Hey, ik zit net in dezelfde situatie, mijn vriend was er ook niet klaar voor, ik ben 21 en nu meer dan 15 weken zwanger, Je zei dat je niet wou dat hij het erkende, wel dat hoeft ook niet, als hij niet via de rechter gaat als het geboren is dan kan jij voorkomen dat hij het erkent, ik heb alles al nagekeken en je zet het kind gewoon op jou naam. Dan verandert er niets aan jou rechten, hij kan dan enkel een dna test eisen via het gerecht, wil je dat hij het wel erkent dan kun je hem voor de rechtbank dagen, hij word dan verplicht tot een dna of speeksel test en zal dan automatisch moeten opdraaien voor alle gerechtskosten, ereloon zal je wel moeten betalen maar voor die kosten enz moet je is ten vrage gaan bij een advocaat. Het kind kan dan nog steeds op jou naam blijven staan, die vrijheid hebben we dan al wel gekregen ondertussen. Als je nog vragen hebt, je mag me altijd mailen hoor. groetjes veke

hey meid,ik maak momenteel ook dezelfde situatie mee,het is net met mn vriendje gedaan en heb een paar dagen geleden het initiatief genomen om naar de apotheker te stappen :na 2 testen bleek dat het possitief was,ik was zo bang om het hem te vertellen omdat we in den tijd vonden dat we der wat te jong voor waren ik 18 hij 22. en via mn vriendin is em te weten gekomen wat er aan de hand was;hij reageerde eerst wat slecht en zei van as et toch bleek dat het niet zo was wou t em niets meer met mij te maken hebben omdat em dacht dat ik loog,maar zo is het niet. hij staat nu achter me en steunt me wel wat,maar beseft wel dat ik het niet zal houden!ik heb al lang een moeder gevoel maar ben zelf gaan beginnen beseffen dat ik hem zoiets niet kan aandoen en heb besloten om het binnen een week te laten wegdoen. dit is mijn besl. ik ga er heel veel spijt van hebben maar kan niet anders. maar meisie niets houd je tegen al moet je het zelf doen ,doe het dan as je dat wilt en daarom moet hij der ni bij betrokken zijn. het is uw kind en jij bent de moeder ervan,ik geef je die raad omdat ik het spijtig genoeg niet zal kunnen doen!en da gevoel doet pijn,ik zal zeker veel spijt hebben en het me kwalijk nemen maar ik kan echt ni anders.een kind heeft zeker een vader en moeder nodig,maar ik ken er veel dat dat niet hebben ghad en daardoor zijn ze niet ongelukkig geworden,mijn moeder heeft me ook alleen opgevoed.was ik iets ouder had ik het gehouden al moest hij der niets mee te maken hebben,dus ga ervoor hoe moeilijk je het af en toe gaat hebben.
je haalt het zeker geloof me

groetjes en veel sterkte
L.

las een typefoutje dus die zet ik nog ff recht. spijn moest spijt zijn.

groetjes nathalie

Hallo allemaal,
Ik, moeder van een dochter van 5 jaar had nooit gedacht op een natuurlijke manier ooit nog zwanger te worden, maar niks bleek minder waar!! Ik ben 3 jaar gescheiden, heb het heel goed leventje opgebouwd met mijn dochter en kom 4 maanden geleden een hele leuke man tegen. Zelf vader van 2 kleine kinderen (4 en 6 jaar) met het volledige hoederecht. Nadat we elkaar wat beter hebben leren kennen komt het verhaal al snel op een evt kleintje. Ik vertel hem dat ik dat best heel graag zou willen maar het allemaal niet zo eenvoudig zou gaan gezien mijn voorgeschiedenis. We besluiten het verhaal te sluiten. Ik vertel hem tijdens onze eerste vrijpartij niet aan de pil te zijn en krijg als antwoord dat hij een rubberallegie heeft en zijn toch zo onverstandig om zonder te.....
Ik denk niet eens aan een zwangerschap en hij zegt meerdere malen tijdens....ik ga je nu een kindje geven wat ik opzich heel lachwekkend vond. Verliefd..
Na een paar weken krijg ik toch een vreemd en herkenbaar gevoel in mijn buik en vertel hem dat ik denk zwanger te zijn, hij geeft hierop het antwoord dat als het zo is ik me niet druk hoef te maken en we alleen maar een kindje krijgen. Ik ga na 5 dagen toch maar naar de apotheek en koop een test. Hier helemaal alleen sta ik s'morgens om 06.30 in de badkamer en doe de test, ik weet het antwoord al..twee streepjes..o'nee hoe moet ik dit gaan vertellen en we kennen elkaar pas net. Geluk, twijfel, verbazing, verdriet trekken door mij heen. Zijn eerste reactie is positief, na een paar dagen weer negatief (abortus), dan weer positief, negatief..ik werdt er gek van en heb besloten het kindje te houden en het kontact met hem te verbreken. Voor als nog is hij het met mijn beslissing eens en laat weinig van zich horen. Inmiddels ben ik wonderbaarlijk goed opgevangen door mijn ex-man (de vader van mijn dochter) en hebben we besloten om het voor ons alle vier eenvoudig te maken en weer een doorstart te maken. De kinderen krijgen allebij de zelfde achternaam, mijn ex heeft altijd nog heel graag een kind gewild maar is onvrijwillig steriel, en ik krijg toch onverwacht, het langverwachte kindje met de man waar ik het meest van heel de wereld van hou. Ik geloof dat alles een rede heeft, na regen komt zonneschijn.. sterkte allemaal

hoi, wat een klootzak. Mijn ex was precies het zelfde!
Ik heb een stichting voor alleenstaande moeders, en ik weet daardoor het een en ander van wat hij wel mag en niet. Als jij niet wilt dat hij het kindje erkent, dan hoef dat niet!!! Hij hoeft dan geen geld te betalen, alleen als hij het zelf wil,maar dat geeft hem geen recht op erkenning of omgangsregeling. Alles alleen als jij het wilt. Hij kan nooit jouw dwingen tot erkenning. De baby kan gewoon op jou naam. mijn zoontje is niet erkent door zijn verwekker, ik krijg geen alimentatie,mijn zoon heeft mijn achternaam, en als mijn zoon ooit cocntact wil met die verwekker dan alleen als ik dat toe staat.Hij heeft nu na 6 jaar geen recht meer op mijn zoon staat hij bij mij op de stoep dan kan ik hem gewoon wegsturen.Ik kan hem niet meer op laten draaien voor alimentatie, maar hij mij niet meer voor erkenning of wat dan ook,mijn zoon had net zo goed uit de bloemkool kunnen komen . sterkte met je zwangerschap en probeer er van te genieten. Neem straks al je kind is geboren soms even tijd voor jezelf, je zal zien dat je het nodig hebt. Er is veel met je gebeurt, en dat moet je ook verwerken. Iedereen zal blij zijn dat de baby gezond is enz. Maar jou emoties zijn ook HEEL belangrijk. Sterkte

amaai
ik heb da hier eens allemaal gelezen en ik schrik ervan

abortussen,vriendjes die niet willen,wat doen,hoe allemantatie


eerst en vooral,voor de vrouwen een voordeel,voor de mannen een groot nadeel vind ik is,

als een vrouw vind dat ze het kind alleen kan opvoeden gaat ze de kleine gewoon aangeven en zet op de geboorteacte vader onbetend,
ze moet al toestemming geven voor hij zijn eigen bloed mag erkennen,voordeel van de vrouw
en als een man het kind wil erkennen gaat dat veel geld kosten want an moet een dna en zo gedaan worden,en dan meestal nog enkel met de toestemming van de vrouw

en denk welnals het kind later ouder is dan 15 jaar moet ook dat kind toestamming geven want anders komt er niks van in huis

aan de andere kant,als een man er niks mee te maken wil hebben ,en de vrouw hem toch als vader wil erkennen,heeft ze gewoon zijn naam op de geboorteacte te zetten,dat recht heeft ze
en kan ze inderdaad allemantatie vragen,en weer is het in haar voordeel,de man moet dan weer kunnen bewijzen,door dna,dat hij de vader NIET is,
je ziet het

je kan ook kiezen voor geen allementatie,en toch de naam zetten op de geboorteacte,zodat je kind later weet van wie het is,

ik heb ook meegemaakt dat ik nog getrouwd was met de ene ,en zwanger was van mijn ondertussen tweede lieve man
ingedient terwijl ik zwanger was,en dat zou in orde komen
dan werd onze zoon geboren,en toen moesten we de hele procedure opnieuw indienen,omdat de eerste voor een ongeboren kind was,en nu was die procedure niet meer juist,dus we zijn nu al meer dan één jaar bezig,want de kleine word 1 jaar nu 21 april,we hebben ondertussen de bevastiging gekregen van de rechtbank,maar nu moet de tegenpartij eerst nog aan de rechter laten weten dat ze niet in beroep gaan,en dan pas kan het officieel gemaakt worden

ondertussen ben ik zwanger van mijn derde (tweede van deze man) kindje en die word verwacht in december.

ik ben zelf een vrouw,en soms schaam ik mij daarvoor,zeker als je ziet wat sommige vrouwen een man kunnen aandoen.

wel allementatie vragen maar geen bezoekrecht geven enzovoort,je ziet soms wat.

mijn situatie is juist andersom

mijn ex komt wanneer hij zin heeft,of er nog eens aan denkt dat hij een zoon heeft
vroeger moest hij om de veertien dagen komen,
soms zag ik hem maanden niet,en dan kwam hij plots weer de bezorgde vader uithangen

via de rechtbank vroeg ZIJN advocaat een maatschappelijk onderzoek,omdat ik zei dat hij nooit kwam,en hij zei dat hij elke keer kwam

het geluk was met me mee dat mijn zoon toen 7 jaar,al werd gehoord
op school hebbenze hem ondervraagt,en hij zei dat hij wel naar papa wilde,maar hij wou niet meer blijven slapen,en niet zo veel gaan

de assistente stelde voor om hem om de veertien dagen één dag te hebben van smorgens tot s avonds

ik vroeg de rechter dat neit te doen,ik zei hem dat het weer maar even goed zou gaan,ik heb een kind met adhd,en die moet duidelijkheid hebben

ik vroeg of het mogelijk was om één dag in de maand te nemen,vb eerste zaterdag van de maand,dat was duidelijk voor mijn man,maar ook voor mijn zoon

nu is dat van november 2005 in voegen,en ik moet zeggen,dat werkt goed

mijn ùman komt elke maand de kleine halen,en als ik tegen uche zeg,papa komt want het is de eerste zaterdag,doet hij ook niet moeilijk meer,de driftbuien,en huilbuien zijn voorbij
nu kunnen we eindelijk eens een normaal leven gaan leiden,met zijn kleine broer die hij dolgraag ziet,en een nieuwe baby op komst
zo iedereen kan lezen wat ik geschreven heb,iedereen mag daar ook een mening over hebben,

ik zeg maar één ding,wees eerlijk tegen je kind,want vroeg of laat krijg je de vragen,wie,wat waarom,sterkte iedereen

Hallo allemaal, ik heb al jullie verhalen gelzen en ben benieuwd of iemand mij kan helpen? Ik ben 20 jaar en ben nu 16 weken zwanger van mijn eerste kindje. Mijn ex wilde er niks mee te maken hebben toen hij het hoorde en ik vroeg me af wat de mogelijkheden zijn, zodat ik wel alimentatie krijg en hij zo weinig mogelijk bezoeksrecht, ik denk namelijk niet dat hij een goede vader kan zijn en zeker niet hoe hij ons nu behandeld, ik heb nooit meer wat van hem gehoord! Zelfs niet na het versturen van echo foto's!!! En kan een rechter hem verplichten een vaderschapstest te doen??? Kortom wie weet de mogelijkheden??? Tnx allemaal!

[[Door: Anoniem op 03/01/2005 - 21:42

Verantwoordelijkheid nemen wil zeggen dat er zorgvuldig omgesprongen moet worden met de pil. Indien dan de vrouw zwanger raakt is wat anders dat onzorgvuldig mee om springen, sterker nog er zijn vrouwen met kinderwens die het bewust zonder pil doen (zonder dat de man het weet). Dit is bewust erin luizen en niet op basis van goed vertrouwen. Indien er een pil is voor mannen zal ik deze meteen slikken.
Kinderen neem je samen anders niet toch?
Mannen zijn hierin meestal benadeeld omdat ze hierin zelf niet kunnen beslissen en vertrouwen op de zorgvuldigheid van het gebruik v/d pil en waarheid van de vrouw. Het is wel erg goedkoop te roepen dat een condoom een alternatief is. Wanneer je met opzet erin ’geluist’wordt praat je wel anders. Hier gaat het niet alleen niet om geld maar ook om mensenlevens. Waarom staat hier geen straf op rechter!!!!!! ]]


Uuhh der bestaat ook nog zoiets als CONDOOMS..

Ik ben zwanger, maar ben nog maar 16 jaar.. Kan ik het kindje dan ook kwijtraken?

Ik heb een vriend en hij heeft mijn kind erkend, met mijn toestemming natuurlijk. Wij zijn heel gelukkig samen en hopen dat ook te blijven.

De moeder van mijn ex betwist dat mijn vriend de vader is, kan zij een dna test eisen? Ik heb geen contact met die mensen en wens dat ook zo te houden.