Angst, hoop en verdriet
Door Ilse op 06/07/2007 - 14:20:
Angst, hoop en verdriet
Vergeet je zomaar even niet.
Maar… na 6 jaar wachten
Is ‘t grote wonder van ‘t leven
Ook aan ons gegeven.
Met een beetje hulp van de doktoren
Is onze Lien uit mama’s buik geboren.
Wat ons nog het meest verraste…
Dat zoiets moois
In een reageerbuisje paste!
Lien,
Je bent nog zo klein en onwetend
Maar iedereen weet
Wat jij nu voor ons betekent…
REGENBOOGJES NA WOLKEN...
Ons verhaal begint ergens in het voorjaar van 2001. Benny en ikzelf besloten om te stoppen met "de pil" en de natuur haar werk te laten doen... Na een paar maanden "proberen", bleek ik al snel zwanger te zijn. Benny en ik verwachtten ons eerste kindje. We waren er klaar voor. Het kindje was meer dan gewenst.
Buiten de "gewone" zwangerschapsverschijnselen, zoals moeheid en misselijkheid, had ik geen klachten. Tot ik na 10 weken met hevig bloedverlies op de spoedafdeling moest worden opgenomen… Er bleek sprake van een mola-zwangerschap. In dit geval groeit de vrucht niet maar blijft de placenta doorgroeien. Door vochtophoping ontstaan er talloze blaasjes. Met een curettage-ingreep probeert men zoveel mogelijk molablaasjes te verwijderen. Meestal blijven er wat blaasjes achter en ruimt het lichaam deze resten uit zichzelf op.
Wij hadden nooit van mola gehoord, mensen uit onze omgeving evenmin. De gynaecoloog stelde ons gerust: de kans op een mola-zwangerschap is 1 op 2.000 zwangerschappen, de oorzaak is onbekend, en buiten bloedcontrole en een wachttijd als voorzorg, zou niets een "normale" zwangerschap in de weg staan. Ik herstelde vrij snel van de ingreep en kon na ruim een week weer aan het werk.
Als nazorg wordt het bloed wekelijks op het zwangerschapshormoon HCG gecontroleerd. HCG wordt in het placentaweefsel aangemaakt. Een toename van het hormoon in het bloed wijst aan dat de achtergebleven mola-blaasjes weer aangroeien. De alarmbel luidde: het zwangerschapshormoon was opnieuw gestegen, scans toonde een vergevorderde aangroei van de blaasjes aan. De mola had zich via het bloed naar de longen uitgebreid, een complicatie die zelden optreedt. Een chemokuur was noodzakelijk. Om na te gaan hoe mijn lichaam op de kuur zou reageren, moest ik een week in het ziekenhuis blijven, met het verbod het bed te verlaten. Die 8 dagen duurden een eeuwigheid: lichamelijk voelde ik mij fit, maar mentaal was het een echte opdoffer.
Eenmaal ontslagen uit het ziekenhuis moest ik de kuur verder zetten. Dat betekende 9 perioden van behandeling in de dagkliniek, afwisselend met rustperiodes. Telkens bij het begin van een nieuwe kuur werd het zwangerschapshormoon gemeten. En zo moest ik beginnen aftellen van een lange periode van inactiviteit. De professor had ons verzekerd dat de kans op volledige genezing uitstekend was. En daar wilde ik me aan optrekken: zonder geklaag en met een positieve ingesteldheid.
Gelukkig steunden de mensen om mij heen ons ten volle. Die ruggensteun heb ik meer dan eens nodig gehad. Ik had gehoopt toch wat te kunnen werken in perioden dat ik mij goed voelde. Maar die hoop moest ik al snel opbergen. Telkens na een chemokuur werd ik geplaagd door hevige spierpijnen die me beletten te slapen of zelfs maar te rusten. En ook het moe-zijn had ik degelijk onderschat. Een periode van pijnstillers, geduld en doorbijten!
Met het nieuwe jaar kon ik echter die bladzijde definitief omdraaien. Na een afwezigheid van 5 maanden op mijn werk kon ik de draad weer opnemen. Pas 2 jaar later op mijn 30ste verjaardag (november 2003) kregen wij van de professor opnieuw "groen licht" om onze vurigste wens een tweede kans te geven...
Maar de natuur liet ons echter een tweede keer in de steek, want zo’n jaartje later (september 2004) liep het opnieuw mis na een zwangerschap van 8 weken. We probeerden ook dit te verwerken en positief te blijven... Maar na een half jaar was mijn geduld op! We besloten - op aanraden van een vriendin - een afspraak te maken op de fertiliteitafdeling van het UZ.
In juni 2005 vond dan de 1ste kunstmatige inseminatie met hormonenbehandeling plaats, doch echter zonder resultaat.
In september 2005 gingen we voor eenzelfde tweede inseminatie, die eerst positief bleek, maar nadien ook weer uitdraaide op een miskraam. De gynaecoloog raadde ons aan om een "laparoscopie" te laten uitvoeren waarbij ze endometriose”weefsel” wegnamen. Nu de baarmoeder helemaal "schoon" gemaakt werd, zou de kans op een zwangerschap moeten verhogen.
In februari 2006 begonnen we vol goede moed met ons eerste IVF-programma (in vitro fertilisatie). De eerste poging bleek negatief...
Op 7 april 2006 - een datum om nooit meer te vergeten - haalden ze bij mij 14 eicellen weg, waarvan er 12 rijp waren en uiteindelijk 11 bevrucht konden worden. Twee dagen later werden 2 van de 11 bevruchte eicellen in mijn baarmoeder teruggeplaatst (ééntje met een celdeling van 9 en een ander met een celdeling van 7). Achteraf blijkt dat er maar 4 eicellen de bevruchting overleefd hadden... De 2 overblijvende gingen de diepvriezer in.
De volgende 2 weken duurden een eeuwigheid… Tot we op 21 april 2006 een verlossend telefoontje van de kliniek krijgen: IK BEN ZWANGER !
Op 10 mei 2006 krijgen we al onze eerste echo: twee embryo’s hebben zich ingenesteld, waarvan er jammer genoeg maar bij ééntje het hartje klopt. Een paar dagen later blijkt tijdens een tweede echo dat er nog één vruchtzakje zichtbaar is. Onze Lien is nu 0,7 cm lang! Oef... we kunnen weer herademen en beetje bij beetje voorzichtig proberen te genieten van dit grote wonder in mijn buik...
Mama Ilse
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vervolgverhaal:
Verhaal: Angst, hoop en verdriet (vervolg)
Reacties:
Door: lesley (profiel) op 06/07/2007 @ 14:54 
hey
ik bewonder je moed.;ik ben ook zwanger geraakt via ICSI/IVF, mijn verhaal kan je lezen in profiel.
heb ook moeilijke jaren achter de rug, weet hoe het is om te wachten op een kind
ben ondertussen bevallen van een tweeling, 3 maanden oud
groetjes lesley
Hey,
Wat een mooi verhaal.Voor ons was 8 april 2006 een dag om nooit te vergeten,toen kreeg ik mijn 2de IUI.Ik kreeg het er koud van als ik je verhaal las.
Wanneer is je meisje dan geboren?
Een mooi tekstje trouwens op je kaartje.
Ons meisje zag het levenlicht op 28 december 2006.
Groetjes
Kiryke
Door: Geertje op 16/07/2007 @ 16:35
Hallo Ilse,
Uit jou verhaal put ik weer wt hoop,steeds maar weer krijg ik miskramen en nu krijg ik op korte termijn een laparoscopie en eigenlijk hoop ik dat ze bij mij wat vinden dat klinkt raar maar dan weet ik in ieder geval wat de reden van mijn miskramen is.Gelukkig hebben jullie een gezonde dochter gekregen,hopelijk is dat voor ons ook wggelegd.Veel geluk met jullie dochter.
Liefs Geertje
Door: Ilse op 17/07/2007 @ 22:10
Even een reactie van Mama Ilse die dit verhaal heeft geschreven:
"Drie maanden na de geboorte van Lien blijk ik opnieuw zwanger te zijn. We willen graag een broertje of zusje voor haar, maar eerlijk gezegd, zo vlug hadden we het niet verwacht. En dan nog wel op een spontane manier. Op 7 en 8 weken laat ik al een echo uitvoeren. We krijgen te horen dat alles normaal verloopt en ... dat het een tweeling is. We kunnen het amper geloven, maar stilaan wennen we aan het idee dat we in januari 2008 met z'n vijven zullen zijn... Maar de euforie is echter van korte duur. Op 10 weken laat ik opnieuw een echo uitvoeren en blijkt er geen hartactiviteit meer te zijn. De twee vruchtjes groeien niet meer. Wat verschrikkelijk jammer. En vooral, waarom toch? Het komt deze keer heel hard aan maar ook dit zullen we een plaats moeten geven. Ooit zorgen mama en papa voor een speelkameraadje voor Lien. Dat beloven we!"
lien.mattheus@telenet.be
Door: piekeraar (profiel) op 20/07/2007 @ 11:01
Waw Ilse, ik bewonder de kracht en rust die uit al je woorden spreekt. Ik wens jullie enorm veel succes en moed. Geniet van Lien en ik
dat jullie gezinnetje nog mag uitbreiden. greetz
P
Door: vanessa (profiel) op 20/07/2007 @ 22:36
Jij bent een straffe madam en ik ben ontzettend blij voor je dat je na 6 lange, ongetwijfeld ontzettend zware jaren toch mag genieten van het wonder 'mama-zijn'. Wij zijn intussen 2 jaar aan het proberen voor een tweede en in augustus start onze tweede IVF-poging. Jouw verhaal geeft me hoopt en laat me niet opgeven!
Groetjes!
V.
Door: Anoniem op 14/08/2007 @ 13:24
spannende tijd voor jullie, maar geniet er ook maar van!!!! we hopen dat je een voortreffelijke zwangerschap mag hebben, en straks een wolk van een baby !!!
Door: jessy op 19/08/2007 @ 14:12
mooie tekst opt kaartje
k bewonder je echt...
nog veel plezier me lien
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.