Mijn verhaal
Door Sascha op 19/01/2007 - 13:15:
Mijn man en ik zijn al 3 jaar bezig om zwanger te raken eindelijk na 3 jaar is het dan eindelijk gelukt!
De dag dat ik ongesteld moest worden, werd ik dat ook gewoon. Het zette echter niet door en ook had ik last van verstoppingen, iets waar ik nooit eerder last van had. Ik dacht: “Ach, laten we eens een testje doen...”, met het idee dat het toch niet positief zou zijn. Dus gelijk 2 testjes gehaald en jawel hoor: positief! Toen heb ik toch even een traantje moeten weg pinken.
Omdat ik nog steeds licht bloedverlies had, ging ik toch even langs de dokter. Die vroeg wanneer ik het laatste ongesteld was geweest en stelde vast dat ik 5 weken zwanger moest zijn. Ik zei dat dit zo niet was en dat het naar mijn mening pas 2 à 3 weken was. “Nee”, zei ze: “Het zijn standaardberekeningen en je moet uitgaan van de eerste dag van je laatste menstruatie.”
“Nou, ja, goed”, dacht ik.
Ze stuurde me nog diezelfde dag door naar het ziekenhuis voor een echo om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap uit te sluiten, ondanks het feit dat ik geen pijn had maar wel bloedingen.
Toen kwam de klap…
“Mevrouw”, zei de gynaecoloog: “U hebt een buitenbaarmoedelijke zwangerschap. Het vruchtje zit in de eileider. U moet vandaag hier blijven en morgen wordt u geopereerd.”
Ik heb alleen maar kunnen huilen, ik was er echt kapot van, maar goed... ik had me sterk gehouden en dacht volgende keer beter!
De volgende dag ging ik richting OK. Eerst zou men een kijkoperatie uitvoeren om te kijken of ze het er zo uit konden halen en de eileider konden sparen. Was dit niet het geval dan zouden ze een snee maken en moest de eileider eruit.
Eenmaal bijgekomen uit de narcose vertelde een verpleegster me dat ze alleen gekeken hadden maar verder niets hadden gedaan. Ik begreep er helemaal niets van en vroeg om uitleg (hier heb ik 4 uur op moeten wachten). Toen kwam de gynaecoloog die me geopereerd had, binnen. Die vertelde me dat ik gewoon zwanger was en dat het bevruchte eitje zich - in de nacht dat ik in het ziekenhuis lag - gewoon op de goede plek was gaan zitten.
Ik zei: “Heuh? Hoe kan dat nou?”
“Tja, het aantal weken dat aangeven was, klopte niet.”
Ik had dus gelijk!
Afgelopen week moest ik bloed laten prikken om te kijken of de HCG-waardes voldoende gestegen waren. Alles was goed en de waardes liepen mooi op.
Ik ben nu nog steeds bang dat er iets mis zal gaan en ik kan gewoon nog niet genieten van mijn zwangerschap.
Volgende week moet ik terug voor een echo om te kijken of alles goed is, en ik ben zo bang! Ik wil dit kindje zo graag (mijn man trouwens ook) maar... Eerst wel zwanger, toen moest het weggehaald worden en daarna weer gewoon zwanger... Ik hoop echt dat alles goed zal verlopen en dat de komende echo positief is!
Naar mijn mening ben ik nu 5 à 6 weken zwanger. Als ik de eerste weken nu maar eens door ben, dan pas zal ik echt kunnen genieten van mijn komende moederschap! Ik word MAMA!
Sascha
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Wendy (profiel) op 19/01/2007 @ 16:04 
Zo zie je maar dat het moederinstinct toch al heel snel zijn werk doet. Veel geluk bij het verdere verloop vd zwangerschap.
Veel geluk met je zwangerschap en dat alles pos mag evolueren/
Liefs Stephanie
Door: Joyce1982 (profiel) op 20/01/2007 @ 21:31
wat heb je veel emotionele dingen te verwerken gekregen meis, ik wens je een hele fijne zwangerschap toe.
Door: ann-sophie barbiez op 21/01/2007 @ 16:23
proficiat met je zwangerschap!veel succes met de verloop van je zwangerschap.
Door: vanessa op 22/01/2007 @ 12:20
Hey Sacha,
ik kan je verhaal goed begrijpen,ik ben nu zelf ook 5 weken zwanger en durf nog steeds niet echt genieten,het heeft bijna twee jaar geduurd bij ons,eerst werd ik geopereerd voor endometriose en dan was het proberen om zwanger te worden toen dit steeds niet lukte kreeg ik schrik ,nu ben ik toch zwanger maar ik voel echt geen symptonen enzo af en toe een steek aan eierstokken dus paniek alom heb juist gebeld naar gyn en ze zei dat ik dit nog dikwijls zou voelen maar telkens denk ik dat het slecht nieuws is?
8 februari mag ik voor een eerste echo dus dan zien we al wat meer maar toch blijf ik schrik hebben deze keer omdat ik denk dat er geen hartje zal kloppen kortom ik durf echt niet te genieten van mijn zwangerschap omdat ik het niet kon geloven dat ik zwanger ben ik moet echt leren om positief te denken maar het is toch o zo moeilijk en kan er niet echt met iemand over praten dus veel opgekropte emoties en veel internetten naar alles wat verkeerd zou kunnen gaan ???
Ik hoop dat jij er wel kunt van genieten en dat ik het ook leer.
veel succes tijdens de zwangerschap
veel groeten vanessa
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.