Weet je, als je zo’n goeie band hebt, zullen ze waarschijnlijk nog erg blij voor jullie zijn.
Wel zou ik het ze eerst vertellen, en erbij vertellen dat je het moeilijk vindt...zo krijgt hun verdriet ook een plaatsje
Wat veel erger kwetst, is het horen als iedereen erbij is!
En nog wat, als jullie kindje er eindelijk is, geef hen dan de kans om het vast te houden. Oook al zal dat moeilijk zijn, vraag gewoon of ze willen.

Mijn schoonzus is 7 maand geleden bevallen (we waren samen zwanger, en bij ons liep het mis) en ik heb de kleine nog nooit mogen vasthouden. Ik kan je verzekeren, dat doet pijn hoor...
Stomme is dat ik weet, dat ze het uit voorzichtigheid niet vraagt, want oei - ze zou me eens verdriet kunnen doen.
Geef je schoonzus en schoonbroer de kans om zelf te zeggen wat voor hen goed is.

succes hoor, met je zwangerschap !
ook een schoonzus

Hoi Monique,

De eerste keer dat ik zwanger wilde worden ging ook niet vanzelf. Gelukkig waren er geen mensen om ons heen die ons daarom ontweken of niet over zwangerschap durfde te praten. Toen ik na uiteindelijk 2,5 jaar toch zwanger werd, was ik erg in de wolken. Mijn schoonzus die 2 kinderen heeft verloren was wel blij voor me, maar wilde me niet meer zien omdat ik zwanger was. Dat zou ze niet aankunnen, terwijl ze wist dat het bij ons niet vanzelfsprekend is om zwanger te worden. Dus haar verdriet, wat ik wel begreep, kwetste ons heel erg.

Verder heb ik nog een verhaal over een collega van me. Zij en haar man besloten 16 jaar geleden aan kinderen te beginnen en kwamen ook in de medische molen terecht. Na 5 jaar kregen zij te horen dat hun kinderwens niet in vervulling zou kunnen gaan. Na een periode van verwerken hebben zij het een plekje in hun leven gegeven. En wat wil nu, nu 11 jaar na het bericht dat ze kinderloos zouden blijven is ze spontaan zwanger geworden en zal ze over 3 maanden haar kindje in haar armen mogen houden. Hiermee wil ik aangeven dat de wonderen niet de wereld uit zijn en ook jou schoonzus hoop kan houden, want je weet maar nooit.

Mijn collega en schoonzus heb ik ook allebei apart verteld dat ik zwanger was geworden en vooral mijn collega heeft dat zeer gewaardeerd. Dus wat de anderen zeggen over het eerst vertellen aan je schoonzus voordat je het iedereen vertelt is een hele waardevolle tip.

Ik wens je een heel goede zwangerschap toe, zonder al te veel kwaaltjes. En hopelijk mag je over zo’n 9 maanden een prachtig kindje vasthouden.

Heel veel liefs Jolanda

hallo,
ik wou me aansluiten bij de anderen, dat je het zeker niet moet stilzwijgen, maar er persoonlijk over praten. En blijven begrip tonen voor het moeilijke van de situatie van je schoonzus. Wij zaten in een soortgelijke situatie: ik was telkens de eerste maand zwanger en geloof me, na 3x dierf ik het gewoon niet meer vertellen, dat het weeral zo goed ging. Maar mijn schoonzus die was heel blij dat ik er met haar persoonlijk een paar gesprekjes over gehad heb op voorhand, en niet té openbaar de vrolijke meid uithing. Dat was soms wat inhouden voor mij, maar ik denk dat enige tact toch echt wel belangrijk is... Maar in ieder geval proficiat. Ik ken bovendien, net als Jolanda, ook iemand die door de medische wetenschap \\\"opgegeven\\\" was en daarna nog 2x spontaan zwanger werd!! Ze weten het dan aan de stress-factor die weg was. Ik weet het natuurlijk niet, en ik weet ook niet hoe goed het is van te blijven hopen, maar je weet nooit...

Hier een verhaal van de andere kant, Mijn schoonzusje is voor de tweede keer in zeer korte tijd zwanger, ik kan momenteel niet zwanger worden. Dat maakt mij nu extra gelukkig voor haar. Je gunt iedereen het geluk van een kindje, gewoon vertellen en ze zullen echt wel heel blij voor je zijn

Hoi,

Ik denk net als velen hier dat je het hen best even persoonlijk vertelt. Het kan zijn dat zij beginnen huilen, maar dat wil niet zeggen dat ze het jullie niet gunnen.

Zelf was ik samen in verwachting met mijn nicht. Ons zoontje werd in oktober doodgeboren en zij heeft nu een een gezond dochtertje van in november. het is gemakkelijk gezegd "Als ze je dat geluk niet gunnen, zijn ze niet echt vrienden" het doet gewoonweg ongelooflijk pijn. Het is niet te begrijpen als je het zelf niet hebt meegemaakt. Daarom wil ik ook niet dat anderen het meemaken. Natuurlijk wens je dat niemand toe en ben je blij voor anderen. Alleen vraag je je af waarom het bij jou dan niet heeft mogen zijn. Ik heb tot nu toe het kindje van mijn nicht nog steeds niet gezien en zij begrijpt dat. We bellen wel geregeld met elkaar. Wij hadden ook net een babyboom in de omgeving en ik ben blij als mensen van hun kindjes genieten, dat is het enige dat ze voor ons kunnen doen, beseffen wat een geluk ze hebben en dat het niet evident is.
Je kan ook moeilijk met anderen over je gevoelens praten, die jaloersheid kan je enkel bij lotgenoten kwijt. We zijn daar niet fier op, jaloers zijn is een lelijke eigenschap, maar die gevoelens zijn er en ik heb geleerd dat dat normaal is, dat ik me daar niet moet over schamen.
Het lijkt nu wel erg negatief, maar ik ben heel blij dat de mensen ons niet uit de weg gaan, dat wij van hen allen geboortekaartjes hebben gekregen, dat ik het kindje van een vrienden mag vastnemen zonder dat zij daarvan opkijkt, maar soms doet het weer zo’n pijn. Dan ga ik even naar het kerkhof om bij ons kleine ventje, Tibo* te zijn.
Het ergste is als de mensen van je weglopen uit schrik je pijn te doen. Meestal worden goede vrienden in zulke situaties nog betere vrienden en groeien dichter naar elkaar toe. Ik hoop dat je een prachtige zwangerschap hebt en een wolk van een baby. Geniet ervan!

Lies, mama van Tibo*

Hallo,

ook ik zat in dezelfde situatie. Mijn schoonzusje was zwanger en moest de zwangerschap noodgedwongen (medische redenen) vroegtijdig afbreken (5maanden). Zij hadden enorm veel verdriet en toen wij voor een tweede gingen heb ik hun dat persoonlijk laten weten. Op die moment vond ze het erg, maar kon ze het wel pprecieren dat ik liet weten dat we eraan wilden beginnen ipv direct met een zwangerschap af te komen, dat zou ze op die moment echt niet aangekund hebben. Toen ik een paar maanden later schoorvoetend aan mn schoonzusje liet weten dat ik zwanger was (je weet natuurlijk nooit hoe ze gaan reageren en je wilt hen zeker niet kwetsen), stond ze glimlachend te kijken en liet ze me zweten, toen later bleek dat zij op dat moment ook al 4w zwanger was. We waren gewoon ontzettend blij voor elkaar en de ongeboren baby die zware afwijkingen had, zullen we nooit vergeten.
Als je rekening houd met anderen hun gevoelens en het niet laat weten terwijl je het grote nieuws in groep aankondigt, maar eerst persoonlijk, wordt dat enorm geapprecieerd en zullen er geen problemen zijn. Ik heb een pracht van een dochter en hun een heel schoon manneken en ze schelen maar 5 weekjes met elkaar, zo zie je maar.

succes.

Ik heb een iets minder leuk verhaal eigenlijk.
Voor diegenen die "Dagboek van IVF" gelezen hebben, die weten dat ik een zoontje heb na een IVF-behandeling. Ik behoorde tot de gelukkigen die na 1 behandeling zwanger was.
Toen ik na mijn zwangerschapsverlof aan het werk ging kwam ik terecht in een dienst waar een collega zat die al 15 jaar vruchteloos alles had ondernomen om een kindje te hebben. Ze was uiteindelijk de procedure adoptie begonnen om haar kinderwens in vervulling te laten gaan.
Om haar niet te kwetsen heb ik mijn IVF-verhaal verzwegen voor haar. Een andere collega wist ervan en die heeft om welke reden dan ook de kinderloze collega het verhaal gedaan van mijn geslaagde IVF-behandeling.
Van de ene dag op de andere heb ik de toorn van de kinderloze collega op mijn nek gehaald. Ze kreeg een bloedhekel aan mij en stak het niet onder stoelen of banken dat ze het niet kon begrijpen dat een vrouw die ouder bleek dan zij zelf zomaar een IVF-kind kon krijgen terwijl zij al 15 jaar probeerde.
Zelf met heel wat begrip voor haar reactie heeft het me uiteindelijk wel mijn job gekost.
Dit is een verhaal dat zeker niet de regel is. Normaal gezien denk ik dat je door eerlijkheid, warmte en genegenheid zeker een gepaste reactie kan krijgen. Ik heb gewoon pech gehad.

Dag Monique

Bij mij is het omgekeerd ik kan moeilijk zwanger worden, wordt er morgen zelfs voor geoppereerd.
Ik heb 2 schoonzussen, de ene is zwanger geworden terwijl ze de pil nam en is nu bijna 4 maand de andere is na 2 maanden stoppen met de pil zwanger en is nu bijna 1 maand.
De eerste heeft het ons als eerste verteld (wel via telefoon)en heel voorzichtig.
De andere heeft het gewoon in het wilde weg nogal brut tegen ons gezegd.
Ik kan je zeggen ik heb bij beiden geweend, ze kwamen beiden hard aan maar de eerste manier vond ik wel de beste.

Vertel het hen maar doe het voorzichtig.

Groetjes en veel succes met het verdere verloop van je zwangerschap

Lieve Monique,
Ook ik weet precies hoe je je voelt. Bij ons was het precies hetzelfde. Ik heb een week lang met buikpijn gelopen om het te vertellen, wat natuurlijk niet echt bevordelijk is als je net 6 weken zwanger bent. We wilden het ook persoonlijk vertellen, maar elke keer als we elkaar zagen was het gewoon het moment niet of zaten er andere mensen bij. Na een week is het gelukt, en natuurlijk hadden ze het moeilijk, maar ondanks dat waren ze toch heel erg blij voor ons.
Het heeft ons zo opgelucht dat we het verteld hebben, ik raad daarom aan er niet te lang mee door te lopen, want hoe dan ook ze moeten het toch weten.
Heel veel sterkte en ik hoop dat het goedgaat!

Hoi Monique,

Bij ons is het zelfde probleem. Mijn broertje en zijn vrouw hebben nog een kans op icsi en dan is het ook gebeurt voor hun. Maar je moet je niet schuldig voelen. Het is wel moeilijk om het hun te vertellen maar ze zullen wel blij voor jullie zijn. Ik hb het hun wel meteen verteld omdat ik dan zeker wist dat ze het nooit van een ander zullen horen. En nu blijkt dat ik ook nog een ontzettend snel groei. Ik ben nu 7 weken zwanger en je kunt dat al zien.

Een fijne zwangerschap en sterkte bij je zwager.