Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Verschillende reacties

Hallo,

Ik ben joyce, 25 jaar oud en 34 weken zwanger van ons eerste kindje. Al drie jaar heb ik een relatie met mijn huidige vriend. Hij is 30 jaar oud en we zijn niet getrouwd.

Toen we 2 jaar samen waren, begon het bij mij te kriebelen: ik zou met deze jongen toch wel graag een kleine hebben. Hij was er eerst niet zo weg van want hij had altijd gezegd dat hij voor zijn dertigste niet wou trouwen en ook geen kinderen wou. Maar na een poosje ging ook hij ermee akkoord.
Begin december ben ik gestopt met de pil te slikken en eind januari was het al bingo! We waren zwanger! Superblij en supergelukkig waren we allebei. Mijn vriend kon niet wachten om het aan iedereen te vertellen, dus die heb ik even moeten afremmen. We hadden samen wel besloten dat we het meteen aan ons beider ouders zouden vertellen. ’s Middags, nadat ik de test had gedaan, was ik bij mijn moeder en heb ik het haar verteld. Zij was meteen superblij en wilde eigenlijk meteen al naar alle babyzaken toe om allerlei dingen te bekijken.
‘s Avonds zou mijn vriend het vertellen aan zijn ouders. Hij vertelde het en wat was de reactie? “Nou, meid, over die grote fout kom je ook wel weer heen en wie weet gaat het nog fout of zo…”
“Nou,” zei mijn vriend: “Het is helemaal geen fout. We wilden het allebei.”
“O, zouden jullie dan niet eerst trouwen?”
“Wij hebben allebei zoiets van dat kan later ook nog wel.”

Ik vond het de dagen daarna heel moeilijk om bij zijn ouders langs te gaan want ja, van mijn pa en ma hadden we het eerste rompertje al gekregen. Maar zijn pa en ma wilden er eigenlijk niets over weten. Het heeft dan ook ruim vijf maanden geduurd voordat zijn ouders ook wat blijer werden. Misschien kwam dit ook wel omdat de rest van zijn familie allemaal wel positief reageerden op het nieuws. Misschien dat zijn ouders dan zoiets hadden van: nou, als zij het ook leuk vinden dan moeten wij het ook wel leuk gaan vinden, of zo…
Ik ben wel erg blij dat zij nu ook niet echt meer kunnen wachten totdat ze hun eerste kleinkind in hun armen kunnen nemen. Maar ik hoop echt dat er niet veel andere stellen zijn die hetzelfde voor hebben gehad want het was echt geen pretje. Je bent er allebei heel erg blij mee en de ene aanstaande opa en oma ook, maar de andere totaal niet. Ik had liever gehad dat ze allebei meteen positief waren zodat we met zijn allen gezellig de hele zwangerschap hadden kunnen beleven en niet, zoals nu, alleen de laatste maanden.

Groetjes,
Joyce

Vroegere reacties:

Pagina 1 (1 - 20)Pagina 2 (21 - 40)Pagina 3 (41 - 41)

Reacties:

Door: Anoniem op 15/04/2005 @ 11:39

Hoi,
ik heb ook een schoonmoeder die boos was toen ze hoorde dat mijn vriend en ik ongepland een kindje kregen. Wij waren na de eerste schok heel erg trots en blij. Daar we allebei nog studeerden begrepen we dat het krap zou worden, maar hulp hebben we nooit nodig gehad, ook niet van de overheid. Maar er kon geen goed woord vanaf. We waren dom, ik probeerde mijn vriend te strikken, ik was niet goed genoeg en maakte misbruik van de situatie. Ze belde mijn ouders op om ze verwijten te maken over mij, terwijl mijn ouders wel blij waren en haar dat ook duidelijk maakten.
Nu, bijna 3 jaar later, ben ik klaar met studeren, heb een goede part-time baan als advocaat in opleiding. Mijn schoonmoeder begon na de geboorte opeens op te scheppen over haar schoonzoon, maar tussen ons is het nooit meer goed gekomen. Nu moet ik zeggen dat ze nogal met zichzelf in de knoop zit en het is eigenlijk wel heel erg zielig. Maar ik laat haar niet op mijn zoontje passen. Iemand diezo heeft gereageerd en zo labiel is blijft bij hem uit de buurt als ik er niet ben.
Het is jammer dat juist mensen die zo dicht bij je staan je op een dergelijk belangrijk moment zo kunnen laten vallen.... maar je zwangerschap mag je er zeker niet door laten verpesten! die mensen hebben uiteindelijk alleen zichzelf ermee doordat ze altijd een gespannen band zullen houden en dat werkt ook weer door in de band die ze krijgen met het kindje.

Door: Anoniem op 15/04/2005 @ 11:42

ik bedoel natuurlijk trots op haar kleinzoon... dat krijg je als je zit te tikken en met een half oog je zoon in de gaten moet houden

Door: ilsie op 21/04/2005 @ 18:59

haha... tjsa dat brengt je nogal eens van het verhaal af.. {{blink

Door: Moedertje op 23/04/2005 @ 03:24

Bedankt anoniem voor je verhaal...weet ik in ieder geval dat ik niet de enige ben met een rot schoonfamillie.Veel zal ik er niet over uitweiden maar dat ze zich abominabel hebben gedragen voor en na de geboorte zegt genoeg.
Ook mijn ouders hebben weinig met onze kinderen op.Oppassen willen ze niet, ze hebben heel veel excuses om het niet te -hoeven- doen.
Natuurlijk zou het leuk zijn als grootouders trots zouden zijn en een permanente plek in het leven van de kinderen wilden veroveren...maar er zijn er nou eenmaal bij die dom en laks zijn...niks aan te doen.
Voor de ene helft bestaan ze niet, voor de anderen zijn onze kinderen net 'clowntjes' goed genoeg voor een uurtje optreden...meer niet.Voor de rest is alles teveel gevraagd!
Ik heb echt een hekel aan ze, vooral als je ziet dat het bij anderen niet opkan.Maar de wereld is vol met grootouders hoor, schaf die rotfamillie maar af, blijven er genoeg leuke, goedwillende mensen over.Die niet overal te beroerd voor zijn, enkel aan zichzelf denken, te gierig of te benepen zijn...kortom er wel zijn maar niet bestaan.Ze zouden zich rot moeten schamen maar helaas ziju ze daar te dom en te arrogant voor.

Door: Anoniem op 04/05/2005 @ 10:08

Ik ben nog niet in verwachting maar mijn moeder zegt elke keer (ze weet dat ik een kinderwens heb) dat ze hoopt dat ik nog een paar jaar wacht. Ik ben wel 26 maar ik studeer nog en mijn moeder wil dat ik wacht tot ik klaar ben en een vast contract heb. Ik hoop dat ze wel een beetje leuk doet als ik echt zwanger ben! En ik hoop dat het snel raak zal zijn bij mij.
Ik vind het ook echt ambetant dat iedereen op je 26e zegt dat je te jong bent om kinderen te krijgen omdat tegenwoordig veel vrouwen wachten tot na hun 30e!!!

Door: Elke op 06/05/2005 @ 01:37

Anoniem, soms heb je bep. verwachtingen die niet uitkomen...alla, daar is nog overheen te stappen.
Waar niet overheen te stappen is,is als mensen bewust misbruik maken van de situatie...en zich daar nog heel wat bij voelen ook, ipv zich kapot te schamen!
We hebben het hier over nieuw leven, maar dat snappen die breinlozen niet...ze kunnen veel proberen kapot te maken, uiteindelijk hebben ze er alleen zichzelf mee,wie verlaagt zich om daar nog mee om te gaan?

Je krijgt van niemand garanties, ook famillie en vrienden niet..

Door: Ilse op 30/06/2005 @ 12:15

Ik ben nu dik 8 weken zwanger en heb het mijn ouders nog niet kunne vertellen. Ik ben te bang dat ze negatief zullen reageren. Mijn schoonmoeder en schoonfamilie heeft positief gereageerd! Dat is fijn.
Maar ik ben 25, net afgestudeerd en heb daarna nog niet gewerkt. Nu, een half jaar later, ben ik zwanger geraakt. bewust en onbewust, maar het is zeer welkom en we zijn er zeer happy mee. Maar ik ben zo bang dat mijn ouders boos zullen zijn en he niet zullen accepteren dat ik nu al (in hun ogen) zwanger ben. "zonde van je toekomst en nu kan je niet meer doen wat je altijd wou doen qua werk".. ect ect.

Mijn vriend en ik hebben een kinderwens, maar deze zwangerschap lag niet zo in de agenda. Ik ben ook erg bang voor een miskraam. Mede daardoor wil ik het nu nog niet vertellen, want als het misgaat zullen mijn ouders het wijs vinden om voortaan goede anticon. te gebruiken. haha ik was al een jaar van de pil af! Weten zijn alleen niet.
Is het slim om de eerste drie maanden af te wachten of moet ik het gewoon nu maar vertellen? Ze moeten het toch leuk vinden om voor de eerste keer opa en oma te worden??

Door: SKwebbeltje op 01/07/2005 @ 22:43

Tja, de reactie van je ouders is niet altijd te voorspellen. Bij ons ging het zwanger worden niet vanzelf en onze ouders wisten er al wel van dat we hier mee bezig waren. Mijn schoonouders vonden dit geweldig en mijn moeder ook maar mijn vader vond het allemaal wat minder. Ik moest aan mijn cariere denken en eerst maar eens een paar jaar werken, als het dan toch zo zou zijn dan wilde die zeker nooit oppassen! Nu ben ik 7 weken zwanger en heb het net aan mijn vader verteld. Ik dacht dus dat hij er niet zo blij mee zou zijn maar dat was helemaal niet zo. Hij had tranen in zijn ogen en zei dat hij blij was met zijn nieuwe auto want dan kon hij tenminste overal naar toe rijden met zijn eerste kleinkind als tie aan het oppassen was???!!! Dat snap je toch niet.

Door: Anoniem op 04/07/2005 @ 04:46

Je weet het nooit Ilse, hoe raar een balletje kan rollen...
Ik dacht ook dat mijn schoonouders en ouders dolblij zouden zijn, nou dat viel dus tegen.We hebben nu 3 kindjes en bij de jongste ging de vakantie van mijn ouders zonder pardon door, en mijn schoonouders hebben het moment misbruikt om zich schandelijk te misdragen, echt niet normaal meer.
Nu zijn we een jaar verder.Met vallen en opstaan heb ik de situatie geaccepteerd zoals 'ie is.Leuk is anders, je wilt immers maar al te graag dat famillie met je kinderen meeleeft, er voor ze zal zijn.Bij ons was dat teveel gevraagd.
Mijn ouders hebben onze kinderen weinig gezien en maar 1x opgepast.Wel hebben ze allerlei smoesjes klaar, dit is niet goed, wij kijken op ze neer, enz enz enz.Bottem line is dat ze geen klap voor ze overhebben, op geen enkele wijze betrokken willen zijn.

Het is vaak heel zwaar om als echtpaar alleen op elkaar aangewezen te zijn. Onze enige 'break' is als we een oppas hebben, dan kunnen we er 2,5 uur eventjes uit...
Ik mis de warmte, aandacht en betrokkenheid van een stel grootouders heel erg...vind het bijzonder triest hoe alles gelopen is.Maar ik wéét dat het ook mijn schuld is, ipv een dure baan en veel schijnophouderij zoals mijn schoonzussen koos ik voor het full time moederschap.Aan mij valt geen eer te behalen, veel mensen vinden mij niet interressant. Daar betalen mijn kinderen de prijs voor...helaas.Ik had ze het heel veel beter gegund!

Door: Joke op 16/07/2005 @ 12:27

Ik ben zo blij dat ik niet de enige ben die zo domme reaktie van de schoonouders gekregen heb. Zijn moeder zei: als je met vuur speelt, verbrand je jezelf. en de vader liep gewoon de deur uit. Echt om te kotsen. Ik vind dat jullie het allemaal nog zachtjes uitdrukken hoe ontgoocheld jullie zijn. Ik geloof zijn moeder is jaloers dat haar zoon niet meer haar kind zal zijn (mijn vriend is 36 jaar!) Dat komt ervan als we al zolang onder het dak van zijn ouders wonen. Natuurlijk hebben we onze eigen keuken, badkamer, enz... Maar zijn moeder was al de laatste tijd zich aan het moeien hoe ik mijn hond moet opvoeden enz... Ze moeit zich met alles. Ze is echt "A pain in the Ass"! Tja, het moet er maar eens uit. Ik kan met mijn ontevredenheid met weinig mensen delen. Ik denk dat ik hier nog meermaals zal schrijven. Het doet deugd ne keer over zijn gevoelens te praten over zwanger zijn. Ik ben natuurlijk dolblij met mijn 6 weken en mijn vriend ook.
lieve groetjes.
J.

Door: Anoniem op 07/09/2005 @ 22:10

hallo ik had ook zo,n rare reactie van mijn schoonzus ik was 8 weken zwanger dacht leuk nieuws aan haar te vertellen zegt ze oh ikan nog wel 10 keer fout gaan nou dat weet iedereen maar mijn humeur was gelijk voorbij

Door: Anoniem op 11/11/2005 @ 16:13

o wat komt dit toch bekend voor...zit ook zo met schoonfamilie in de clinche!ggisteren nog...komt zijn ma binnen..we hebben nu met 26wk al de box in woonkamer staan..komt ze met zo,n dom verhaal over goden daarmee oproepen omdat zo vroeg daarvoor is en iets met doodgaan van je kindje,brengt ongeluk.Vertelde na 8wk al dat ik zwanger was...nou wat blij was ze voor ons..NOT!!super onenthousiast.Kreeg van iedereeen al kaartjes en zij wou perse wachten tot 12weken omdat nog mis kon gaan.En waarom ik niet als haar zwangere dochter haar echo.s geef voor in plakboek van d,r...vond ze nie netjes van mij.GGRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!Ben zo pissed..maar laat t me ook constant over mij heen komen blijf maar aardig tis desnoods je schoonmoeder ja en oma straks ja...maar ik word strontziek van dr harde gevoelloze opmerkingen!.... her!!!!!!!!

Door: rebel (profiel) op 14/12/2005 @ 10:41

Wat vervelend allemaal die negatieve ervaringen met (schoon)ouders. Ik kan me voorstellen dat je het er echt heel moeilijk mee hebt.

In mijn geval: Zijn ouders zouden het liefst de hele babywinkel in huis halen alvast, mijn ouders vinden het fijn voor me maar zijn niet zo enthousiast als mijn schoonouders. En dat begrijpt mijn man weer niet! Moeilijk allemaal....feit is dat ze het allemaal goed met ons voorhebben.
Ik hoop dat ook bij jouw (schoon)familie de ommezwaai nog komt en ze gewoon blij voor je kunnen zijn!

Door: MM op 18/01/2006 @ 14:44

Hallo allemaal

Ik ben op dit moment nog niet eens zwanger maar we zijn het wel aan het proberen en ik kan nu al zeggen dat mijn schoonouders (vooral schoonmoeder) vreselijk zal gaan reageren op het nieuws.
Mijn man en ik zijn namelijk nu 6 jaar bij elkaar (half jaar getrouwd) en vanaf het begin heeft ze er alles aan gedaan om spanningen tussen ons te creeëren. Zelfs toen wij (heel blij) kwamen vertellen dat we gingen trouwen was haar reactie: "waarom? is toch nergens voor nodig?". Op alle trouwfoto's staat ze met een chagerijnige kop. Ik ben nu op een punt gekomen dat ik eigenlijk geen contact meer heb (ga niet meer langs) maar ik weet zeker dat als we vertellen dat we een kindje krijgen, we de wind van voren zullen krijgen (en dan naar de buitenwereld doen alsof het zo geweldig is om een kleinkind te krijgen), ik heb hier bij voorbaat al geen zin in. Wil ook niet dat zij ooit gaat oppassen op ons kind!

Gelukkig heb ik een moeder die het helemaal geweldig zou gaan vinden (vader leeft helaas niet meer) om oma te worden en ons kind dubbel zal gaan verwennen!

Succes allemaal met alle (schoon)familie!
groetjes MM

Door: Anoniem op 25/02/2006 @ 13:34

Ik schaam me voor mijn schoonfamillie, het zijn net beesten.Mijn hele zwangerschap en de geboorte hebben ze aangegrepen eens flink negatief te doen.
En passant lieten ze hun zoon vallen, want ja, het zijn nou eenmaal mensen die nooit wat meemaken en toch iets te zeuren moeten hebben, dus waarom niet.
Gelukkig voor hen hebben hun dochters vier elite kindjes op aarde gezet...hebben ze nog wat.Maar van harte hoop ik dat, iedere keer wanneer ze naar hun lievelingetjes kijken, ook denken aan degenen die ze hebben weggegooid...incl. hun eigen zoon.

Hoe diep kun je zinken???

Door: sandy op 10/08/2006 @ 13:20

Haloo alemaal, Ik heb in het begin van mijn eerste zwangeschap ook meegemaakt dat iemand mij een miskraam gunde omdat wij niet verteld hadden dat wij zwanger waren. Maar met die vrouw hebben wij gelijk het hoofdstuk afgesloten. Onze kleine meid is nu 3. En er komt nu een tweede. Dus trek je er maar niets van aan. Groetjes sandy

Door: Annelies op 20/04/2007 @ 12:18

Hey allemaal,

Ook voor mij is dit erkenbaar, helaas dan bij mijn eigen familie. Momenteel ben ik in verwachting van ons tweede kindje (wij hebben een dochtertje van 20 maanden). Toen we het goede nieuws vertelde van mijn eerste zwangerschap bij mijn ouders en zussen, reageerde mijn jongste zus heel erg blij en ook mijn moeder was blij voor ons, maar van mijn oudste zus kreeg ik een scheef gezicht (ook al is zij nog lang niet bezig met kinderen) en mijn vader die werd bijna kwaad. Ik was toen 23 bijna 24 en dat was veel te jong (zeker voor de dochter van een dokter, dat is helemaal zijn standing niet).
Nu ik zwanger ben van ons tweede, was het ongeveer hetzelfde verhaal. We zaten allemaal aan tafel en mijn vriend zei: "Nu we hier toch allemaal aan tafel zitten..." hij kreeg niet eens de kans om zijn zin af te maken of mijn zus zei al (oudste zus): "Het is nie waar, hé, zijt ge weer zwanger", nog lastiger dan vorige keer. Ik was echt geschokt! Ook van mijn vader heb ik weerom geen positieve reactie gekregen.
Ik vind dit heel erg, maar ben er ondertussen aan gewoon dat enkel prestaties op het werk en op school tellen en het gelukkige gezin toch op de tweede plaats komt.
Toch wens ik jullie allemaal een fijne zwangerschap!

Door: nathalieke op 21/08/2007 @ 13:05

hoi iedereen

Bij mijn eerste zwangerschap was ik net 18 en toen reageerde de schoonouders heel positief allé de schoonvader toch, aan mijn schoonmoeder was te zien dat ze niet zo bij was maar durfde daar niet voor uit te komen. Ik had een bloedtest gedaan bij de dokter en toch kwam ze direct met een predictor aanlopen. Mijn moeder (vader overleden) en grootouders verklaarden ons voor gek en raadde ons een psycholoog aan na een paar weken als de schok verwerkt was reageerde ze wel positief. Hun reactie kon ik nog een beetje begrijpen omdat ik zo en stevig fuifnummer was maar eens mijn zoontje er was moesten ze toegeven dat ik een geboren moedertje was. toen ons zoontje 1jaar 3maand was werd ik weer zwanger en toen was het helemaal omgedraaid mijn schoonouders waren zeer boos en zeiden dat we dom, achterlijk en gek waren en mijn ma was deze keer zeer blij. Spijtig werd dit en miskraam. 8maand later weer zwanger en toen reageerde ze iets minder fel maar zeker nog niet enthousiast. met de geboorte kwam mijn schoonmoeder de kamer binnen en het eerste wat uit haar mond kwam was " en dit is het laatste kind geweest he. Laat er nu maar een knoop in leggen!" Jij bent euforisch omdat je trots bent op je zoontje en dan komt zij dat doodleuk even verpesten. Nou van harte gefeliciteerd he. Alleen mijn oudste zoontje is welkom bij haar en woont daar precies en mijn jongste is niet welkom ze verzint altijd wel een excuus ik vind dit zo spijtig. Mijn vriend wou eerst geen kinderen meer door zijn ouders reactie, hij is er zo bang van dat ze weer kwaad gaan zijn en kan dus echt niet genieten van onze nieuwe zwangerschap. Want ja we zijn weer zwanger ongeveer 5 weken. Mijn vriend wil zo lang mogelijk wachten om het ze te zeggen maar dat is zo stresserend voor mij want mijn buikje begint al zichtbaar te worden tja een derde is sneller zichtbaar he. Ik ben echt radeloos en weet niet wat te doen

greetz nathalieke

Door: joyce op 24/08/2007 @ 12:34

hallo joyce
het zal wel aan de naam liggen ofzo bij mij is het precies hetzelfde verhaal.. mijn ouders waren heel blij ermee en van mijn vriend totaal nie.. we hadden ook besloten om het gelijk dzelfde dag aan onze ouders te vertellen alleen van zijn kant vond iemand het nodig om voor de krant te gaan spelen en het door heel zeeland rond te gaan vertellen terwijl op mijn ouders na de fam nog van niets wist ben hier vreselijk kwaad om geweest maar helaas heb ik er alleen mezelf maar mee.
Het is moeilijk om hier mee om te gaan maar voor mij is het aan die kant over denk ik maar heb hierdoor wel geleerd dat ik zelf nu op de eerste plaats kom en dat ik met mijn vriend moet leven en niet met zijn familie....

Door: Anoniem op 10/11/2007 @ 20:56

Wat kunnen sommige mensen je toch teleurstellen!

Gisteren aan m'n broer, zus en opa verteld (7wkn zwanger). M'n ouders wisten het al. Had er waarschijnklijk een veel te hoge verwachting van, want na 3 zoenen werd er voor mijn gevoel weer overgegaan tot de orde van de dag. Vervolgens heeft m'n tante het dus te horen gekregen vandaag. Had dit na 2 jaar zooooo graag zelf willen doen op ons moment! Om het allemaal nog meer te verzachten vetelt m'n moeder hierop dat ze vindt dat ik dus andere mensen opleg om hun mond te houden: zelf kan ze dit ook niet meer en daarom gaat ze dit morgen tegen m'n oma en andere tante vetellen! Het is toch niet heel raar als ik dit nog even klein wil houden en vind dat het aan ons is om dit tegen belangrijke mensen voor ons te vertellen?!?!?! Ben hier echt verdrietig hierover. Binnenkort weet iedereen het dus, terwijl het voor mezelf nog zo onwerkelijk is!