Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Als je vriend niet door het dolle heen is…

Kerstmis 2004

Vijf maanden geleden was ik gestopt met de pil. In het begin “oefenden” we er maar wat op los, maar later begon ik toch stiekem te tellen wanneer het goede moment er was om er werk van te maken.
Vorige maand kreeg ik, iets vroeger dan normaal, mijn regels. Ik had wel heel weinig bloedverlies, maar ik dacht: "Tja, volgende maand beter."
Tot ik vorige week pijnlijke borsten kreeg en mijn vriend opdroeg om toch maar een zwangerschapstest te kopen. Woensdagavond heb ik de test gedaan en jawel, een knalroos bolletje in het middelste vakje van de test. Mijn vriend stond ernaar te kijken, las de gebruiksaanwijzing nog een keer, en nog een keer, en nog een keer...
En net toen ik dacht dat we in elkaars armen zouden vallen, reageerde mijn vriend toch niet zoals ik gehoopt had. Hij knuffelde me niet… Hij zei amper een woord... Hij wreef niet eens over mijn buikje en vroeg me ook niet hoe ik me voelde.
Ik dacht de volgende dag, toen ik thuiskwam van het werk, dat hij zijn valiesje gepakt zou hebben en met de noorderzon vertrokken zou zijn. Angst voor het onbekende, angst voor de verantwoordelijkheid, angst voor wat komen zou…
Ik had dan ook enkele verdrietige dagen waarin ik me afvroeg of het kindje wel echt welkom was en wat ik in godsnaam moest doen met een vriend die niet achter me stond.

We hadden een gezellige kerstavond doorgebracht, samen met mijn ouders. Cadeautjes uitgedeeld onder de kerstboom, tot er nog twee vreemde pakjes lagen. Eentje voor mijn moeder, eentje voor mijn vader. In die pakjes had ik tussen veel papiersnippers een fopspeen verstopt.
Mijn moeder had het meteen door en begon te huilen. Mijn vader stak de fopspeen in zijn mond en dacht dat het een fopcadeau was omdat hij altijd snurkt. Toen ik merkte dat hij niet doorhad wat er aan de hand was, zei ik: "Proficiat, jullie worden oma en opa!"
Mijn vader, een strenge en norse man, barstte in tranen uit en heeft heel de avond geen woord meer uit kunnen brengen.
Gisterenavond zei mijn vriend me dat we volgende kerst met zijn drietjes zouden zijn. Hij glimt nu van trots, is tegen mijn buikje aan het praten, begint over de kleuren van de kinderkamer en over het feit of ik "Jef" een mooie naam vind. Kerstmis had dit jaar niet beter kunnen vallen!

In de films springen zwangere koppels een gat in de lucht en zijn ze door het dolle heen, maar in het echte leven is het toch wel even schrikken, hoor.
Ik ben nu zeven weken ver en de hele dag door misselijk. Aan het kerstdiner heb ik niet veel gehad, maar als alles goed gaat wordt ons "Jefke" in de zomer geboren.

Veel liefs,
Kim

Vroegere reacties:

Pagina 1 (1 - 20)Pagina 2 (21 - 33)

Reacties:

Door: Anoniem op 30/07/2005 @ 16:41

ik wenst je succes met je zwangershap
ik ben nu ook 18 weken zwanger en wat zyn we bly vooral men man maar hy is zeer bezorgd doordat ik vorige jaar met kerst en nieuwjaar moest rusten doorbloed verlies en het geeft toch niet mogen zyn het was toch verkeerd gelopen daardoor is die zo bezorgdmen man ik mag byna niks meer opheffen van hem somst is het lastige dat ik wil roepen van ik weet hoe ik me voelt het zal wel gaan die wasmand op te heffen maar men vriendin zegt dat ben bly dat die er zo mee inzit hy is bang dat het weer zal verkeerd zal aflopen met de eerste zwangerschap was hy eufories en de 2 was hy ook bly maar minder hy was maar gerust dat we naar de geanoloog geweest waren en dat hy het hartje hoorde dus ze tonen het somst niet te mannen maar ze zyn er toch mee bezige hoor want voor hun is ook het onbekende wy kunnen het nog voelen zy ook maar het is toch anders aan idereen genieten is te boodschap

Door: Anoniem op 30/07/2005 @ 16:55

ik ben zeer blij voor jou kim hopelijk word het een gezond en mooie baby

Door: Anja (profiel) op 01/08/2005 @ 08:59

Hoi hoi,

Ik ben nu zwanger van mijn 3e. We hadden de optie open gelaten, maar nooit verwacht dat t direct de 1e maand al raak zou zijn. De papa moet er dan ook even aan wennen, maar hij geeft wel aan van tegen de tijd dat t er is zal ik er ongetwijfeld even veel van houden als van onze twee zoons!! Ach, ik moet ook nog even! Ben er zelf niet zo bang voor, want hij is echt een supervader voor de twee kids die we al hebben.

Groetjes Anja

Door: ellen op 01/08/2005 @ 20:19

hello,
ik ben nu net zwanger van een eerste kindje. ik ben nu zelf vier en een halve week ver. bij ons was het zeker ook even schrikken want wij zijn nog net geen twee maand samen en het was dus ook niet gepland. de reactie bij mijn vriend was uitermate positief. hij gedroeg zich op slag als beschermende vader. wij gaan nu snel een huisje zoeken voor ons nieuwe gezinnetje. veel succes met jullie jefke en een goede zwangerschap gewenst

Door: Nadira op 02/08/2005 @ 18:37

Hallo allemaal ,
Voor een vtm-programma zijn we op zoek naar tienerouders die graag willen vertellen over hun belevenissen als jonge vaders/moeders . Ze mogen ook zelf nog zwanger zijn . Heb je interesse om mee te werken of ken je iemand die aan het profiel voldoet . Mail dan zo snel mogelijk naar orange_freeway@yahoo.com
Groetjes. Nadira

Door: Anoniem op 06/08/2005 @ 00:30

hey allemaal,
een tijdje geleden kreeg ik te horen dat mijn (stief)-mama zwanger was van een tweeling ik was dolgelukkig maar dan later moest ze naar het zieken huis-> ze was een kindje verloren en het andere zat vast in de eileider(denk ik) ik was superverdrietig
groetjes... en iedereen veel suc6 nog!

Door: Bientje (profiel) op 07/08/2005 @ 23:03

Mannen zitten soms toch raar ineen hé! Na 2 jaar verkering hadden we samen besloten om voor een kindje te gaan. Toen ik zwanger na 3 maanden proberen was hij helemaal niet zo blij want hij had stiekem gehoopt dat het wel een jaartje zou duren. Na de bevalling was hij wel ape-trots maar dat veranderde weer toen hij merkte dat onze dochter wel wat tijd in beslag nam. Reeds 2 jaar vraag ik of hij het zou zien zitten om aan een tweede te beginnen...maar hij houdt de boot af. Ik ben nu gestopt met mijn pil. Ik zal wel zien hoe hij zal reageren. Mijn biologische klok begint te tikken. Maar ik had liever gehad dat hij kindjes zou zien als een verrijking voor een relatie ipv een belemmering!

Door: Anoniem op 09/08/2005 @ 18:14

Bientje, dat heb ik met de 3de ook gehad.Iedereen was negatief,en ik was tegen de klippen op 9 maanden zwanger.Nu een jaar later is de papa helemaal dol op de kleine, alleen van famillie hoeven we niks te verwachten.Zelfs niet nu we op het punt van verhuizen staan.
Soms breekt het je wel eens op om voor alles altijd maar met zijn tweeën op te moeten draaien, en ik kan jaloers zijn op een overbuurvrouw wier ouders haar komen helpen, zelfs met laminaat leggen!
Ik baal van dat gebrek aan betrokkenheid, aan de andere kant is er niemand aan wie we iets verschuldigd zijn of tegen wie we dankjewel hoeven zeggen.Het is niet anders, niet iedereen ziet hoe waardevol kleinkinderen zijn...

Door: Anoniem op 20/08/2005 @ 23:21

Mijn man en ik hebben 2 zoontjes waar hij helemaal gek mee is.
Ik wil graag nog voor de derde gaan en daar mijn 2 zoontjes regelmatig in het ziekenhuis hebben gelegen zag mijn man een derde niet zo zitten.

Na er goed over gepraat te hebben wil hij er nu toch ook voor gaan en hij kan opeens niet meer wachten tot het zo ver is.
Verzint nu al namen en zo terwijl ik nog niet eens zwanger ben.
Zo kan het dus ook gaan,hij wil het liefst wel elke dag oefenen zodat het snel raak is maar ja dat heb je niet voor het zeggen he,we zijn nu zo'n 4 maanden bezig dus duim voor ons!!!!!!!!!!!!

Door: Sabine op 22/08/2005 @ 01:35

Hoi Kim, fijn voor je dat je vriend toch bijgedraaid is. En Jef is beste een leuke naam, maar dan moet het wel een jongen zijn hoor

Hoi anoniem, jeetje jij moet je echt rot voelen. Ik geef je groot gelijk dat je er helemaal geen zin meer in hebt. Laat even weten hoe het nu met je gaat... Heel veel succes.

Door: Lenn op 26/08/2005 @ 17:17

Hi there,
Voor een nieuw vrouwenblad ben ik op zoek naar vrouwen die zwanger wilde worden (en ook een kindje hebben gekregen) zonder dat tegen de man te zeggen. Ken je iemand die dat heeft meegemaakt? Je mag je verhaal anoniem vertellen. Ik kijk uit naar je reactie! Lenn

Door: Anoniem op 29/08/2005 @ 18:35

Hoi Sabine,
Inmiddels zijn de verhuisperikelen in volle gang.Zoals verwacht is de famillie niet eens enthousiast dat we terug komen, dus drie maal raden wie er strakjes lekker mogen hannessen met 3 volle reiskarretjes en 3 kinderen op het vliegveld.
Natuurlijk had ik het leuk gevonden om welkom geheten te worden, om opgehaald te worden. maar deze mensen snappen niks en denken alleen aan zichzelf.Ik heb mezelf geleerd om niet meer voor elke gril van hen op te springen, en steeds vaker voor mezelf en mijn eigen gezin te kiezen.Het is niet anders.Ik voldoe niet aan het ideaalplaatje van mijn ouders, dus dan word je zo behandeld.Omdat ik niet in armoe (met bijstand) wil leven of alleen maar doe waar ik zin in heb zoals mijn zussen. Hun evt. kindjes zullen wél welkom en gewenst zijn.gelukkig maar.

Door: Marnie op 30/08/2005 @ 12:28

Hoi,

Tja, dat lijkt wel heel erg op de reactie van mijn man! Ik ben nu 6 weken en een paar dagen em maak me verder geen zorgen omdat ik weet dat hij altijd wat tijd nodig heeft bij emotionele dingen, maar toen ik de echo-afspraak vertelde en hij zei dat hij dan even in zijn agenda moest kijken, kreeg hij echt de wind van voren. Toen keek hij heel erg gekwetst en bleek dat hij het niet zo bedoeld had en alleen wilde kijken of hij nog afspraken moest verzetten... ja het zullen de hormoontjes wel zijn.

Door: Anoniem op 08/09/2005 @ 23:07

Als ouders altijd maar blijven toekijken,je nooit een keertje bijstaan, dan is dat best rot.
Je stelt het je allemaal heel anders voor, maar ja, het loopt zoals het loopt.Snapten ze maar eens dat je de verloren tijd nooit meer kan inhalen, dat ze per jaar ongeloofwaardiger worden.
Maar het steekt als je ziet dat andere grootouders wel enthousiast zijn...je vraagt je zelf af wat er mis is met jou kinderen.
En op een dag is de koek gewoon op, dit zijn je ouders en dit is wat ze voor je over hebben, het is niet anders.

Door: ilse op 15/09/2005 @ 11:39

goh toen ik m'n vriend vertelde dat ik zwanger was, pfff kreeg ook de leukste reactie zenne...
ik heb uit een eerder huwelijk al vier kinderen en er nog eentje bij nee op dit moment ging da nie, misschien in een jaar of twee! precies of je doet dat zomaar...
ik heb hem verteld dat abortus voor mij net hetzelfde als moord is en dat je dat nie zomaar doet en zeker niet omdat het je nu ff nie uitkomt!
toen ik voor de tweede keer naar de echo ben gegaan , heb ik gevraagd of hij mee wou gaan. nee dat wou hij nie. heb die dag dan ook niks gezegd over hoe dat het gaat enzo. dat kon hij me nu es zelf vragen se. hij heeft het ook gedaan zenne
nu zijn we ondertussen weer twee weken verder, kben nu 14 weken en hij is precies aan het bijdraaien... ik mag dit nie meer opheffen en dat nie meer en da's nie goe en ik zou beter wa meer eten... maar er echt over praten, nee dat doet hij nog nie!
maar ik laat hem maar, 'tis nie altijd leuk maar ja se..
en over schoonmoeders is er dan ook veel te zeggen. heb er echt een slechte relatie mee, ze heeft me een keer heel erge verwijten naar m'n kop gegooid toen ze strontzat was.. en volgens m'n vriend moet ik da nie geloven, maar je weet het toch wel en het zorgt er nu wel voor dat ik nauwelijks nog tegen haar spreek. dat ik ook weet dat als de baby er is, ze niet moet verwachten ooit te mogen babysitten.. dat ik er moeite mee ga hebben om haar als grootmoeder te aanzien...
maar daar denk ik eignelijk zelden aan. ik geniet nu gewoon en hoop dat m'n vriend dat binnenkort ook met me gaat doen
en anders, ja se dan pakt'm z'n bullen maar en bolt'm het af he. zo sta ik er nu wel tegenover, ondanks dat ik hem heel graag zie

Door: Miranda op 09/10/2005 @ 15:35

Hey kim,

Hopelijk is je mannetje nu helemaal bijgedraaid. En genieten jullie nu wel van de zwangerschap.
Mijn vriend (39) heeft zich voor 4 jaar terug laten steriliseren en we zitten nu in de molen voor een hersteloperatie, het heeft heel veel gepraat en geredeneer gekost, maar ik hoop binnen nu en een jaar te kunnen zeggen dat ik ook de geneugten en ongemakken van het zwanger zijn aan den lijve mag ondervinden.

Hey Ilse,

Ik kan je reactie op je schoonmoeder wel voorstellen. Ik heb ook enigszins angst voor haar reactie als ze eenmaal weet dat mijn vriend en ik ook bezig zijn. Merentendele dat mijn vriend(39) al 2 wolken van dochters heeft bij 2 verschillende vrouwen. Met de moeder van zijn oudste( nu 14 en woonachtig bij ons) si hij getrouwd geweest en dat is geen leuk verhaal dat daar achter zit. Ik kon de "angst"van mijn vriend wel begrijpen ook bij de moeder van zijn jongste (binnenkort 9) is het niet helemaal vlekkeloos verlopen. Dus ik heb ECHT een beetje "angst" voor haar reactie als het zover mocht komen dat ik zwanger ben.

Voor de rest hoop ik dat jullie allemaal gelukkig zijn met alle spruiten en spruiten in wording.

Door: Anoniem op 16/12/2005 @ 19:12

Mijn man zei oh, en was daarna heel stil...en ging toen weg naar school waar hij leraar is. Ik ging naar mijn werk en vroeg mij de hele dag af of hij wel kinderen wilde. Toen ik terugkwam zei mijn man: weet je het zeker? Ja, en pakte nogmaals de test erbij. Toen mijn huisarts een paar dagen later alsnog de test bevestigde zei mijn man: gut...het werd wel tijd of niet dan? Ik ben 36 en mijn man 46...en waren er al vanuit gegaan na jaren van onderzoek dat kinderen voor ons niet was weggelegd... Trek het je niet meteen aan als mannen anders reageren. Hun brein reageert nu eenmaal op emotioneel gebied trager. Toen onze kleine geboren werd en hij op mijn buik werd gelegd rolden de tranen over mijn man's wangen!

Door: Andreia Lopes op 12/01/2006 @ 14:07

iemand die me helpt?? ik ben denk ik weer zwanger... eerder 4 jaar terug een abortus gepleegt... nu weer in verwachting, en degene waar ik een soort van relatie mee heb.. wil ons kindje niet hij heeft een onwijze grote angst om zich met iemand te binden en vroeg me meteen na dat we met elkaar na bed waren gegaan en wat bloed uitkwam dat als ik zwanger zou zijn dat ik het kindje moest weghalen maar dat is zo moeilijk voor me ik kan het niet aan weer een abortus te plegen en het ergste is dat hij zijn kindje later als hij geboren wordt niet een wilt ontmoeten.. ik kan het niet alleen ik heb zijn hulp nodig... mij ouders zouden mij vermoorden en ik wil dit kindje zo graag maar ik kan het echt niet alleen... Ik heb zijn hulp nodig maar hij maakt me zo verdrietig door me iedere keer te vertellen dat hij dit kind niet wilt...
ik wilde dan samen met mijn kindje dood want later zal ik nooit de pijn kunnen verdragen... ik ben 19 en hij 34 jaar... wie kan me wat advies geven???

groetjes van Andreia Lopes

Door: Anoniem op 19/03/2006 @ 20:37

Hoi,

ik weet het hoe je voelt als je zwanger bent en je test is + en je wilt graag als eerst tegen je man zegen dat hij vader word en je verwacht dat hij gelukig is en hij gaat je kussen vasthouden. Dat was mijn droom maar het was alleen maar droom verder niets. Het was vroeg in de morgen en ik voelde me niet zo leker en ik was ook over tijd dus ik dacht aan een test en de test was + en ik was zo blij dat ik ging gelijk naar hem toe en hij laag nog te slapen ik heb zachtjes in zijn horen gezegd dat hij vader wordt en dat ik zwanger ben ( ik dacht dat hij gaat gelijk waker worden en zou mij kussen ja ja) oke en verder niets. het is nu al 6 weken en paar dagen dat zwanger en ik heb hem nu nodig en hij praat niet eens met me en komt laat thuis zegt niets. ik heb veel last van vermoeidheid en misselijkheid en ik heb hem nodig maar hij doet als mij helemaal niet kent. ik weet het niet wat moet ik doen en wie kan me advies geven aub? groetjes maria

Door: nany op 15/04/2006 @ 15:48

Volgens mij zijn veel mannen zo, die van mij werd kwaad. Hij zij je zegt het veelste vroeg, had je niet even kunnen wachten. Maar als het dan mis gaat moet je het op je eentje oplosssen, en daar zit ik niet op te wachten. Dus ik denk ik vertel het hem, dus toen ik dat uitlegde dacht ik nu is het wel goed. Maar nee hoor de week er na was hij nog kwaad en nu zegt hij ja ik moest er eerst aan wennen.

Maar nu kunnen we er aardig goed over praten dat scheeld.