Hoi mara,

Wat klinkt jouw verhaal bekend zeg! Ik heb nu ook een zoontje van 2 en een half, geboren na een bbz en een miskraam bij 9 weken. 6 maanden geleden raakte ik weer zwanger maar helaas eindigde dit ook in een bbz. Ik lag weer in het ziekenhuis met een grote buikopereratie (gelukkig konden mijn beide eileiders gespaard blijven, maar de artsen gaven me weinig kans om op een natuurlijke manier zwanger te raken).Op dit moment ben ik 22 weken zwanger en dit was ook helemaal niet gepland. Ik had me er juist bij neergelegd dat er nooit meer een kindje bij zou komen. De artsen stonden ook voor een raadsel, maar alles is gewoon goed. Ik had ook meer zwangerschapsklachten dan bij de 1e, maar nu voel ik me prima. Heb nog steeds wel angst dat het mis kan gaan, maar ik probeer me daar overheen te zetten. Dus meid, probeer echt te genieten van dit mooie geschenk. We hebben een 2e kans gekregen en daar mogen we erg dankbaar voor zijn. Veel geluk in de toekomst!! Veel liefs, Sjaan

Geweldig om te horen dat jullie toch zwanger zijn geworden. Ik heb vorig jaar een bbz gehad. Ik had al aan de huisarts verteld dat ik steeds wat bloed verloor, maar hij gaf aan om over een week of 4 een echo te laten maken bij de gyn. Tja, en toen was het al 9 weken en werd ik met spoed geopereerd. Wat een drama was dat, en vooral de verwerking erna. Nu, na een jaar hebben we nog geen resultaat. De afegelopen 2 maanden dachten we echt dat het zover was, met symptomen en al. Ik geloof dat ik mezelf steeds zwnger dénk. We mogen na de zomervakantie terugkomen bij de gyn. Ik blijf ook last houden van mn rechtereileider, die wel gespaard bleef bij de operatie. Ik heb echt het idee dat daar iets fout zit. Ik kan echt niet wachten om weer na het ziekenhuis te gaan......En inderdaad, kinderen krijgen is echt een groot wonder. Ik kan wel janken als een vriendinnetje vertelt dat ze na 1 keer proberen zwanger is. Tuurlijk ben ik blij voor hun, maar oh wat het doet het pijn in mijn lijf.

hallo allemaal,
wij zijn zijn 15 maanden bezig geweest om zwanger te worden en toen was het eindelijk zover, maar vanaf dag 1 had ik een zere rug en steken in mijn buik,
na 6 weken kregen we de eerste echo omdat ik 2 buikoperaties heb gehad en ze er zeker van wilden zijn dat het goed zat, maar op deze echo was niks te vinden en werden we naar huis gestuurd om met 8 weken nog een echo te maken weer was er niks te zien maar me hcg was zo hoog dat het dus niet goed was en de volgende dag ben ik geopereerd helaas was mijn l-eileider al gesprongen en is verwijderd,na 4 weken moest ik voor controle komen en alles was goed dus kregen we groenlicht dezelfde maand was ik weer zwanger, blij maar ook bang. na 8 weken weer voor een echo, weer niks te zien, volgende dag weer terug maar deze 8 weken heb ik niks gevoeld geen zere rug of buik maar ook geen zwangerschapskwaaltjes.
volgende dag nog een echo en jahoor duidelijk wat te zien maar weer buiten de baarmoeder.
weer een buikoperatie omdat er zoveel littekenweefsel zit kan het niet met een kijkoperatie.
ook de r-eileider verwijderd. onze laatste kans is nu ivf,maar ik durf nog niet zo goed het is nu 2 weken geleden en binnen 12 weken 2 keer geopereerd de eerste keer deed ik niet anders dan huilen en driftig zijn, nu lukt dat niet ik kan niet huilen, best moeilijk allemaal.
jullie allemaal veel sterkte en voor diegene die nu wel zwanger zijn heel veel geluk en geniet ervan,
chey

Beste Roosje,
In september 2004 heb ik ook een bbz gehad, waarbij de rechtereileider verwijderd is. Volgens de arts zag de andere eileider er prima uit en was het daarom beter de lnker te verwijderen (dan kan het later weer vast komen te zitten) Bij onderzoek van de verwijderde eileider is er niets afwijkends gevonden. Conclusie: domme pech en volgende keer beter. De weken erna voelde ik me heel ellendig en vroeg ik me af of ik ooit nog zwanger kon worden. Ik was ook erg gefocust op het krijgen van mijn eerste menstruatie om weer 'normaal'te zijn en om eventueel weer zwanger te kunnen raken. Maar tijdens een lekkers lange vakanie besloten we om een periode rust te nemen alles zijn tijd te gunnen. Voor mijzelf leek een periode van een half jaar me wel mooi. Officieel wordt 3 maanden wachttijd gegeven, maar de littekens in je buik kunnen soms nog best pijn geven, ik denk dat het beter is iets te wachten. Enfin, na ongeveer een half jaartje gaf ik het weer een kans, en binnen tween maanden was het raak! Vanaf het begin voelde deze zwangerschap goed, geen pijn of bloed en veel sterkere zwangerschapverschijnselen. Met 7 weken kreeg ik een echo en alles zat goed, met kloppend hartje. Vorige week weer een echo gehad en die was ook helemaal goed. Ben nu 13 weken zwanger.
Wat ik maar wil zeggen, de meeste vrouwen worden gewoon weer zwanger, maar je moet even de tijd nemen om bij te komen van die nare ervaring. Als er bij jou ook geen enkele aanleiding was voor de BBZ, is er nauwelijks verhoogde kans op nog een bbz. En die ene eileider kan het ook prima in zijn eentje aan.
Neem je tijd, ga er lekker even tussenuit, en dan gaat het volgende keer gewoon goed!

Hoi Maria, zo'n verhaal had ik even nodig. de vakantie is inmiddels voorbij, het was erg leuk, gaan deze week naar de gyn voor een gesprek en waarschijnlijk onderzoeken. Heb nog steeds het idee dat het gaat lukken, ook zonder onderzoeken, even afwachten dus!

Dag Dames,

Wat een verhalen allemaal! Erg herkenbaar voor mij. Afgelopen zaterdag zouden we met zn twee voor een echo naar het ziekenhuis gaan. Niets vermoedend en blij dat we waren, want we zouden als het goed was het vruchtje voor het eerst zien.
Al snel zag ik dat mijn baarmoeder hartstikke leeg was! De echoscopiste veronderstelde nog niet het ergste, maar nam wel meteen contact op met de gyn.loog. We werden naar huis gestuurd en zouden over een uur teruggebeld worden.
Nog geen uur later ging de telefoon. De gyn. loog vertelde dat we meteen naar het ziekenhuis moesten komen en ik nuchter moest blijven. Ik kreeg opnieuw een echo en ze constateerde dus een bbz in de linker eileider. Nog geen paar uur later werd ik geopereerd. Mijn l-eileider is verwijderd. Ik ben nu thuis aan het herstellen van mijn lichamelijke pijn. De geestelijke pijn komt nog..... Zodra we weer mogen proberen om zwanger te worden, gaan we ervoor... hoe moeilijk ik het ook vind, ik probeer hoop te houden. Angst, onzekerheden alles gaat door mijn hoofd, maar ik geef niet op!

groetjes!

Hallo allemaal,

Wij zijn al bijna 3 jaar bezig om zwanger te worden. Ik heb pco en daarom gaat het wat lastiger. Maar met hormoon spuitjes is het uiteindelijk na 2,5 jaar toch gelukt en was ik zwanger. Dit is helaas geindigd in een BBZ. Mijn eileiders is behouden en ik mocht pas na een half jaar weer aan de spuitjes beginnen. Na vier maanden nadat ik daarmee begonnen was werd ik weer zwanger. Gisteren heb ik een 5 weken gehad, ik was zo zenuwachtig, of het wel goed zou zitten, wat bleek, er was niks dan een stip te zien. Dit kon geen vruchtzakje zijn en dat wijst dus op weer een BBZ! Ik dacht dat ik gek werd, hoe kan een mens zo veel pech hebben. Nu word ik waarschijnlijk volgende week weer geopereerd en word die eileider wel weg gehaald. Nu is mij IVF geadviseerd. Ik vind dit alles heel moeilijk en ben zo verdrietig. Ik had zo gehoopt om nog een kindje te krijgen op de natuurlijke manier. Tuurlijk is IVF een uitkomst, maar het wordt allemaal wel heel onzeker nu en we hebben dan nu het laatste station bereikt. Heeft iemand ervaring met IVF na 2 keer een bbz? Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen.
groetjes Caatje

hoi allemaal
Na 2 jr lobbyen bij gyn werd ik zwanger op 23 jan, was heel blij en ben gelijk naar etam gereden en een zwangerschapsbroek gekocht, te voorbarig uiteindelijk. De gyn zei dat ik op 30 jan terug moest komen om bloed te prikken ik kreeg op 29 jan al een bloeding, uiteindelijk geprikt bleek dat ik een miskraam had, het zou met natuurlijke wijze eruit moeten komen volgens de gyn. Ik had alleen menstruatie achtige pijn, dus ben ik gewoon gaan werken op maandag. Vrijdagochtend werd ik wakker met steken in de onderbuik, heb m'n zoon naar school gebracht en doorgereden naar het werk eenmaal daar aangekomen kon ik niet meer zitten van de pijn, dus langs geweest bij de huisart die heeft me doorgestuurd naar de gyn en bij de echo bleek dat ik een bbz had en dat de rechtereileider gesprongen was, het bloedverlies dat ik voor een miskraam hield kwam van m'n gesprongen eileider, dus een spoedoperatie en de rechtereileider werd weggehaald, het was allemaal net op t nippertje dus, anders zou ik leeggebloed zijn.
En vanmorgen 9 mnd later heb ik een zwangerschapstest gedaan en weer jahoor negatief.
Het ergste van alles is een week na de operatie vertelde me zus dat ze 7 weken zwanger was die eigenlijk niet gepland was, ze durfde t eerst niet aan me te vertellen, dus ik deed dat ik zo blij voor haar was en dat ik niet verdrietig was dat ze niet gek moest doen, toen ik de telefoon had opgehangen heb ik 3 uur lang keihard zitten bleren al die emoties die vast zaten na al die mnd kwamen naar buiten.
Heb al clomid geslikt en injecties gehad die me gek maakte, maar tevergeefs
Dankjewel dat ik m'n hart kon luchten dat helpt

15-2-2008

hallo allemaal nu ik dit lees herken ik veel ik heb 3maaanden geleden ook een bbz gehad en heb afgelpen week weer een postiefe test gehad en de angst grijpt me weer naar de keel we hebben gisteren al een echo gehad maar daar zagen ze nog niks op dat kon werd er gezegt maar zoals je begrijpt ben ik doodsbang ik was gisteren 5 weken en 1 dag verder heb ik geen zwangerschapsverschijnselen net als de vorige keer met als enig verschil dat ik nugeen bloedverlies heb ik zou graag willen horen wat jullie er van denken alvast bedankt