Na 3 jaar nog niet zwanger...
Door Vivi op 14/12/2007 - 10:50:
Hallo,
Ik ben al bijna drie jaar aan het proberen zwanger te worden. Helaas zonder resultaat!
In mei zal ik 38 jaar worden. Dus elke keer het weer niet gelukt is, troost ik mezelf door te zeggen dat ik te oud ben. Zelfs klussen met ovulatietest, brachten geen resultaat…
Mijn vriend is een schat van een man. Hoewel mijn vriend niet voor het ingrijpen in de natuur is, beseft hij dat dit voor mij zeer belangrijk is! Hij heeft nu gezegd: “Als het deze maand niet lukt, gaan we verderop.”
Maar welke fertiliteitkliniek is ons vertrouwen waard en kan ons snel helpen?
Na de moed te hebben gevonden om hier iets neer te schrijven, heb mijn regels wéér gekregen… Teleurstelling nr 33!
Ik word er gek van. Ze zeggen: “Je mag er zo niet mee bezig zijn”, maar hoe kan dit nu? Ik neem nu al elke dag een pilletje foliumzuur in. Er mag geen stress zijn, maar mijn moeder zegt: “Jij moet geen kinderen maken want ik heb al 5 GEZONDE KLEINKINDEREN.”
Mijn nichtje was 6 maanden met een jongen samen én hup, zwanger! Ondertussen is ze bevallen van een pracht van een dochter…
Wie reageert en wie heeft goede raad?
Veel groetjes,
Vivi
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: lonneke op 20/12/2007 @ 17:35 
ik kan me helemaal indenken hoe je je voelt.
wij hebben na twee jaar tobben een zoon die in februari 3 word en zijn nu ook al weer 2 jaar "bezig" voor een tweede.
ik ben nu in afwachting of onze 5de I.U.I. poging is gelukt.
we staan op het punt te gaan voor I.V.F.
ik heb het de laatste maanden heel moeilijk gehad en wilde er eigenlijk mee stoppen, maar toen mijn man ineens zei : ok we stoppen ermee, dacht ik ineens : ja, ho is even !!!
nu heb ik mezelf weer bij elkaar geraapd, we moeten ergens het geduld vinden en volhouden !
aangezien wij al 1 kind hebben weet ik waar we het voor doen.
ik wil jouw toch een hart onder de riem steken :
hou vol, het hele traject is heel erg zwaar, maar het is het echt dubbel en dwars waard als je straks een eigen kindje in je armen hebt!!
heel veel sucses, lonneke
Door: VéroNick (profiel) op 21/12/2007 @ 11:14
Vivi,
Je verhaal zal voor vele vrouwen hier heel bekend in de oren klinken. Spijtig genoeg ook in die van mij. In tegenstelling tot jou ben ik nog jong, maar dat maakt het niet minder draaglijk. Het enige wat ik had, was tijd. Dat heb jij spijtig genoeg niet, maar zeg nooit "nooit"...
Ondertussen ben ik mama geworden van een prachtige zoon van iets meer dan zes weken. Het ongeluk laat ons niet los, want binnenkort moet hij misschien geopereerd worden. Maar dat is een ander verhaal dat een andere keer maar eens verteld moet worden.
UZ Jette is een échte aanrader: je bent geen nummer, maar een mens met twijfels, vragen, emoties... Na heel wat mislukte pogingen ben ik na minder dan een jaar in de medische molen zwanger geworden. Vandaag heb ik het nog altijd zwaar om die periode te verwerken. Ik zal mijn zoontje later nog veel kunnen vertellen... Hoe mama nooit de moed écht heeft opgegeven en welk wondertje hij wel is! Hou de moed erin en misschien brengt de kerstman wel een cadeautje!
VéroNick &
-AidenDoor: Iris op 21/12/2007 @ 13:07
Hallo Vivi,
Wij bevonden ons ook 4 jaar in dezelfde situatie. Uiteindelijk hebben wij gekozen om pakweg 1,5 jaar geleden naar UZ Jette te gaan.
Eerst zijn we begonnen met coïtustiming, maar toen bleek dat ik een probleem had. We zijn dan overgestapt naar KI en na een 2e poging gebeurde het onverwachte. Ik was eindelijk zwanger, ondertussen ben ik bijna 7 maand zwanger en ben ik dolgelukkig.
Luister niet naar vervelende opmerkingen van anderen en probeer desnoods via medische weg. Je hoeft je hiervoor echt niet te schamen. Het verbaast me trouwens dat je gyn je nog niet zelf heeft doorverwezen, maar ik had hetzelfde probleem met die van mij.
Hou moed meid en ik duim voor je
dat je binnen de kortste keren zwanger wordt.Als je graag wil praten, ik ben steeds bereikbaar.
Weet zoals geen ander hoe je je voelt.
Iris
Door: Sukerbole op 21/12/2007 @ 14:51
Hallo,
Er is hoop (ik ben ook 37), na 4 jaar serieus proberen hadden ook wij de hoop opgegeven. En namen we er genoegen mee dat we met zijn tweeen zouden blijven en dat we 5 ontzettend schitterende neven hebben. Toen besloten het huis te verbouwen en wat blijkt na de verbouwing zwanger. Ondertussen al 7 maanden. We hadden ook alles al geprobeert ovulatietesten en de hele mikmak. Maar geen resultaat. Even de gedachten eraf heeft geholpen.
Succes verder,
Door: bolt op 27/12/2007 @ 18:39
hoi
ik wil ook zeggen geef de moed niet op
ik ben nu 32 jaar en ook wij zijn 3,5 jaar bezig geweest om zwanger te worden.
onderzoeken wezen niks uit en we waren allebei zo gezond als een vis.
dus mochten we naar 2 jaar beginnen met iui en als dat niks werd ivf
na de tweede iui zijn we zwanger geworden en zijn we nu meer als 10 wkn
terwijl ik ook dacht dat ik nooit zwanger zou worden, ik had de moed ook al op gegeven
dus kom op meid voor iedereen is er een kans
Door: evelyne79 (profiel) op 03/01/2008 @ 11:47
Hallo!
Zoals de meesten zeggen: geef niet op maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.
Ik ben momenteel 3 maanden bezig met een hormonenkuur. Als het deze maand niet gelukt is dan wordt het kunstmatige inseminatie.
Ik word in het UZ Brussel behandeld.
Ik ben zeer tevreden over de manier waarop ze met jou daar omgaan. Ze zitten echt met jou in en ze volgen je strikt op. Je bent niet het zoveelste nummer.
Je hebt geen doorverwijzing nodig van je huisdokter of gynae.
Het is natuurlijk erg zwaar, voor je relatie en voor je emoties. Maar als het dan ooit eens zou lukken, dan is het het dubbel en dik waard geweest.
En inderdaad, ik vind niet dat je mama zo had moeten reageren maar misschien is dat ook haar manier om het te verwerken, dat 1 van haar kinderen het niet zo makkelijk heeft om zwanger te raken.
Knuffel en succes
Groetjes
Door: mattie op 06/01/2008 @ 13:29
hallo,
Wij zijn nu ook ruim 2,5 jaar bezig om zwanger te worden,zijn naar een jaar naar de gyn gegaan en hebben inmiddels een lapascopie gehad waar niks uit is gekomen en 4 iui behandelingen met hormonen spuiten en verschillende soorten vitamines en dergelijke,we zijn zelfs naar een strijker geweest waar we eigenlijk niet in geloofden maar nog steeds niks,we zijn nu even een aantal maandjes gestopt omdat het alemaal te veel werd,nu we gestopt zijn is het allemaal alleen maar moeilijker geworden en zien we het helemaal niet meer zitten.
Dat er gelukkig zoveel mensen zijn die dit begrijpen en waar het gelukiig al wel zover is moet je daar weer moed uit putten,dat doe ik ook en proberen met frisse moed ertegen aan te gaan.
Ik zie het ook allemaal niet meer goed komen soms,maar als je het zo graag wil en je doe er zoveel voor dan moet je het volhouden en aan de mooie dingen gaan denken,als het wel ooit zover komt.
Als je dit meemaakt denk je waarom ik?Maar als je deze verhalen allemaal lees ben je niet de enige en kun je ook denken waarom ik dan ook niet toch?Je denk altijd in moeilijke tijden dat je alleen ben maar helaas zijn er zoveel mensen die problemen hebben met de vruchtbaarheid,maar gelukkig komt het ook bij heel veel van die mensen goed,hopelijk horen wij daar ook bij...laat je onderzoeken zodat er voortgang in zit,al is het voor je gevoel,behandelingen kunnen zoveel mensen helpen,ook al is het bij ons helaas nog niet zover je moet hoop houden!!!!
ik duim voor je en luister niet naar mensen met pijnlijke opmerkingen,jij bent degene die een leegte opgevult wil hebben en jij kunt dat niet met nichtjes en neefjes,ga ervoor!!!!
succes
groetjes....
Door: PETATJE op 09/01/2008 @ 14:25
hallo,
Ook ik en mijn man zijn reeds geruime tijd bezig om proberen zwanger te raken,iedere keer die teleursteling...maar toch wil ik de moed niet opgeven om op natuurlijke wijze zwanger te raken,ik ben gestopt met mijn pil in sep 2005 we hebben wel een zeer moeilijk jaar gehad(2006)ben ook al 35 ja misschien teveel mee bezig,hoe kan je er in godsnaam niet mee bezig zijn dan? Ik wens iedereen in 2008 een wolk van een baby,de volhouder wint!!!als je al de verhalen hoort en leest weten we dat we niet alleen zijn en dat doet goed,
veel liefs
Door: Susie (profiel) op 09/01/2008 @ 16:18
Wat ik me afvraag voor alle mensen die op de natuurlijke manier zwanger willen raken en dat na jaren nog niet zijn, waarom geen vrijblijvend onderzoek?
Soms is er iets heel simpels aan de hand wat zo verholpen kan worden. Lijkt me een onderzoek wel waard toch? En dan hoef je niet eens de hele medische molen in.
Door: VIVI op 12/01/2008 @ 23:59
dank u voor al deze lieve reacties ben zelf er even niet meer zo mee bezig .
hoop voor anderen dat ze veel geluk mogen hebben, ik duim ook voor jullie groetjes vivi
Door: talleke op 18/01/2008 @ 10:27
Hoi Vivi,
Ik begrijp ook hoe het voelt om die droom te verweeselijken, maar geef de moed niet te snel op.
Op mijn 19de (ben ondertussen 32)kreeg ik te horen van de gyn. dat ik nooit zwanger zou worden, heb namelijk geen eicellen. Er storte voor mij toen een groottte weereld in, ik die zograag kinderen zie.
Dus wilde ik zwanger geraken moest ik op zoek gaan naar een eiceldonor. Wat ook niet eenvoudige zaak is.
Heb toen iemand gevonden maar zonder resultaat.
Ben toen van gyn. veranderd en die heeft me doorgestuurt naar het U.Z.Gasthuisberg te Leuven.
Daar heb ik enkele IVF behandelingen gehad ook zonder resultaat.
Na aandringen van een paar goede vriendinnen ben ik naar een astriologe op medisch vak gegaan.Dat was toen dec.2005.
Na wat homiopatische kruiden ben ik en mijn man in maart van 2006 zwanger geraakt. En ben in dec. van het zelfde jaar bevallen van een flinke zoon.
Voor mij was het doel bereikt. Maar je moederinstinkt is sterker dan je denkt, vorig jaar in sept. hadden we weer geprobeert (ook met ivf) en was weer zwanger. Maar na 8 weken heb ik een miskraam gehad.
Ik zou zeggen, geef de moet ni op. Vroeg of laat lukt het wel
Talleke
Door: debby op 22/01/2008 @ 19:22
hallo, mijn naam is debby en het is van mij ook al een jaar dat mijn vriend en ik vruchteloos blijven heb in 2006 twee keren zwanger geweest an vijf weken een miskraam en de maand erop terug aan zeven weken verloren...
wij zijn nu ongeveer langer bezig dan een jaar maar tevergeefs het wilt niet meer lukken en hoe dat komt weten we echt niet .hij is wel al eens onderzocht geweest maar alles was in orde hij had wel trage zwemmerkes zou het nu aan dat liggen ik weet het nietheeft er iemand daar raad over die dat ook heeft meegemaakt!!!ik ben nog niet onderzocht geweest heb wel al een dochterke van mijn vorige relatie ze is nu vier jaar en gezond maar helaas wil het met mijn vriend niet lukken hij ziet namelijk ook doodgraag kindjes en wil ook eentje van zichzelf wat normaal is nu als ik tegen mei niet zwanger word moeten er onderzoeken worden gedaan bij mij eventueel een verstopte eileider wie weet je zou de hoop opgeven groetjes debs
Door: Dyna op 28/01/2008 @ 13:57
Ja hoe zal ik beginnen, wil eigelijk niet alles vertellen.
Alleen dat ik een zoon van 6 heb en dat ik graag een tweede wil maar er zijn wat complicaties.
De baarmoederslijm of zoiets is te zuur en daardoor worden de zaadjes afgemaakt die overleven het niet.
En nu zullen we een stap veredr moeten gaan, maar het is er niet van gekomen. Weet eigelijk niet of ik het wel moet doen krijg verschillende meningen van m'n ouders en familie...
Door: joy op 29/01/2008 @ 11:58
Hoi vivi...
Wij zijn nu ruim twee jaar aan het proberen zwanger te raken.
Een aantal maanden geleden hadden we de moed verzameld om naar de huisarts te gaan (kop in het zand steken helpt je niet verder.. terwijl je bang ben voor slecht nieuws)wij zijn toen doorverwezen naar de fertiliteitspoli in nieuwegein in het anthoniusziekenhuis.. Ik moet zeggen dat daar supermensen werken en je wordt ook zeker niet maanden in spanning gehouden.. de onderzoeken vinden gauw achter elkaar plaats en moet zeggen achteraf is het me alle meegevallen.. gelukkig is er bij ons geen medische reden waarom het niet lukt..
Maar wil je toch zeker aanraden om de stap te nemen..
Verder heel veel succes en positief blijven...
Door: angelique (profiel) op 29/01/2008 @ 18:27
hoi allemaal ,
Geef zeker de moed niet op ,ik heb al het nodige mee gemaakt en dacht niet dat het als nog een tweede keer zou lukken ,eerste keer is het met 20 weken mis gegaan ,maar tot onze vreugde was mijn zwanger schaps test vorige week positief ,dus kijk nu heel erg uit naar mijn eerste echo volgende week woensdag , dus sterkte
groetjes
Door: VIVI op 02/03/2008 @ 09:34
Hallo allemaal ondertussen ben ik voor het eerst naar de Fertiliteitskliniek geweest direkt veel onderzoeken die opgestart worden , spontaan zwanger worden zit er niet direkt in zij de dokter zeker niet na drie jaar het wordt spannend mijn man zal ook onderzocht worden zijn reactie hierover al lachend wat doe ji me allamaal aan ,bij hem is het waarschijnlijk na 1 keer achter de rug maar wij moeten er elke keer aan geloven ik houjullie op de hoogte groetjes vivi
Door: suus op 09/03/2008 @ 16:14
Ik herken mezelf heel erg in dit verhaal ook wij zijn al ruim 2 1/2 jaar bezig zwanger te raken zonder enig resultaat. Zelf ben ik wel bij de gynocoloog geweest maar mijn man durft niet te gaan!! ikzelf was voor zover helemaal in orde (ben 22)voor verder onderzoek moet hij eerst geweest zijn maar hij wil echt niet. inmiddels heeft iedereen al kinderen en wij niet, de tijd begint voor hem toch echt te dringen want mijn man is al 37!! misschien komt het ooit nog goed ?! ik betwijvel het
Door: a op 04/04/2008 @ 10:42
hallo iedereen
Ik kreeg na mijn eerste tehoren dat ik nooit meer kinderen kon krijgen.Waarop ik reageerde "ik heb er al 1"We gingen 6 jaar geleden op vakantie naar Aruba en toen ik terug kwam was ik zwanger van een tweeling(heleaas is haar wederhelf overleden)ik weer aan de pil en ja hoor door de pil heen kwam de derde(voor mij gevoel mijn vierde)Dus ik heb nu 1dochter van 16 en meid van 5 en een zoon van 3
Wat ik wil zeggen is geef de moed niet op.Als je er minder mee bezig bent(proberen dan hoor ook al is het erg moeilijk)dan komt alles wel goed.Ik zal duimen voor je.
Door: sarah op 23/06/2008 @ 22:17
hallo,
ik vind dit zo erg om dit allemaal te lezen maar eigenlijk besef ik nu dat ik niet alleen ben met problemen. Mijn vriend en ik zijn al 5 jaar aan het proberen, heb 2 jaar geleden een miskraam gehad. Eerst dachten we van moeder natuur zijn gang te laten gaan maar toen we ons kindje verloren geloofde ik niet meer in de natuur. We hebben ons alle 2 laten onderzoeken en blijkt dat alles in orde is. We zouden met hormonen kunnen starten maar ik zie dat niet zitten. Kan iemand mij vertellen wat die hormonen doen met je???
vele groetjes en steun aan elk koppel die een kinderwens heeft.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.