Anorexia en toch zwanger geraakt!
Zeven jaar heb ik tegen anorexia en boulimie geknokt. Het was een zwaar gevecht en ik was er, voor ik zwanger raakte, ook nog helemaal niet overheen. Het begon juist weer slechter te gaan. Ik begon mezelf weer erg dik te voelen. Tja, geen wonder, zo bleek later.
Vorig jaar hadden de dokters in het ziekenhuis me nog gezegd dat ik waarschijnlijk geen kinderen zou kunnen krijgen. Omdat ik in de voorbije 7 jaar zo weinig voedingsstoffen binnen had gekregen en omdat mijn menstruatie heel erg onregelmatig was, was het voor 99% zeker dat zwanger worden bijna onmogelijk zou zijn. En zeker al omdat ik er nu zo mee bezig was.
Toch is het onmogelijke gebeurd. Dit jaar kreeg ik weer verkering met mijn ex. Ik had hem gezegd dat ik geen anticonceptie zou gebruiken. "Want stel dat ik het toch zou willen proberen, dan zat ik al die tijd troep te slikken en dan zou het misschien nog meer kapot maken", dacht ik.
De laatste tijd voelde ik me heel erg vreemd. Peter, mijn vriend, was de dag ervoor jarig. Ik kon niet meteen een cadeautje voor hem gaan. Die dag zei mijn moeder nog tegen hem: "Misschien is ze wel zwanger?"
Hij had een grote mond en zei dat hij daar helemaal niet aan toe was.
De dag na zijn verjaardag heb ik een zwangerschapstest gedaan. Daaruit bleek dat ik toch echt zwanger was. Maar ik durfde het hem niet te vertellen, want ja, na zo een opmerking… Maar mijn moeder heeft het hem verteld en hij was echt superblij. Hij moest er wel aan wennen, en nu nog, maar hij vond het echt hartstikke leuk! We zijn twee volwassen mensen en we wisten waar we mee bezig waren, dus, hij vond het super!
Nu ben ik 3 maanden zwanger. Het gaat niet zo lekker want ik moet elke dag 2 keer overgeven en ik ben heel erg moe. Ik hoop dat het nog over gaat! Verder ben ik ook even gestopt met werken want ik hield het niet meer uit! Ik wou dat we al 6 maanden verder waren, ik ben zo benieuwd!
Morgen moeten we naar de verloskundige en dat gaan we kijken of we kunnen zien wat het is. Ik ben wel benieuwd.
Aan iedereen die zwanger is: heel veel succes! En bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Liefs,
Nancy
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 21/09/2005 @ 22:53 
Hoi ik vind het heel fijn voor je dat je zwanger bent ik heb self eerst anerexia gehad en na de rand boulumia ben bijna 19 ma ik ben er nog niet helemaal vanaf ik wil ook graag een kind hoop dat ik geluk heb veel geluk met je meissie kuss
Door: miss bitch op 14/10/2005 @ 11:19
ik vind dat als je zwanger wordt en je hebt nog last van je eetstoornis je eerst daar wat aan moet doen. als je kindje geboren is kan je niet zomaar vrolijk verder gaan met je eetstoornis want dan gaat alle aandacht en al je gedachten daar naar toe.
Door: emma op 02/11/2005 @ 16:45
Ik heb een vriendinnetje van 26 die al jaren anorexia heeft. Lange fases van absolute uithongering maar ook fases van overgewicht. Hierdoor heeft zij ook geen gewone cyclus meer. De arts zei: "zwanger wordt jij niet zolang je hiermee doorgaat". Wel dus! We hebben gebeden dat het geen meisje zou worden, in de hoop de vizieuze cirkel te doorbreken( moeder en oma hebben het tenslotte ook. Nog nauwelijks bevallen van een jongetje en de totale uithongering is weer begonnen van 70 kilo naar 40 in 3 maanden!! Haar kind is nu 5 maanden oud en krijgt rijst met groenten maar niet teveel want hij is ZO DIK!!! Geen suiker nee want dat is tenslotte vergif.... Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vind het in en in triest elke keer als ik daar wegga weet ik dat haar kind honger heeft. Kom eerst van je ziekte af voordat je denkt voor een mensje te kunnen zorgen. Dit is je eigen zwakte, breng dat niet over op een volkomen afhankelijk kind!
Bravo voor de moeders die hun ziekte hebben overwonnen! Ik weet het is vaak een ziekte for life.
Door: annemieke op 28/11/2005 @ 13:09
hallo allemaal!
Ik ben er ook sinds een maandje achter dat ik al bijna 4 maanden zwanger!Een grote shock, maar ben er nu wel echt heel blij mee. Want ik heb ook jaren lang anorexia gehad, ben opgenomen geweest in kliniek etc...
Laatste tijd ging het heel goed met me, maar nu ik begin aan te komen heb ik het er heel moeilijk mee. De gebvoelens van eerder komen weer terug.. Wil niet aankomen en vind mezelf nu erg dik. Broeken passen niet meer etc...Ben bang dat ik mijn controle over alles helemaal kwijt ben.Ik hoop echt dat ik dat los kan laten, maar als ik jullie verhalen zo lees gaat dat vast wel lukken! Ik blijf toch positief denken...althans dat probeer ik.
Ik ga er gewoon voor en heb alles over voor dit kindje, het is en blijft een wonder toch!
veel sterkte allemaal!
Groetjes Annemieke
Door: NAthalie op 03/02/2006 @ 16:48
Lieve mensen,
Ik ben Nathalie Teirlinck, studente 3ej. Audiovisuele Kunsten aan de Academie in Gent
Voor mijn eindwerk documentaire dit jaar had ik zeer graag iets gedaan rond een eetstoornis.
Ik ben er enkele jaren geleden in aanraking mee gekomen door dat een vriendin van me anorexia heeft gehad . Dit heeft steeds een grote indruk op me achtergelaten en me bepaalde dingen doen inzien
die me op het aspect een hele andere kijk hebben gegeven, dat wat de meeste mensen weten over anorexia dikwijls heel kortzichtig is. Hierdoor is
bij mij het verlangen beginnen groeien verder te kijken dan de wat de maatschappij ons dikwijls nog over eetstoornissen voorspiegelt. Ik
ben getuigenissen beginnen lezen waarbij hun desondanks toch wel sterke persoonlijkheden me steeds opnieuw boeiden. .Het gaat allemaal
zoveel verder dan wat de meesten denken, er schuilt zoveel veel meer achter, er komen zoveel twijfels, angsten,...aan te pas.
Om deze redenen en nog zoveel meer had ik zeer graag mijn documentair werkje hierover gemaakt, niet persé om taboes te doorbreken of vooroordelen uit de weg te gaan . Ik wil gewoon graag een persoon
belichten met zijn/haar dromen, verlangens, angsten, twijfels,...en alles wat hierbij gepaard gaat in een mooie en poëtische vorm. Ik wil zijn of haar verhaal heel eerlijk vertellen en wil hierbij vooral benadrukken dat ik een heel integer, respectvol, puur en eerlijk werkje beoog zonder (!) enige vorm van sensatie en dergelijke. Dat de persoon die hieraan meewerkt zelf mee mogen bepalen wat wel en niet kan, wat hun grenzen zijn,...
Verder kan ik nog zeggen dat dit werk niet voor televisie of publicatie bestemd zal zijn!
Ik weet dat mijn vraag hiernaar vrij moeilijk zal liggen en dat het vrij delicaat is maar ik geloof dat het ook een overwinning kan zijn en dat we er samen iets moois van kunnen maken.
Indien iemand nog meer vragen heeft omtrent dit project aarzel zeker niet me te contacteren op nathnath@belgacom.net
Liefs,
Nathalie
>
Door: claudia tillaart (profiel) op 05/02/2006 @ 21:57
he meid mij is precies het zelfde overkomen ik woog nog geen jaar terug 37 kilo en ik ben 1.74 ik ben 21 jaar en nu zwanger al 5 maanden gelukkig en wat betreft het misselijk zijn en erg moe maak je maar geen zorgen ik heb ook alles onder gekotst. veel mensen maken zich nog meer zorgen dan je zelf kijk ik zie het zo had je lichaam het niet aan gekunnen dan was je ook niet zwanger geraakt xxx claudia
Door: Saar op 21/02/2006 @ 12:43
Ook ik heb anorexia gehad, niet in extreme mate, mijn gewicht is altijd beperkt gebleven tot licht ondergewicht, maar wel gedurende een jaar of 7. Vorig jaar in september (2004) besloot ik dat er iets moest gebeuren omdat ik kinderen wou en er blijkbaar zelf niet uitraakte. Ik heb me laten opnemen gedurende 6 maanden. Het was hard vechten, maar eindelijk kon ik normaal eten en een gezond gewicht behouden. Mijn cyclus zou nu wel snel in orde komen, dacht ik! Niet dus. In november van dit jaar ben ik op infertiliteit beland om mijn cyclus op gang te laten trekken. Dat heeft gelukkig maar 5 weken geduurd, daarna ben ik meteen zwanger geworden.
De anorexia kan ik nu echt achter me laten. Ik ben 10 weken zwanger en gelukkig. Ik eet nu veel meer, omdat mijn lichaam het nodig heeft en ik merk dat mijn gewicht geen bokkesprongen maakt. Dat is geruststellend. Toch ben ik wel wat bang en stel ik me veel vragen: hoeveel ga ik bijkomen, ga ik mijn figuur terug krijgen, enz. Het verschil met vroeger: het beheerst niet meer mijn leven, kindje komt op de eerste plaats. Ik voel mij echt al mama in wording en doe dus alles wat goed is voor het kindje.
Maar om dit te bereiken moest ik een lange weg afleggen. Wie echt wil ... komt er wel!
Door: Olivia op 07/03/2006 @ 19:13
Hallo ik ben een studente vroedkunde en zou graag mijn eindwerk doen over eetstoornissen gedurende de zwangerschap.
Het doel dat ik hiermee wil bereiken is dat bepaalde moeders hun zwangerschap niet langer zien als een bedreiging voor hun lichaam.Ik zou eventuele reacties willen krijgen van hoe moeders hun zwangerschap ervaarden en dergelijke.
Door: Anoniem op 09/04/2006 @ 17:21
Hoi allemaal!Ik vind het mooi om te lezen dat er toch meiden zwanger worden ondanks de anorexia.Zelf ben ik 34 en al 12 jaar niet ongesteld geweest,het gaat nu een dik jaar goed met mijn gewicht en heb de hoop op een zwangerschap een beetje opgegeven maar probeer me vast te houden aan mijn geloof in God maar dat neem niet weg dat het mijn hele leven beiinvloed want het verlangen is enorm maar ik denk dat ik te lang ondergewicht heb gehad.Maar ik heb onlangs bloed laten prikken en alles was goed dus blijf ik bidden!Maar ik ben heel erg blij voor iedereen op deze site en wens jullie alle geluk van de wereld
xxDoor: Anoniem op 01/05/2006 @ 14:50
Hallo,
Voor een (anoniem) interview in Viva baby zou ik graag in contact komen met een zwangere vrouw of moeder met anorexia. Steeds meer vrouwen krijgen te maken met eetproblemen in combinatie met zwangerschap en Viva baby wil graag aandacht besteden aan dit onderwerp. Waar loop je tegen aan? Hoe ga je daar mee om? Etcetera.
Daarom ben ik op zoek naar een vrouw die hier over wil vertellen. Liefst na de bevalling (zoals Nancy bijvoorbeeld).
Voor meer info kun je me altijd mailen.
Groeten,
Anne
Door: Anoniem op 09/05/2006 @ 22:13
Dat vind ik nou echt fijn als er een interview in Viva baby komt over dit onderwerp,want dan durf ik weer een beetje hoop te krijgen!Ik hoop het te horen wanneer het in het tydschrift komt,Bedankt van anoniem
Door: Anoniem op 12/05/2006 @ 16:22
hoi dames ik heb een vraagje en hoop dat jullie mij daarbij kunnen helpen. mijn vriendin is een het slachtover van deze ziekte en ze is waarschijnlijk zwanger. ik zou graag willen weten wat voor gevaren dit met zich mee brengt voor de baby. ik durft haar er niet over te confronteren. ik wil haar namelijk niet kwetsen. ik zie jullie reacties graag te gemoed.
Door: anoniem op 22/05/2006 @ 21:03
Ik lees dat er meiden toch zwanger zijn geraakt ondanks de anorexia!Ik ben nu bijna 1jaar op de goede weg ondanks het altijd in mijn hoofd zit,maar mijn man en ik willen ook graag een kindje maar mijn menstruatie is nog steeds niet op gang gekomen terwijl mijn gewicht goed is. Hoe is het bij de andere wel gelukt? Ik hoop via deze weg weer een beetje hoop te krijgen,want ik krijg steeds meer het gevoel dat het voor mij niet is weggelegd,ik kijk uit naar de reacties ik kijk dagelijks op deze site,iedereen veel geluk en liefde toegewenst en bedankt voor het lezen van deze reactie want alleen op deze manier kan ik er over praten voor de rest draag ik dit verdriet alleen want anderen zeggen dan toch het is je eigen schuld ook al hebben ze dan gelijk het doet toch erg veel pijn en mijn leeftijd gaat ook al richting de 35 maar toch blif ik hopen en bidden. Ik wens jullie allemaal het beste toe!
Door: Anoniem op 15/10/2006 @ 21:34
ik vind het jammer dat er na mijn reactie geen andere reactie is gekomen,maar ik wilde even laten weten dat ik eindelijk na 12 jaar een menstruatie heb, na een kuur van 12 dagen primoluut
dus heb ik weer hoop!Door: dassa op 29/12/2006 @ 13:34
ik heb ook al 10 jaar eetstoornissen.en nu ben ik 8 weken zwanger. ik heb heel erg last van buik, rug en been pijn en dan echt heftige aanvallen. met de baby is alles in orde....
kan het ermee te maken hebben dat ik zolang ziek en dun ben geweest?? en dus lang een tekort aan voedinsstoffen heb gehad?
nu heb ik een gezond gewicht en volgende maand wordt ik opgenomen in een kliniek....
slechte timing he?
maarja, ik moet ermee door.
mijn kindje moet een gezonde mama hebben!!!
liefs
Door: Tine op 21/05/2007 @ 14:42
Beste allemaal!
Wat een wonderlijke verhalen. Daaruit moeten andere vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten, toch kracht putten...
Zelf werk ik voor het programma Babyboom. Eerder toevallig kwam ik hier terecht.
Maar na dit alles te lezen, werd me pas duidelijk wat voor sterk verhaal dit zou zijn. Niet alleen kunnen andere vrouwen die zo'n verhaal zien, zich gesterkt voelen, maar ook het taboe rond eetstoornissen wordt weer eens aangepakt!
Wij volgen de vrouwen die zwanger zijn tijdens hun laatste maand(en) voor de bevalling, tijdens de bevalling en erna. Het resultaat is telkens weer een mooi en uniek document.
Is er iemand die graag meer wil weten?
Je kan mij vrijblijvend contacteren voor meer informatie.
tine.roelandt@eyeworks.tv
Door: wilcolien op 19/12/2007 @ 18:02
Er is al een hele tijd geen reactie geplaatst. Misschien dat het weer wat opgang komt.
Ook ik ben iemand met een eetstoornis die zwanger is geraakt.
Eigenlijk heb ik het hier best moeilijk mee. Sinds ik zwanger ben eet ik wel gezonder (probeer althans) maar ben ook erg misselijk en braakt dus veel. Kan het zoveel braken temaken hebben door het vele braken van de eetstoornis? Dat het nu te gemakkelijk gaat?
De verandering van mijn lichaam en de komende verandering vind ik ook heel moeilijk. Ik heb er geen grip op en vind het moeilijk om die los te laten.
Volgens mij zei Emmy dat een eetstoornis een zwakte is maar ik denk dat jij niet weet wat een eetstoornis is. Het komt niet 'zomaar' uit de lucht vallen. Vaak zit er een (groot) trauma achter en is het niet de keus om het te hebben. En er vanaf komen gaat ook niet zomaar. Het werkt niet om op een dag te zeggen; en vanaf nu stop ik ermee. Dit heb ik zovaak gedacht en ik geloofde mezelf steeds weer. Ik was er echt van overtuigd dat het zou lukken. Maar het is niet 'iets' op zich zelf! Ik heb therapien gehad en ben opgenomen geweest. Steeds gingen we aan de gang met de eetstoornis om eerst stabiel te worden.
Maar het werkte allemaal niet. En niet omdat ik niet wilde. Maar omdat er zoveel achter zat wáárom ik een eetstoornis heb!
Nu ben ik zwanger geworden en boezemd me best veel angst in maar heb ook het geloof dat ik en ook het kindje in mij het wel gaan redden.
Ik wil dit ook niet alleen doen maar ook onder deskundige begeleiding en gelukkig heb ik die nog steeds in al die jaren.
Dit raadt ik iedereen aan,die een eetstoornis heeft en zwanger is.
Het is zo moeilijk om te bepalen wat je moet eten met de angst wat het met je lichaam doet. En zelfs zonder het eten je hele lichamelijk verandering en het groeien maar ook straks de bevalling!
Met de steun van mijn man, familie, therapeute en mijn geloof in God lukt het allemaal wel. En ik ga er niet vanuit dat ik na mijn zwangerschap wanneer het kindje er is, ik 'vrolijk'(...) door ga met mijn eetstoornis. Zoals altijd, blijft het een gevecht. Misschien houd het nooit op maar ik laat de eetstoornis ook niet winnen!
Door: Inge op 14/01/2008 @ 18:19
Ik heb ook al jaren last van een eetstoornis. Bij een controle bij de gynecoloog hoorde ik dat ik daardoor moeilijk spontaan zwanger zou geraken. Mijn hormoonwerking stond op een zeer laag pitje en het moest echt al een lucky shot zijn om zwanger te raken. Bij een kinderwens zou ik sowieso beroep moeten doen op hormonen. Maar da klonk zo erg in mijn oren want wou da absoluut nie nemen.
Heb even afgewacht en nu ben ik toch nog vrij snel spontaan zwanger. Was het dan wel degelijk zo'n lucky shot of was de gynecoloog zo verkeerd. Ik ben in ieder geval héél gelukkig!!
Maar heb tegelijkertijd heel veel schrik om veel gewicht bij te komen. En of ik na de bevalling nog mijn gewicht ga kunnen terugkrijgen.
Door: Debbie op 19/01/2008 @ 08:35
Hallo,
ook bij mij is het ondenkbare totaal onverwachts gebeurd. Al 11 jaar lang kamp ik met Anorexia en in juli 2007 liet ik mij voor het eerst opnemen. Ik zag mijn leven totaal niet meer zitten en dacht dat trouwen en kindjes krijgen niet voor mij waren weggelegd. Tijdens mijn opname was ik bezig mijn 'leven alleen' voor te bereiden.
Vorig jaar veranderde ik in mei van werk waar ik mijn 'prins op het witte paard' tegenkwam! Al snel gingen we samen wonen en er ligt nu ook al een trouwdatum in 2009 vast! Sinds ik bij hem ben werd ik het afgelopen jaar 2x ongesteld. Omdat ik de pil niet neem gebruikten wij steeds een condoom maar blijkbaar werken die dingen inderdaad maar voor 97% want vorige maandag kreeg ik te horen dat ik 6 weken zwanger ben!
Ik ben heel hard geschrokken want mijn gynaecoloog had het steeds over in vitro behandelingen en de laatste maanden kreeg mijn AN-stem heel veel de bovenhand, het ging dus echt niet goed met mij en met mijn eten. Ik ben heel blij (en mijn vriend ook) maar ook wel wat ongerust. Kan ik dit wel aan? Gaat het nadien (of tijdens) mislopen? Ik hoor nu al constant een stemmeke in mijn hoofd dat mij zegt dat ik er op mijn trouwdag verschrikkelijk dik zal uitzien en dat ik zo zal blijven. Gelukkig is mijn eigen stem op dit moment nog veel sterker en blijf ik, ondanks de misselijkheid, goed dooreten. Bijkomend probleem is dat mijn zus net een miskraam (haar 2e al) heeft gehad en de foetus (5 maand oud) net begraven werd. Thuis kan ik dus nog niets zeggen over mijn zwangerschap dus wil ik het nog aan niemand zeggen (behalve mijn ambulante met wie ik nu elke week een afspraak heb), één van mijn beste vriendinnen die ook AN heeft gehad en een vriend van mijn vriend. Daarbij zijn we ook bezig met de trouw, onze bouwplannen en in februari start ik met een nieuwe job... Maar dan denk ik 'misschien heb ik dit wel allemaal nodig om mijn nieuwe leven te beginnen want al die veranderingen betekenen een radicale breuk met mijn eetstoornisproblemen'.
Ik ben heel blij dat ik deze website heb gevonden en de komende maanden zal ik deze heel vaak bekijken voor de nodige steun.
Aan iedere zwangere meid met een eetstoornis, wil ik nog het volgende zeggen 'niet opgeven...je staat er echt niet alleen voor!'
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.