Angst, hoop en verdriet (vervolg)
Door Ilse op 04/09/2007 - 20:34:
Op vrijdag 5 januari 2007 hebben ze de bevalling ingeleid.
Om 8u15 krijg ik pilletjes om de baarmoederhals weker te maken en de weeën op gang te laten komen. Op dat moment heb ik 1 cm opening.
Een goed uurtje later beginnen de echte contracties. Na een aantal controles en het toedienen van nog 2 “pilletjes”-reeksen blijk ik om 15 u nog steeds maar 3 cm opening te hebben. Ik probeer de weeën zo goed mogelijk op te vangen, maar er is tussendoor geen tijd meer om op adem te komen. Ze worden sterker en volgen elkaar nu bijna onmiddellijk op. Ik krijg nog een baxter om de weeën te versterken en het allemaal een beetje sneller te doen gaan.
Om 15u30 hou ik het niet meer uit... tijd voor de epuderale verdoving. Een beetje later breken mijn vliezen spontaan. Ik krijg antibiotica toegediend omdat ik de streptokokkenbacterie heb en ons Lien hier niet mee in aanraking mag komen.
Om 16u45 begint alles te versnellen. Ik heb nu 8 cm opening en 1,5 uur later zijn er dat 9. Ik krijg opnieuw een infuus om de weeën nogmaals te versterken. Is niet erg, want ik voel toch bijna niks meer. Mijn benen zijn als verlamd. Benny belt Ingrid, onze fotograaf van dienst: "Het is zover, haast je!"
Om iets voor acht uur kan ik beginnen persen. En een half uurtje later kan ik onze Lien met haar armpjes zelf naar buiten trekken, en mag Benny de navelstreng doorknippen.
Ik weet even niet wat me overkomt als ik onze Lien op mijn blote buik leg. Ze zet haar keel direct helemaal open en haar longen krijgen lucht. Een beetje later mag ik ze al aan de borst voeden. Fantastisch gewoon! Ze weegt 3,410 kg en meet 52 cm.
Terwijl ik in hogere sferen leef, moet de placenta nog afkomen. Dat is blijkbaar andere "koek". Spontaan wil het maar niet lukken en na een nieuwe epiderale verdoving, halen ze de moederkoek er met de hand uit. Pfff... Wat een gedoe! We moeten wel nog op de verloskundige afdeling blijven tot 3u30, want ik heb veel bloed verloren...
Om iets voor 4 uur brengen ze ons dan naar de kamer. Ons Lien en ikzelf krijgen een bedje. Ik wil haar deze nacht heel dicht bij mij. Ze is zo lief, zo zacht, zo mooi... een echt prinsesje. Ons poppemieke, we zijn er zo fier op!
Net voor Benny naar huis vertrekt, moet onze Lien een eerste keer overgeven. Het is groen braaksel. De verpleegster stelt ons echter gerust. Lien zal voor de geboorte al stoelgang gemaakt hebben in haar vruchtwater en dat vocht binnengekregen hebben... Maar het braken volgt zich al snel op en mama blijft "waken" naast haar bedje.
Na een lange bevallingsdag, het bloedverlies en een slapeloze nacht, voel ik mij helemaal leeg. Mijn rode bloedcellen staan veel te laag en ik kan mijn bed nog niet uit of ik val van mijne "sus". Ik krijg infusen om de baarmoeder te doen samentrekken en krijg ijzer bij. Nu de verdoving volledig is uitgewerkt, voel ik de pijn in mijn buik en rug. Ik verlies nog heel wat bloed.
Na herhaaldelijk de verpleegsters op de hoogte te brengen dat onze Lien elk half uur groen braaksel blijft teruggeven en ze op den duur niet meer wil drinken, krijgen we tegen de avond eindelijk een kinderarts te zien die Lien meteen meeneemt voor verder onderzoek. Een beetje later krijgen we het nieuws te horen dat de dunne darm verkeerd ligt en ze de dag nadien direct moet geopereerd worden. De emoties overvallen ons... "Wat nu?"
Ongeloof en paniek maken zich van ons meester. De dokter stelt ons echter gerust. Het is voor Liens bestwil en het is goed dat we er vroeg bij zijn. We proberen ons daar maar aan op te trekken... Ik begin met volle moed moedermelk af te kolven (wat ik een tijdje zal moeten proberen vol te houden, tot Lien weer beter zal zijn).
Om middernacht gaan we haar nog een laatste keer een bezoekje brengen op de afdeling neonatologie, waar ze in een couveuse ligt. Ik wil haar nog kunnen troosten en haar even in mijn armen nemen. Ze daar moeten achterlaten doet pijn. Het zal een eenzame nacht worden..
Zondag 7 januari om 10u wordt onze Lien al naar de operatiezaal gebracht. Ze heeft goed geslapen en is rustig. We duimen en hopen op een goede afloop. Om 12u krijgen we al telefoon: de operatie is geslaagd. Ze heeft het zo goed gedaan. Het is een sterke meid!
Oef... dat lucht al een heel pak op. We zijn zo blij dat we haar al mogen zien.
s’ Avonds nemen we mijn ouders even mee naar binnen en kunnen ook bij hun de ongerustheid een beetje wegnemen. Alles komt wel goed!
Alles is uiteindelijk goedgekomen. Lien heeft sinds de operatie geen darm- of verteringsproblemen. Ze drinkt haar melk goed en maakt regelmatig normale stoelgang.
Drie maanden na de geboorte van Lien blijk ik opnieuw zwanger te zijn. We willen graag een broertje of zusje voor haar, maar eerlijk gezegd, zo vlug hadden we het niet verwacht. En dan nog wel op een spontane manier. Op 7 en 8 weken laat ik al een echo uitvoeren. We krijgen te horen dat alles normaal verloopt en ... dat het een tweeling is. We kunnen het amper geloven, maar stilaan wennen we aan het idee dat we in januari 2008 met z’n vijven zullen zijn...
Maar de euforie is echter van korte duur. Op 10 weken laat ik opnieuw een echo uitvoeren en blijkt er geen hartactiviteit meer te zijn. De twee vruchtjes groeien niet meer. Wat verschrikkelijk jammer. En vooral, waarom toch? Het komt deze keer heel hard aan maar ook dit zullen we een plaats moeten geven. Ooit zorgen mama en papa voor een speelkameraadje voor Lien. Dat beloven we!
Mama Ilse - www.lienmattheus.be
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vorig verhaal:
Verhaal: Angst, hoop en verdriet
Reacties:
Door: Katrien (profiel) op 05/09/2007 @ 13:54 
amaai,
ik krijg kippenvel van dit verhaal. jullie hebben nog al wat doorgemaakt afgelopen jaar. hopelijk zijn jullie er een beetje overheen en jullie zullen zeker en vast voor een speelkameraadje zorgen voor Lien.
xxx van ons
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.