De beslissing van mijn (ons) leven...?!
Door Emma op 11/03/2008 - 23:30:
Dag iedereen,
Mijn naam is Emma en ben 26 jaar. Mijn vriend en ik praten de laatste tijd vaak over een kindje. Maar ik zit echter met een aantal vragen. We zijn namelijk nog maar een jaartje samen en kenden een moeilijke start. Ik kwam net uit een lange relatie. Mijn vriend was iemand die zich voorheen moeilijk kon binden. Bovendien zit er een leeftijdsverschil van toch een 10 jaar tussen ons.
Nu, daar hebben we ons ondertussen wel al overgezet en het gaat beter dan ooit. Het lijkt erop dat we elkaar hebben gevonden en we voelen ons echt goed samen. We hebben beiden een goede job en ook op andere vlakken in het leven gaat het ons voor de wind...
Eind vorig jaar hadden we besloten om na de grote vakantie eraan te beginnen. Met een beetje geluk zou ik vlug zwanger worden, en zou ik tegen de zomer kunnen bevallen. Maar dit komt nu echt heel dichtbij. We zijn al maart en ik heb er geen idee van waar de voorbije maanden naartoe zijn…
Toen ik het voorstel deed om na de zomer van 2009 te beginnen, ipv van na deze zomer, kreeg mijn vriend toch wel een krop in de keel. Hij kan inderdaad niet zolang meer wachten. Hij is echt aan "huisje, tuintje, kindje,…" toe. En tja, het is te verstaan. En stel dat we toch niet vlug zwanger worden...
Mijn vriend voelt echt zijn biologische klok tikken... Een beetje vreemd om dit over een man te zeggen, maar hij zou er graag nu aan beginnen.
Ik zou ook graag een kindje willen, maar ik twijfel of het niet nog wat te vroeg is… Onze relatie is, naar mijn gevoel, toch nog heel pril. We wonen wel al van in het begin samen en ik denk hem wel al goed te kennen… Mijn hart zegt: “JA”, maar mijn gezond verstand zegt dat ik er toch nog eens goed moet over nadenken... Stel je voor dat er toch nog misloopt tussen ons...
Ach ja, soms denk ik dat we er gewoon voor moeten gaan. Je ziet, mijn eerste relatie van 7 jaar bleef ook niet duren, dus je weet het gewoon niet van op voorhand.. Maar ik neem niet graag risico’s in het leven en ik hou van zekerheid.
Ik was ook al heel mijn leven niet te vinden voor “trouwen”, en ik had daar dan ook een duidelijk standpunt over. Maar nu begin ik daarin ook al te veranderen. Sinds ik mijn vriend ken, ben ik daar niet meer zo tegen. Integendeel, ik zou eigenlijk wel graag trouwen…
Het probleem zit hem eigenlijk dat hij ook niet voor trouwen is. Tenminste dat brengt hij toch zo naar buiten. Maar binnenshuis geeft hij toch soms aan dat hij het wel zou willen.. En natuurlijk zijn we beiden te koppig om erover te praten, laat staan het toe te geven dat we het allebei eigenlijk wel willen.
En ik heb ook zoiets van, als we dan aan een kindje beginnen, dan is het misschien wel het moment om te trouwen, niet? Of ben ik daarin dan weer te klassiek? Of is het dit ook een zekerheid die ik zoek? Dat kan best zijn.
Of wil ik me meten met mijn vrienden. Deze zijn ondertussen ook al allemaal getrouwd en aan kinderen begonnen???
In mijn nog jonge leven heb ik al vele belangrijke beslissingen moeten nemen. Beslissingen waarvan ik toen dacht dat ze de belangrijkste in mijn leven waren. Maar ik denk dat de grootste nog moet komen...
Vele groetjes,
Emma
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Amy op 12/03/2008 @ 12:49 
Hey Emma,
Ik en mijn partner zijn zelf ook gestopt met de pil omdat we graag kindjes willen. Ook na enige tijd twijfelen. 'Eerst gingen we stoppen na ons zoveel jaar samen, dit is ondertussen 1 jaar geleden en nu is de beslissing gevallen.' MAAR ik ben ook nog aan het twijfelen, allé twijfelen zou ik het niet noemen. Het ene moment zeg ik ja, een ander moment denk ik anders. Wat ik wel heb gedaan is mezelf de kans gegeven om aan het idee te wennen dat ik gestopt ben met de pil. Dit klinkt misschien raar maar de eerste maand zonder pil vrijdde ik toch met een bang hartje. Nu ben ik aan het gedacht gewend geraakt en alles is terug koek en ei zonder zorgen en met veel plezier!
Mijn partner is ook ouder dan (weliswaar maar 4 jaar) en bij hem hoor ik ook de 'biologische klok' tikken... En trouwen, ik zou er echt over praten want het zou stom zijn dat je het alle 2 wilt maar het niet durft te vertellen...
Ik weet 1 ding. De dag dat je kindje geboren is ga je nog twijfelen of het de goede keuze was, dus ik denk niet dat er ooit een moment zal komen dat je volledig zeker bent...
Veel succes met je keuze!
Door: mama van drie (profiel) op 12/03/2008 @ 13:15
emma,
mijn partner ging ook na een realtie van 7 jaar trouwen en enkele weken voor de trouw, is alles afgesprongen. Wij hebben mekaar een maand nadien leren kenne, voelden ons direct goed samen. We zijn snel gaan samenwonen, en besloten ook snel dat we kindjes wilden... we vonden ook eerst wel dat we nog maar kort samen waren, of dat we eerst een huis moesten kopen of bouwen, ... Maar uiteindelijk hadden we iets van " het kan nog jaren duren voor we zwanger geraken, dus laat ons maar direct beginnen". En de dag dat we exact 1 jaar samen waren, was ik zwanger. Ondertussen zijn we bijna zes jaar verder, hebben we drie bengels rondlopen en hebben we gebouwd. We hebben nog nooit spijt gehad van onze keuze. Hopelijk heb je iets aan dit verhaal!
Door: claire op 12/03/2008 @ 20:51
Hoi Emma,waarom al die vragen? Als je relatie goed zit,of het nu gaat om maanden of jaren,wat voor zin heeft dit om erover te mijmeren..Je leeft nu,en nu moet er een beslissing genomen worden.Je zegt zelf dat je een relatie gehad hebt die 7jaar duurde,zo kan een mens blijven wachten want zekerheid heb je nooit, hoe jammer het ook klinkt.Als je mekaar graag ziet komt alles wel op zijn pootjes terecht,en over dat trouwen,geniet van wat er komt, tijd genoeg om te trouwen toch,enne zou het niet mooi zijn als jullie klein hummeltje jullie kan begeleiden naar het altaar?Je zal zien dat je man heel anders zal reageren als hij zijn eigen kindje in de armen zal sluiten.Ik wens je het beste toe,positief leven gaat heel wat beter!Groetjes
Door: nieke (profiel) op 13/03/2008 @ 20:07
Hoi Emma,
wij waren ook amper 2 jaar samen toen we over onze kinderwens begonnen. En we woonden enkele maanden samen. Dus ook redelijk vlug, vergeleken met vele andere koppels. We kwamen wel niet halsoverkop uit een andere relatie, maar ik denk niet dat dat belangrijk is. Als je gelukkig bent met elkaar, waarom niet?
En voor een kindje gaan is idd een grote beslissing (de grootste die er in mijn ogen is), maar het is gewoon het beste wat een mens kan overkomen.
Wel deed het bij mij ook raar als ik stopte met de pil, het besef van 'Nu kan het zover zijn', deed me wel eens wankelen op m'n grondvesten. Zelfs met de positieve test in m'n handen, leek ik precies nog te twijfelen of het de goede beslissing was geweest (in de zin van: Ga ik dit wel aankunnen? Een kindje opvoeden?) Maar nog geen seconde spijt van gehad, en beter nog, ons tweede is al op komst!
Succes met je beslissing!
Oja, dat trouwen, ook hier een eeuwig discussiepunt, hoor...
Door: VéroNick (profiel) op 14/03/2008 @ 14:56
Emma,
Je weet inderdaad nooit wat het leven je brengt. Wij hebben twee jaar moeten wachten op een kindje (11/2005 met de pil gestopt en 11/2007 is ons zoontje geboren). Nu in juni gaan we trouwen. Soms moet je je geluk een beetje helpen, maar garanties heb je nooit. Veel succes met je keuzes, die uiteindelijk alleen maar luxe zijn.
Véro
Door: Kacie op 14/03/2008 @ 17:06
Hey,
Mijn man en ik zijn in 2005 getrouwd en we waren eind 2007 al 10 jaar samen. Ik ben 28 en hij is 4 jaar ouder.
Ik had best wel eerder aan kindjes willen beginnen, maar wou ook bepaalde zekerheden. Dus hebben we eerst ons huis gebouwd.(we stonden al jaren ingeschreven op een lijst om deze grond te kunnen kopen).
En ook woonden we in een krot om zoveel mogelijk te kunnen sparen voor ons huis, dus daar wou ik geen baby'tje.
Dus nu zijn alle zekerheden er (lange relatie - getrouwd - beide een vaste job - eigen huis ...), en toch heb ik af en toe van die momenten dat ik twijfel, zo van , "Wij een kindje, gaan we dat wel goed doen? "
Het is een enorme verantwoordelijkheid, dus ik denk dat het normaal is dat je eens twijfelt.
Ik zou zeggen, zet alles eens op een rijtje, en luister dan naar je hart.
Kacie.
Door: anoniem op 15/03/2008 @ 16:28
hoi emma,
ik ken je gevoel heb precies het zelfde gehad over het feit wel of niet.maar wat ik je kan zeggen is zodra je er toch voor gaat is het de mooiste wat je kan overkomen ik zou het voor geen goud deze tijd willen missen.
heel veel succes met je besluit
groetjes aanstaande mama 31w 2 dagen
Door: sarah (profiel) op 16/03/2008 @ 00:28
hey,
als je graag een kindje wil moet je ervoor gaan.
Natuurlijk ben je nooit zeker of de relatie blijft duren,
maar dan kun je natuurlijk eeuwig blijven wachten e.
Wat het trouwen betreft,je hoeft niet perse te trouwen als je een kindje hebt.
Ik ben ook juist mama.Ben maar 21jaar maar we zijn al samen van mijn 14jaar. Denk zeker niet aan trouwen. Mijn vriend zou wel graag trouwen,maar ik niet.Wil het graag houden hoe het nu is.
groetjes sarah
Door: Viki op 17/03/2008 @ 11:37
Dag Emma,
Grappig dat ik jou verhaal lees want ik herken er veel van mezelf in. Had voor deze relatie ook een relatie van 5 jaar en die is afgesprongen. In deze relatie zijn we bijna direct gaan samenwonen en het voelde gewoon juist. Tussen ons zit een leeftijdsverschil van 13jaar! Na een jaar hadden wij ook de beslissing genomen om aan kindjes te beginnen. Te meer omdat mijn vriend graag papa wou zijn voor zijn 40ste. Er waren toen ook een hele hoop twijfels en vragen maar die hebben we naast ons neergelegd. Nu zijn we weer een jaar verder en nog steeds niet zwanger (ik heb pco). Maar dat heeft onze relatie alleen maar sterker gemaakt. Door de hormonen (vruchtbaarheidsbehandeling) ben ik niet altijd de gemakkelijkste thuis en onze relatie heeft dit alles met glans doorstaan. We zijn zelf dichter naar elkaar toegegroeid.
Met dit alles wil ik zeggen: Er bestaat geen zekerheid in leven! Het is ok om je hart te volgen!
Heel veel succes met je beslissing en hopelijk is het bij jullie direct raak!
Groeten
Viki
Door: Viki op 17/03/2008 @ 11:42
Oh ja, en wat dat trouwen betreft: mijn vriend wil dit ook liever niet, terwijl het bij mij toch een jonge meisjesdroom is om met iemand in het huwelijk te treden. Maar ja what you gonna do? Een relatie kapot laten gaan voor een stom papiertje lijkt me nu ook wat overdreven. Dus ik wacht af en hoop dat hij ooit nog van gedachten verandert (ik wil het zelf niet vragen, een beetje ouderwets op dat gebied) misschien als er een kleintje onderweg is?
Door: ilkibaby (profiel) op 17/03/2008 @ 12:08
Hoi Emma,
Mijn naam is Ilke, ik ben net als jij 26 en mijn vriend is er 36 (ook 10 jaar verschil). Bovendien ben ik voor mijn vriend in Italie komen wonen omdat ook wij een moeilijke start kenden (reacties van familie etc). Ik ben op dit moment 7 weken zwanger van ons tweede kindje! Ik had/heb geen vast werk, mijn vriend wel, maar daar hebben we ons niet door laten tegenhouden. We hebben gewoon ons gevoel gevolgd en zijn heel erg blij met onze kleine Emily en spruitje 2 in mijn buik.
Wij zijn niet getrouwd en zullen dat ooit wel doen maar zien er geen noodzaak in eigenlijk. Liefst zouden we wachten tot de kindjes groot genoeg zijn om het te begrijpen!
Volg gewoon je hart en je zal zien dat alles vanzelf komt!
Lieve groetjes
Ilke
Door: Emma op 17/03/2008 @ 12:34
Dag iedereen,
Bedankt voor jullie reacties. Blij te horen dat er nog mensen zijn met dezelfde twijfels. Voor een controlefreak als ik is het niet gemakkelijk om me te laten gaan. Maar uiteindelijk zal ik wel mijn hart volgen.
Ik kan er in ieder geval al goed over praten met mijn vriend. En dat vind ik al heel wat! Ik heb ook de indruk dat hij mijn twijfels begrijpt. En het feit dat hij nu al denkt aan papa worden, en dat terwijl onze relatie nog heel pril is, bewijst alleen maar dat hij het ook echt meent hé. (hoor ik ook via vrienden en familie)
In ieder geval, ik heb nog eventjes de tijd om toch alles nog es rustig te laten bezinken. En wie weet, misschien komt de oplossing dan wel vanzelf...
Vele groetjes,
Emma.
Door: marijke op 17/03/2008 @ 13:41
hey,
Ik ken dit probleem, maar het zal steeds te vroeg zijn geloof me!
Dus gewoon doen, je zal er gerust geen spijt van hebben.
Ik heb mijn pil voor het eerst sinds 2 maanden gelaten. En zelfs nu heb ik twijfels, voor mijn werk en zo,
Maar mijn hartje zegt: Welkom.
Dus ik ga ervoor
Door: K'tje op 18/03/2008 @ 15:47
Hoi Emma,
Ik leerde mijn partner 5 jaar geleden. Hij is gescheiden en heeft een dochtertje van 12 jaar, en ja, hij is 10 jaar ouder dan mezelf (hij is er 40, ik 30).
Toen de vraag over kinderen begon, heb ik niet neen, maar ook geen ja gezegd. Voor mijn partner was dit overduidelijk, hou wou nog kinderen.
Ik zat altijd met twijfels, met vragen, vond altijd redenen om er niet voor te gaan, zelfs de bevalling was voor mij een reden om er niet voor te gaan ... . Tot mijn vader plots eind december 2006 is overleden aan een hartaderbreuk tijdens het sporten. Dit heeft echt mijn wereldje in elkaar geschud. Hij had enorm graag kleinkinderen gehad, heeft ons een paar hints en cadeautjes gegeven. Vlak voor zijn overlijden zou hij zelfs tegen mijn moeder hebben gezegd dat hij nooit zijn kleinkinderen zou meemaken.
Dit heeft mij echt tot nadenken gezet. Ik begon gewoon 's de positieve zaken op een rijtje te zetten voor mezelf voor het voor gaan voor ons kindje. En ja hoor, de beslissing heb ik dan ook snel genomen om ervoor te gaan, of het nu goed of slecht afloopt met mijn vriend, het belangrijkste is dat er van ons kindje wordt gehouden en goed wordt gezorgd. Ik heb er dan nog 6 maand over gedaan, om de finale beslissing te nemen (zo'n twijfelaar ben ik dus). Een maand later was het al raak! En ons zoontje is nu 4 weken geleden geboren. Spijt heb ik hier niet van. Ik twijfel nog wel of ik er goed aan heb gedaan, vooral naar de toekomst toe, de toekomst van ons kindje. Maar hij is echt mijn alles vandaag! En mijn partner ook! Wij houden enorm van ons kindje. Ook zijn stiefzusje is in de wolken, en onze relatie is hierdoor zelfs verbeterd!
Het enigste wat ik de dag van vandaag enorm spijt van heb, is dat ik die beslissing niet eerder had genomen ... en dat mijn vader dit nog heeft kunnen meemaken!
Ik wens je enorm veel succes toe met je beslissing!
Door: zotje op 19/03/2008 @ 10:54
ik heb ook een relatie gehad van 7 jaar en die is ook stuk gelopen . heb iemand anders leren kennen die 9j ouder is . en gelukkig had hij ook een kinderwens.ons dochtertje is geboren op de dag dat we 2j samen waren en ik ben nu terug zwanger van ons tweede boeleke. mijn vriend wou ook kinderen maar wel voor hij 40jaar word ewel hij zal er twee hebben tegen dat hij 40j is en ook wij gaan trouwen in augustus dit jaar . veel succes met je beslissing
groetjes
Door: Susie (profiel) op 20/03/2008 @ 08:07
Voordat ik mijn man leerde kennen had ik een relatie van 6 jaar gehad.
Ik leerde mijn man kennen en het zat meteen helemaal goed. Na 4 maanden begonnen we al over kinderen te praten en toen we elkaar een half jaar kenden was ik zwanger!
We zijn getrouwd toen we elkaar een jaar kenden en ons zoontje is ondertussen 16 maanden en ik ben net zwanger van de 2e.
Waarom de duur van een relatie laten bepalen of het goed zit?
Door: Sophie op 20/03/2008 @ 11:46
Hey Emma, ik ben zelf 26 jaar en nu zo'n 23 weken zwanger. De twijfel is er nog steeds bij mij. Hoe dichter de bevalling komt hoe meer ik me afvraag of het mij/ons wel gaat lukken.
We zijn nu 7 jaar samen en ik heb schrik dat ik door de baby mijn vriend ga verwaarlozen en hem zo kwijt ga geraken.
Dat zijn dingen waar ik bij de plannen niet over nagedacht heb.
Maar een mens mag niet zo negatief denken, dus we gaan voor het beste.
Volg je hart, alles komt heus goed.
xxx
Door: Marieke op 25/03/2008 @ 10:29
Hey Hallo,
Ook ik herken veel in dit verhaal! Wij zijn bijna 1 jaar samen! Hadden ook de afspraak om na de grote vakantie te gaan beginnen...maar we kunnen beide niet meer wachten. Tuurlijk speelt verstand en gevoel tegen elkaar in...Maar ik volg me gevoel gewoon! En zie wel wat er van komt! We kunnen toch niet in de toekomst kijken!
Mijn vriend is 11,5jaar ouder dan mij, en hij heeft zelf al 2 meiden! Toch weerhoud ons dat er niet van om samen voor het geluk te gaan!
Veel suc6 met je keuze! Misschien helpt jou onze keuze wel, om zelf een keuze te maken!
Door: liesje op 26/03/2008 @ 17:49
Hey Emma,
Ik wil ook even mijn verhaal doen. Bij ons is het allemaal heel snel gegaan maar als het goed zit moet je toch niet wachten!
Ik heb mijn man 2 jaar geleden leren kennen, ik kwam uit een relatie van 10 jaar en hij had er een van 5 jaar gehad. Na 4 maanden woonden we samen. Toen we een jaar samen waren, heeft hij mij ten huwelijk gevraagd en een half jaar later waren we getrouwd. En nu, 2 jaar nadat ik Tom heb leren kennen, ben ik 23 weken zwanger! Ik denk dat ik op de derde date al over kinderen begon, gewoon om te voelen of hij op dezelfde golflengte zat. Ik zei nog om te lachen dat ik voor mijn dertigste mama wou zijn en dat komt nu uit. De bevalling is uitgerekend 3 weken voor mijn dertigste verjaardag.
Soms moet je er gewoon voor gaan en laat je zeker niet leiden door commentaren van buitenstaanders.
Groetjes en veel succes met de beslissing
Liesje
Door: Leen op 30/03/2008 @ 13:49
Hallo Emma,
Ik kende mijn vriend (inmiddels mijn man) 6 maanden toen ik zwanger bleek! Ik had een spiraaltje, maar die had blijkbaar niet voldoende gewerkt.
De zwangerschap afbreken is nooit in ons opgekomen, ook al waren dus nog maar een half jaar samen en respectievelijk 19 en 20 jaar.
Intussen is onze sloeber 3 jaar en 4 maanden en zijn wij 3 jaar getrouwd.
Een kindje is het allerallermooiste wat je kan overkomen!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.