
Bij het lezen van jou verhaal lijkt het wel alsof het door mezelf geschreven is .
Ik heb het zelfde mee gemaakt met mijn zusje en (nicht).Wij zijn nou 1,5 jaar bezig met zwanger worden ,en ik moet ook zeggen dat een tijdje me leven ook uit niks anders bestond als aan het denken aan een kind.
Ik ben wel al bij de dokter geweest en die gaat pas stappen ondernemen als we het 2 jaar aan het proberen zijn.(we hoeven nog maar een half jaartje)
Ik ben nu vooral aan het proberen te genieten van het leven en van mijn man en ik denk als er ooit een kindje komt dat dat een mooie bijkomstigheid is.Het komt wanneer het komt.
Ik wens jou heel veel succes

en vooral de moed niet opgeven.

Door: Dagmar op 22/05/2007 @ 14:11

Allereerst wil ik even zeggen: Ik hoop dat bij jullie allemaal jullie wens in vervulling zal gaan.

Fijn om even deze verhalen te lezen. Ik ben nu 7 maand gestopt met de pil. Gisteren helaas ongesteld geworden. Het rare is dat ik als kind al dacht dat ik geen kinderen zou kunnen krijgen, en nu ben ik zo bang dat dat ook echt zo is. Mijn zus heeft, toen ik 16 was, tegen mij gezegd: Als je net zo als mij bent, pas dan goed op en gebruik de pil altijd want ik ben zo vruchtbaar als wat. Zij is nu zwanger van de 3e!!!!!! De eerst 2 waren niet gepland

Verder is het echt zo dat ineens iedereen om je heen zwanger is, en overal zie je dikke buiken.........,
Ik merk ook dat het heel moeilijk is om de teleurstelling te verwerken elke maand weer.

Door: Anoniem op 29/05/2007 @ 18:28

hoi

ik heb mijn verhaal februari dit jaar ook op geschreven.dat ik niet zwanger raakte na een miskraam.
nu anderhalf later eindelijk raak.
dus er is nog hoop dames

succes

Door: Anoniem op 19/07/2007 @ 22:12

Hey,
Ellendig hé als je zo graag een babytje wil en het wil maar ni lukken. Iedereen rond jou wordt zwanger, overal die dikke buiken om je heen. Je bent blij voor hen maar vanbinnen breekt je hart. Waarom lukt het bij ons niet? Ik ben al enkele jaren met de pil gestopt. Uiteindelijk kreeg ik mijn regels nog amper. Niets aan de hand volgens de huisdokter. Vond het toch wat vreemd dus bracht ik een bezoek aan de gyn. Wat bleek, ik kreeg geen eisprong. Ik heb een kuur clomid gevolgd. Ik kreeg mijn regels weer. Oef! Na een tijdje bleef ik kleine bloedingen hebben na mijn regels. Ik had ook veel puistjes. Ik heb toen een test gedaan en ja ik was zwanger. zonder dat ik het wist was ik al 6 weken ver. maar ik bleef bloeden. En zoals verwacht, een miskraam. Het vruchtje kwam niet af dus moest ik een curettage ondergaan. Ik heb nu reeds 3 maanden terug goed mijn maandstonden. We zijn volop bezig voor een babytje. Maar de teleurstelling blijft groot elke keer ik mijn regels krijg. Ik kan wel honderden keren per dag naar het toilet gaan om toch te zien of het zo wel is. Zou het weer geen miskraam zijn. Ik blijf erin geloven dathet bij ons ook wel zal lukken. Geen stress, zegt de dokter. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik hoop ten zeerste dat voor elk van jullie jullie kinderwens in vervulling gaat zodat jullie een fijn gezinnetje kunnen stichten.

Door: klompjuh op 24/09/2007 @ 13:49

Jouw verhaal is heel begrijpelijk.
Ik voel me precies zo.
mensen in mijn omgeving raken allemaal "per ongeluk" of heel snel zwanger.
Dat doet toch pijn,al gun je het een ander nog zo zeer!
Ik denk niet dat dit een rare reactie is.

Succes met alles.

liefs

Door: anoniem op 13/03/2008 @ 01:36

hoi
ik een meisje van 21 en ben nu ook een dik jaartje gestopt met de pil en het wil ook niet lukken bij ons,elke maand weer depri

ben wel 1 keertje 10 dagen overtijd geweest en werd daarna gewoon ongestelt,en ook een keertje bijna 2 weken maar was ook vals alarm.
ik heb nu over 2 weken een afspraak bij de huisarsts maar zie daar echt super erg tegen op want ik heb echt doktersvrees.
iedereen zegt ook wel dat het komt omdat ik me te druk maak erom dat het door de spanningen komt enzo,maar je wordt iderdaad ook wel depri als iedereen om je heen zwanger wordt.
en tegen mij zeggen ze inderdaad ook je bent nog jong het komt wel goed daar wordt je ook doodmoe van.
maar dit lucht wel ff op om te vertellen en ik herken zoveel in jullie verhalen iedereen nog veel sterkte

en we blijven hopen dikke kus

Door: katrien op 10/04/2008 @ 15:24

Hallo,
Ik snap jullie verhalen allemaal en ben blij te horen dat jullie met dezelfde gevoelens en vragen zitten.
Aangezien mijn partner ook een vrouw is, moesten we zowieso via een kunstmatige behandeling zwanger proberen te worden.
Na 1.5jaar proberen, bang afwachten, teleurstellingen en verdriet ben ik eindelijk zwanger geraakt. Ik heb 9 inseminatiepogingen geprobeerd zonder resultaat en 1 ICSI-poging. Die was eindelijk prijs. Heb wel 1.5jaar mentaal en fysiek afgezien van de hele hormonenbehandeling maar ben nu zo blij dat ik eindelijk zwanger ben. Ik ben nu 18 weken ver en voel me super. Ik weet dat iedereen hier op het forum ooit echt mama zal worden. De moed nooit opgeven! Laat die tranen elke maand maar vloeien, dan is de frustratie een beetje uit je lichaam. Blijf positief en vertrouw erin!!
Het is een helse emotionele achtbaan geweest die 1.5jaar, zeker toen ik vernam dat mijn zus zwanger was voor mij. Eens je zelf zwanger bent, kan je die rotperiode in je leven een plaats geven. Jullie kindjes in spé komen er, ze wachten alleen op het juiste moment en dat zal schitterend zijn!
Veel succes iedereen, ik denk aan jullie!!!
Katrien x

Door: pris op 18/04/2008 @ 20:47

hoi

ik wil ook ff me verhaal kwijt
ik ben al anderhalfjaar gestopt met de pil
in die tijd deden we het nog wel met condoom
maar sinds een paar maanden zijn we echt bezig

en bij ons lukt het ook niet wat ik heel erg vind
maarja veel mensen zegen je moet er niet veel andenken enzo.
dat doen ik ook niet zoveel meer

maar toen ik een jaar of 16 was was ik ook zwanger heb abortus gepleegt
en jaardaarne was ik weer in verwachting ,toen kreeg ik een miskraam

maar waaarom is het dan wel zo dat je na een jaar alweer bent
en nu moet ik erom smeken bij mezelf
vreselijk
veel liefs mij

Door: pris op 18/04/2008 @ 20:47

Door: kimx (profiel) op 23/04/2008 @ 15:46

hey de moed niet opgeven heb ook 18 maanden moeten proberen en toen ik het eigelijk niet meer zag zitten was het zover!
dus zeker niet opgeven en blijven door doen xxx

[Reageer]
Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.

Voor ouders:

Door ouders:

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Waarom zijn wij 'het' nog niet?

Reacties: