Gemengde gevoelens…
Hierbij wil ik graag mijn verhaal vertellen…
8 Maanden geleden ontmoette ik een jongen waar ik echt helemaal verliefd op werd, en gelukkig was dit wederzijds. Hij was echter getrouwd maar hij vertelde me dat hij niks meer voor zijn ex voelde en dat hij een toekomst samen met mij wou.
Nu ben ik 10 weken zwanger en afgelopen donderdag vertelde hij me dat hij toch nog iets voor zijn ex voelt, dat hij zich nog seksueel tot haar aangetrokken voelt. Hij heeft dit ook aan haar verteld, en nu wil ze terug bij hem komen wonen. Maar ik woon samen met hem in hun huis… En binnenkort komt zij dus terug.
Ik heb hem verteld dat ik ergens anders ga wonen. Dat ik geen toekomst met hem zie omdat ik een man wil die er 100% voor mij is. Hij vertelde mij dat hij meer van mij dan van haar houdt en dat hij mij niet kwijt wil.
Hij steunt mij heel erg met mijn zwangerschap, wrijft elke dag over mijn buik en praat ertegen. Ook geeft hij mij steun als ik moe ben of weer eens heel de dag misselijk. Hij heeft mij gevraagd om bij hem te blijven totdat de baby geboren is, omdat hij wil weten of alles goed met mij gaat en omdat hij de zwangerschap van dichtbij wil volgen.
Vandaag heb ik hem laten weten dat het tussen ons over is (met veel moeite, pijn en groot verdriet). Maar dat ik bij hem zal blijven voor de baby totdat ik een woning voor mezelf heb gevonden. Dit alles geeft mij echter heel gemengde gevoelens…
Ik ben echt blij met mijn zwangerschap maar heb ook een hoop stress. Er gaan allerlei vragen door mijn hoofd: is de baby wel welkom, merkt de baby dat ik verdriet heb, etc… Naar mijn idee moet een zwangerschap leuk zijn en iets wat je met zijn tweeën doet omdat je van elkaar houdt, maar dit voelt heel anders aan dan ik ooit gedacht had…
Als ik mensen vertel dat ik zwanger ben, probeer ik dat met blijdschap te zeggen. Maar op hetzelfde moment voel ik een brok verdriet in mijn keel en gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd. Niemand weet dat onze relatie over is en niemand heeft het vermoeden dat het niet goed zit tussen ons, omdat vóór donderdag alles nog goed was.
Ik voel me echt alleen en weet niet goed wat ik moet doen. Ik wil dat mijn baby een vader heeft, maar de vader kan niet bij mij blijven als hij nog iets voelt voor iemand anders.
Dit is nog maar het begin van mijn zwangerschap, maar wel de moeilijkste periode in mijn leven. Ik wil dat mijn kleintje het beste krijgt en ik probeer zo min mogelijk stress te hebben, maar dat is erg moeilijk op dit moment.
Ik ben blij dat ik mijn verhaal even op papier kon zetten. Misschien hebben andere mensen hetzelfde meegemaakt? Al hoop ik dat natuurlijk niet…
Met vriendelijke groet,
Linda
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 11/12/2005 @ 22:27 
Iedereen zit te kletsen over"huwelijk verpesten",maar dat is het onderwerp niet hoor!
Succes met alles Linda
Door: diana op 13/12/2005 @ 15:37
Hallo,
wat erg allemaal.... Ik heb mijn dochter ook alleen opgevoed. Haar vader wilde er helemaal niets mee te maken hebben. Woonde nog thuis, was 20, en stond er opeens (na een relatie van 2 jaar) alleen voor. Ik ben toen een huisje gaan zoeken voor ons samen en dit helemaal opgeknapt. Inmiddels is het al een grote meid. A.s. donderdag wordt ze 6 jaar. Ik heb ook best een stress periode gehad tijdens mijn zwangerschap. En we zijn heel gelukkig samen..
Succes Linda en ik vind ook dat je voor jezelf moet kiezen. Mijn dochter weet (ongeveer) wat er gebeurd is en ik kan niet zeggen dat ze een vader mist of zo. Ze weet niet beter!
Groetjes Diana
Door: paola op 20/12/2005 @ 02:11
hey linda mijn zoontje is nu 4maanden en zijn vader gaat ook bij mij weg ik wil je een goed advies geven denk vooral aan dat klijn mensje wat er in je groeit en hou je zelf sterk en maak je niet druk over wat dat ria mens over je zegt en het is niet aleen joun schuld hoor het is meer zijn schuld hij wist waar hij aan begon en druk hem iedere dag op het hard dat er een mensje geboren word over een tijd die zijn papa en mama nodig heeft ookal gat hij trug naar zijn ex nou ik wensje sterkte en veel geluk in de toekoms met je klijn wondertje.p.s toch fijne feest dagen
Door: Debke198 op 27/12/2005 @ 13:10
Hey linda ik kreeg er de tranen van in m'n ogen, Ik wil je 1 ding zeggen laat die man vallen hij is het niet waard, ik weet dat zo'n beslissing heel moeilijk is maar uiteindelijk is het de beste beslissing voor jou en je kindje. Want je kindje verdient een goede papa en jij verdient zeker een betere man. Ik wens je veel sterkte en hou de moed erin voor je kleine schat.
Groetjes Debbie
Door: Leptir op 29/12/2005 @ 09:34
Hey Ria, stop talking bullshit en veroordeel niet te snel okay?
Linda, veel sterkte meid. Houd van jezelf en probeer evengoed de goede Dingen te zien en blijf positief denken.
Liefs, ILo
Door: Anoniem op 06/01/2006 @ 13:37
hoi ik heb ook zo een probleem ik woon nu weer bij mijn vriend maar ik ben nu pas te weten gekomen dat hij met een ander heeft geslapen en nu weet ik nie goe wa dak moe doen hij weet nie dat ik het weet maar ik weet nie oe dak het moe zeggen kan er mij iemand helpen <linda veel sterkte>
Door: Anoniem op 08/01/2006 @ 00:22
Sommige mensen geven echt stomme commentaar!
Komaan,de enige schuldige hier is degene die getrouwd is en zeker niet de andere partij!Hij heeft eeuwige trouw belooft!Niet zij!En ik zou zo zeggen,gebruik uw verstand ria...Ik zou zelfs nie willen samenleven met een man die ingaat op iemands avances!Hallo!Het is een beetje te makkelijk om de schuld op iemand anders te schuiven!
Door: chantal (profiel) op 10/01/2006 @ 12:32
gaat dit over relaties of over zwanger zijn!! laat iedereen in zijn eigen waarde ja iedereen heeft een eigen mening!!
succes linda en sterkte het komt allemaal wel goed!!
liefs chantal
Door: cindy op 11/01/2006 @ 17:21
linda ,
ik wens je veel sterkte en het is zeker niet gemakelijlke om een keuze te maken ;
ook wat je beslist we staan achter je veel dikke groeten cindy
Door: Anoniem op 12/01/2006 @ 08:13
Ria, wie ben jij om iemand te beoordelen?!!! Linda wilt haar verhaal kwijt dus haar gevoelens uiten.
Linda, heel veel sterkte en het komt echt goed met je.
Door: Marietje op 27/01/2006 @ 13:47
Hoi Linda, Ik vind het echt rot voor je. Een ding wat je zeker moet doen is volop genieten van je zwangerschap. Hij is jou gewoon niet waard en zal zeker ooit spijt van krijgen. je ongeboren kind moet nu in het middelpunt staan en daar moet je ook mee
bezig zijn.Sorry, ik moet het echt kwijt... sommige mannen zijn gewoon beesten.
Wees sterk en straks lekker genieten van je baby.
Ik ben ook in verwachting al 6 weken, voor mij ook erg spannend.
Groetjes Marietje
Door: katrientje op 07/02/2006 @ 13:22
Ik vind het heel sneu voor Linda.. maar je had het misschien wel een beetje kunnen zien aankomen. Hij was al getrouwd toen hij met jou aanpapte.. tuurlijk heeft hij mooie praatjes gehad dat ie niks meer voor haar voelde.. ik snap dat je dat geloofde. en dat hij de enige schuldige is...dat is niet waar. Als iemand getrouwd is of hij nu nog van diegene houdt of niet..handen thuis!! je hebt geen idee wat je kan aanrichten. Je kan iemand anders er zoveel pijn mee doen, ik zal dat niet op mijn geweten willen hebben. In ieder geval heel veel sterkte meid... je krijgt straks een klein wondertje probeer daar aan te denken en die kerel te vergeten. Ook voordat je het kindje op de wereld zet is het van groot belang dat je goed voor jezelf zorgt..
Door: sanne op 07/02/2006 @ 17:15
Na regen komt zonneschijn! Denk in zo'n situatie altijd aan jezelf en je kind in je buikje! Dit is heel erg belangrijk. Als hij nu niet met je verder wilt gaan dan later ook niet. En je kunt het dan beter nu doen dan over een paar jaar en je kind bijvoorbeeld verdriet doen. Klinkt dramatisch, maar denk aan je kindje dat is het belangrijkste in de wereld. Hij/zij is afhankelijk van jou en hij niet!!!
Nog heeeeel veel succes!
Groetjes Sanne
Door: debbie op 25/02/2006 @ 15:57
hoi linda
Ik heb een beetje het zelfde als jij nu met de ex van mn vriend(ex vriend nu!!!)Ze zijn al jaren uit elkaar maar heeft een dochter die om het weekend bij hem is.mar hij mag met zn dochter niet bij mij komen doet hij dat wel mag hij zn dochter niet zien.Ik begrijp wel dat hij zn dochter wil zien natuurlijk maar om het wekende moet hij dan bij zn moeder slapen met zn kind . en dsat ben ik nu spuugzat geworden kan het niet meer aan >hij blijft doen wat zij wil en ben dat zat.Bezoekregeling staat vast op papier maar zijn ex heeft daar maling aan (jaloers??? zeker nu ik zwanger ben ben nu bijna 11 weken en 19 september uit gerekend) IK heb hem er nu uit gegooid hier er was alleen maar stress en dat is niet goed voor mn kindje. heb nu voor me zelf gekozen en het zal best zwaar worden maar weet je je komt er wel .Ik wil nu alleen maar genieten van mn zwangerschap en ga dit ook doen >ik heb genoeg steun van familie en vriendin dus alles komt goed en bij jou ook hoor meis > heel veel sterkte en geniet van je zwangerschap
liefs van debbie
Door: TINA op 27/02/2006 @ 21:35
Hoi Linda,
Ik heb je verhaal zo zitten te lezen en ja mijn mening is wel zo verdeeld.
Zou je uitleggen waarom,ik zit nu precies in dezelfde fase,alleen ik ben de vrouw van de getrouwde man.
Kijk we horen alleen maar jouw verhaal en niet de zijne en die zal er ook zeker zijn.
Ja ik blijf erwel bij verliefd kun je op iemand worden maar bedenk eerst goed wat je doet,want niet alleen hij is schuldig jij net zo goed.Als je denkt dat jij vrij was vind ik dat je wel een beetje verantwoordelijkheids gevoel had mogen opbrengen niet alleen hij maar ook jij.Kijk als iedere vrijgezelle meid maar met een getrouwde kerel aanpapt dan wordt het natuurlijk een dikke zooitje.En echt spreek jammer genoeg uit ervaring jullie weten niet wat je wel die andere vrouw aandoet.Verder sterkte ermee
Door: Anoniem op 15/03/2006 @ 23:07
even een reactie op de opmerking van lon. Wat linda gebeurd is kan toch iedereen gebeuren. Gevoelens kun je niet weg stoppen die komen gewoon, ik heb het zelf meegenaakt. Ik ben zelf al 8 jaar getrouwd en kreeg vorig jaar van een collega te horen dat hij verliefd op mij was. Eerst drong dat niet tot me door maar toen besefte ik dat ik ook heel veel voor hem voelde. Hij heeft een vriendin en twee kinderen maar wou die verlaten om met mij samen verder te gaan. Ik heb op het punt gestaan om met hem verder te gaan maar nadat ik een andere baan gezocht had besefte ik dat ik toch zonder hem kon en de roze wolk gauw verdwenen was. Nu een tijdje later ben ik nog steeds gelukkig met mijn man en we proberen nu zwanger te worden. Dus ik ben wel blij dat ik niet voor hem gekozen heb en mijn huwelijk heb op gegeven want dat was het niet waard.
Door: Anoniem op 13/04/2006 @ 09:21
Hai Linda,
Ja meid het is moeilijk, ik kan je ook zo goed begrijpen, maar mij is het tegenovergestelde gebeurd...tenminste zoiets; ik had nog erg kort een relatie die ik beeindigde omdat ik geen toekomst zag met deze jongen, en toen na 2 weken kwam ik er achter dat ik zwanger was, hij wilde dat we het weer probeerden, en ik bij hem introk, of dat ik het kindje weg zou laten halen, ik heb het kindje gehouden, en ben met hem niet verder gegaan, het de hele zwangerschap alleen gedaan, wat soms erg zwaar was, maar heb er geen spijt van, ik ben er samen met mijn dochtertje sterk uit gekomen, en ik denk dat jij dit het beste af kan sluiten en ook alleen met je bolle buikje kan genieten, want aan zo'n man heb je toch helemaal niks meid! Hij wil dit en hij wil dat...zwangerschap volgen blabla maar ondertussen ook wel sex met z'n ex...laat em toch gauw meid.
Je bent sterker dan je denkt, je zal alleen maar tevreden terug kijken als je voor jou en je kindje kiest, en deze man laat voor wat ie is!
Dit is mijn mening, doe wat je denkt wat goed is, laat je niet altijd door je gevoel sturen, maar ook met een stukje verstand.
Sterkte met je beslissing, en probeer toch van je babybuik te genieten hoor!!
Door: marga op 26/06/2006 @ 21:59
Hoi Linda,
Ik heb je stuk gelezen en ik was er ontroerd door, omdat ik mezelf hier in herken!
Ik heb zelf ook een dochtertje van nu 1 jaar, 30, mrt 2005 geboren, ze heet Danitsja.
De vader heeft haar niet erkent, en maakt me zelf uit voor h*er en dat hij NIET de vader zou zijn.
Hij wensde ons zelfs d**d.
Heel me zwangerschap heb ik niet kunnen genieten,
hem zat kansen gegeven aan mij, en zijn kind, zelfs 3 a 4 maanden nadat ze geboren was en ik het niet meer kon door de spanningen en stres, doordat hij zo gemeen deed, ben ik gestopt met hem en laat hij nu niks meer van zich horen.
Ik kwam er ook pas achter toen ik al over de 3 maanden zwanger was... ongeplant dus, maar wel gewenst.
Nu wil jou ex-vriend er wel voor die kleine zijn begreep ik eruit, en wil hij je beschermen in heel je zwangerschap, en dat is wel mooi dan vind ik.
Ik weet hoe het voelt, dat je een kindje krijgt, maar de vader is niet altijd om je heen, maar soms!
Je voelt alsof je er alleen voor staat... maar dat is niet zo! Denk aan je kindje in je buik, en ga daar voor, dat maakt je echt sterk, mij in iedere geval wel.
Probeer toch met andere mensen / vrienden hierover te praten en de waarheid te vertellen, zodat hun je ook kunnen steunen.
Ik weet dat het moeilijk is, ik dacht ook alleen te blijven met me kind zonder vader,
en ik ben nog steeds een alleen staande moeder, maar heb een lieve vriend nu, die zo leuk is met me dochter!
En die zul jij ook vast wel vinden, nu misschien te vroeg, maar als je het een plekje hebt kunnen geven!
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, aan mijn verhaal,
je mag me gerust mailen, of andere die zijn geintresseerd.
Groetjes en veel liefs Marga en Danitsja
Door: Anoniem op 12/10/2006 @ 18:34
Wat jammer zeg dat Linda nooit heeft terug gereageerd!!!
Of zal het toch misschien anders zijn gelopen zoals ze hier heeft verteld???
Door: Claudia (profiel) op 19/12/2007 @ 12:46
Je verhaal is al even geleden geplaats maar ik wil toch nog even reageren. WAT EEN KLOOTZAK!!! sorry hoor dit schoot onmiddelijk door me heen en ik vind dat je een hele goeie keuze gemaakt hebt. Jij komt op 1 en ALLEEN JIJ! Ik was niet eens bij hem gebleven tot de baby kwam. Hij verrekt maar!!!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.