Zwanger! Het mooiste geschenk na 4 maanden Afghanistan…
Door (L)Sasje(L) op 29/05/2007 - 14:54:
Mijn man moest eind april vorig jaar voor 4 maanden naar Afghanistan. Ik was heel emotioneel… Ik had zo afscheid van hem genomen met het gevoel dat ik hem nooit meer terug zou zien. Zo bang was ik om hem te verliezen.
De 4 maanden dat hij weg was, waren echt helemaal niet leuk. Ik heb geen leuke tijd gehad want ik had zoveel verdriet en ik was bang om alleen achter te blijven...
Eind augustus kwam hij dan eindelijk terug thuis. En oooch, wat hebben we een feest gehad… Het was wel weer even wennen maar nu was hij dan toch eindelijk thuis...
De eerste maand was super. Och, wat hebben we van elkaar genoten!
Eind september werd ik niet ongesteld. Dat gebeurde wel vaker dus ik dacht: ik sla wel weer een maand over... Tot mijn buurvrouw langskwam en vroeg: “Ben je al?”
Ik: “Nee!”
Zij: “Doe dan een test.”
Ik: “Ach ja, doe ik nog wel...”
Zij: “Ik heb nog wel een test liggen…”
Dus ik de test doen en ja, hoor, een heel licht, klein streepje... Maar nog niet zo dat ik durfde te juichen...
Een paar dagen later weer een test gedaan en weer licht positief. Oww, was ik dan echt zwanger?
De week daarop had ik een afspraak met de gynaecoloog voor een uitstrijkje...
Die dag had ik mijn eigen gynaecoloog niet en dus het voelde niet zo fijn... Die gynaecoloog deed niet zo aardig… “Nou, zal ik maar eens kijken...”
Helaas we zagen wel een vlekje, maar hij dacht dat het niks was. Ik was gelukkig nog jong zat om kinderen te krijgen, vond hij... Pfff, ik liep in de wolken en dan komt er zo’n gynaecoloog je gevoel even naar beneden halen...
Ik was helemaal overstuur en zei tegen mijn man: “Ik ga toch nog een test halen al is het alleen maar voor mijn eigen gevoel...”
Zo gezegd, zo gedaan… Ik de test gedaan en deze was overduidelijk... Zie je wel!
Diezelfde dag heb ik dan nog de verloskundige opgebeld en een afspraak gemaakt.
Daar zijn we toen heen geweest en we kregen de papieren mee voor een termijn echo.
Vol spanning gingen we daar naar toe... Met in je achterhoofd dat gevoel van de eerste echo...
Daar lag ik op de tafel. Ze ging met het “echoapparaat” naar binnen en plop, daar was onze kleine hummel! Dolblij waren we!
Ik was 6 weken zwanger. Wat dus korter was dan we gedacht hadden en waardoor die eerste gynaecoloog niks kon vinden...
Nu ben ik 20 weken en 2 dagen zwanger en we verwachten ons kindje op 11 juni...
Na zo’n rotjaar te hebben gehad, wordt dit een heel mooi jaar want ik heb het mooiste cadeau gekregen...
Ik geniet volop en mag tot nu toe helemaal niet klagen. Ik ga vooral zo door...
Liefs,
Saskia
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Hallo Saskia, proficiat!!
Ik heb niet eerst zo'n moeilijke periode als jij moeten meemaken, maar herken wel de negatieve gynae (bij ons een vrouw). Toen ik belde voor een afspraak moest ik de dag erna al gaan, net 5 weken ver. Ze keek met een uitwendige echo (ik woon in Mexico, hebben vaak geen inwendige echo hier), en zag niets. Ik maakte me geen zorgen, wist vooraf al dat er van buiten wel niets te zien zou zijn, maar wat zei ze: "ofwel ben je nog geen 5 weken ver, ofwel ben je niet zwanger". Aangezien ik wist dat ik wel echt al 5 weken ver moest zijn (is later bevestigd), was ik opeens zo bang dat er iets mis was met me, misschien een bbz of wat dan ook.. 't heeft nog twee weken geduurd eer ik dan toch bevestiging kreeg via bloedtest, en daarna nog 3 weken voor de eerste echo, en die weken hebben lang geduurd, maar daarna ben ik eindelijk gerust de rest van de zwangerschap door kunnen gaan. Ze zouden zo'n gyn's hun diploma moeten afnemen: zeg dan dat je 't niet met zekerheid kan bevestigen, maar niet dat er geen zwangerschap is! Gelukkig kan ik ondertussen honderduit genieten van onze kleine Matthias.
Nog veel succes met je zwangerschap, en daarna een vlotte bevalling gewenst!!
Bianca
Door: Anoniem op 29/05/2007 @ 20:44 
Gefeliciteerd met je zwangerschap.
Als ervaringsdeskundige (mijn man is ieder jaar 6 maanden weg naar gevaarlijke gebieden zonder communicatiemiddelen) Probeer zo'n afscheid zo makkelijk mogelijk op te nemen. Tuurlijk is het vervelend en zwaar. Het is niet leuk om naar een feestje te gaan terwijl je man in een gevaarlijk gebied zit.
maar je moet het ook niet zwaarder maken dan. Jullie als militairevrouwen kunnen gelukkig regelmatig contact hebben met de mannen. Een kennis van ons zat ook in afganistan. Die zag ik iedere dag op de msn. Vaker dan mijn eigen man (eens in de maand) En zolang je contact hebt, weet je dat het goed gaat. Alle beroepen hebben hun beroepsrisico. Een vrachtwagen chauffeur kan ook een botsing krijgen, een piloot kan neer storten (en ik als ambtenaar kan mij snijden aan het papier
)Jee meot zo'n periode jezelf gewoon lekker verwennen. Een keertje extra naar de kapper, schoonheidspecialiste, een keertje naar de bios met een vriendin. Doe iets wat jij leuk vind maar je man niet.
Weet je trouwens dat het voor de mannen heel gevaarlijk is als ze weten dat jij je overmatig veel zorgen maakt?? Hierdoor zijn ze minder geconcentreerd omdat jij in het achterhoofd meespeeld en hierdoor wordt het juist gevaarlijk.
De volgende keer gaat het vast beterder (je bent er dan aan gewend) En het is voor de mannen prettig om te weten dat het op het thuisfront goed gaat. Dan zitten zij ook beter in hun vel
Door: Didi op 30/05/2007 @ 14:36
Saskia,
wat een herkenning in je verhaal, mijn vriend is 20 april thuis gekomen vanuit afghanistan. Ik herken de pijn, verdriet en onmacht zo goed. Voor mij was het ook echt een hel, die onzekerheid, de verhalen op het nieuws, alle feestdagen alleen doorbrengen, het is niet voor herhaling vatbaar. Ik ben in deze periode gestopt met de pil en we zijn druk aan het proberen, gelukkig na het gemis is dat niet zo vervelend, hahaha...Mijn vriend stopt gelukkig met het werk, die is in september eindelijk weer elke avond thuis....
Ik hoop dat alles goed gaat met je...en geniet van alles..de zwangerschap, weer lekker samen en natuurlijk van het moederschap.
Groeten Didi
Door: Macke (profiel) op 30/05/2007 @ 20:42
Hallo,
Ook mijn vriend (hij is Nederlander, ik Belgische), we gaan op 9 juni trouwen, was 4 maanden in Afghanistan tot mei vorig jaar. Ik was twee maanden later zwanger, helaas ging het verkeerd op vakantie. Na enkele maanden sukkelen, lukte het rond de eindejaarsperiode dan toch opnieuw en nu verwachten we onze zoon in september. Het was soms best moeilijk, inderdaad, maar ik was wel trots op hem.
Veel succes met de rest van je zwangerschap.
Door: Anoniem op 03/06/2007 @ 07:11
Saskia hihi ik werd steeds na de uitzending spontaan zwanger dus 3 keer haahahha mijn man mag niet meer op uitzending hoor
grapje..Door: Noortje op 23/06/2007 @ 12:02
Hoi Hoi,
Ik ben nu net 7 weken zwanger en zal over een maand mijn vriend moeten missen, hij gaat dan 4,5 maand naar Afghanistan, ik zie er heel erg tegen op maar hoop dat het meevalt, maar als ik jou verhaal hoor dan twijfel ik eraan.
Groetjes Noortje
Door: Saar op 30/07/2007 @ 13:32
Hallo,
Wat een fijne verhalen. Mag ik er ook nog bij?
Mijn toekomstige man (trouwen volgend jaar) is op 6 juni vertrokken naar Libanon voor 4 maand. wij zijn al twee jaar aan het proberen voor een boeleke, maar dat lukte ons niet. In behandeling geweest en nu moeten stoppen omdat het toch geen zin heeft nu hij niet thuis is. Maar twee weken geleden een test gedaan en ben nu bijna 8 weken zwanger.
ik kan het nog steeds niet geloven, zaterdag mag ik eindelijk op echo gaan. Wat zo'n buitenlandse opdracht allemaal niet teweeg brengt hé. We zijn beiden super gelukkig, hem een dikke knuffel geven zou nu super veel deugd doen maar ik moet nog 2 maand geduld hebben. Dan heb ik misschien al een klein buike als hij thuis komt.Nu duimen dat zaterdag alles goed is.
Een dikke proficiat aan de andere dames en geniet van jullie zwangerschap
Groetjes Saar
Door: Hilly op 11/11/2007 @ 20:23
Wat een bijzonder verhaal: lijkt me zeker niet makkelijk. Ook zal mijn vriend moeten gaat missen, hij gaat 4,5 maand weg. Ik ben nu 6 weken zwanger....
Door: natje op 03/12/2007 @ 20:13
hey iedereen,
Mijn man is in 2003 4 maand naar Kosovo geweest en 2 maand na de zending was ik ook zwanger van ons 2e dochtertje, nu is hij sinds oktober terug uit Libanon en ja we verwachten een derde kindje volgend jaar in juli 2008. prachtig hé ja buitenlandse opdrachten maken die mannen vruchtbaarder denk ik.hihi
het enige probleem wat ik nu heb is dat mijn man volgend jaar in juli terug in Libanon zal zitten en dat maakt me een beetje bang. ik zal er dus helemaal alleen voor staan en zal alles tot in detail moeten regelen zodat er niks misgaat. hij mag natuurlijk wel 2 weken naar huis komen hé als de bevalling begint sturen ze hem terug. tja soms is t wel even hard zo voor diegene die achteblijven hé.
dikke x natje
Door: suus op 14/03/2008 @ 08:46
hai,
mijn man is nu ok in uruzgan en ik ben in jan ook gestopt met de pil.
het zou dan ons tweede kindje gaan worden.
wat leuk te lezen dat er toch nog meer zijn die het zo doen
het lijkt me wel lastig als mijn vent verweg zou zitten en ik zou moeten bevallen daarom heben wij ook bewust gekozen te wachten
tot na de uitzending ons madammetje is nu bijna 2 en we zijn er al een aardig tijdje klaar voor maar toch nog gewacht zodat we niet het risico hadden tijdens uitzending zwanger te zijn of een kleine baby te hebben
voor iedereen is dit natuurlijk anders maar wij vinden het zo prettiger.
gr suus
Door: veerle op 12/04/2008 @ 23:04
haha die militairen zijn precies goed vruchtbaar na vier maand
ik was ook zwanger als hij twee maand terug was van kosovo hahaha
wij hebben nu een zoontje van twee jaar dus van toen hij weg was en nu een tweede zoontje van drie maand
lang leven de militairen ma hij mag toch ni teveel weg zenne
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.