Overbezorgd?!
Hallo,
Ik weet eigenlijk niet eens waar ik mijn verhaal beginnen moet. Het is het gemakkelijkst om bij het begin te beginnen maar ik waarschuw jullie alvast dat het geen kort verhaaltje wordt.
In 1972 werd ik zwanger, eigenlijk een normaal gegeven voor die tijd. Je was verloofd, kreeg een huis en ging trouwen. En daarna werd je gewoon zwanger.
Tijdens de zwangerschap realiseerde ik mij dat ik eigenlijk niet zoveel om kinderen gaf en ben al die maanden doodsbang geweest dat ik niet van mijn baby kon houden. Maar goed mijn dochter werd geboren en omdat het een couveusekindje was, werd ze onmiddellijk naar het ziekenhuis gebracht.
In die tijd mochten de ouders niet bij de couveuses komen en moesten ze hun kindje vanaf de gang bekijken. Geen stoel, geen begeleiding, helemaal niets. Iets over je kind vragen, was al helemaal uit den boze want je was toch maar een "leek".
Op een gegeven moment zag ik dat er medicijnen in haar flesje werden gedaan, roze druppeltjes die de andere kinderen niet kregen. De angst sloeg mij werkelijk om het hart en ik realiseerde mij dat ik ondanks de afstand verschrikkelijk veel van dan mooie kleine wezentje was gaan houden. Natuurlijk kreeg ik geen info over de toegediende medicijnen van de verpleging en de kinderarts heb ik werkelijk nooit te spreken gekregen. Ik was dan ook doodsbang.
Op een gegeven moment kwam ik de afdeling op en de verpleegster leek wel blij mij te zien. Ze kwam lachend op mij af... Mijn dochter lag helemaal klaar om naar huis te gaan. Ze was toen al 5 weken oud!
Ik vertelde haar dat ik nog nooit een baby had vastgehouden, een fles had gegeven, verschoond of in bad had gedaan. "Nou mevrouwtje, dat went snel genoeg dus geniet er maar van." en "Oja, de medicijnen zijn gestopt. Haar ontstekingen zijn over!" Zo werd ik alleen naar huis gestuurd.
Hoe ik het gedaan heb, weet ik niet meer maar wonder boven wonder ging alles goed. Het werd het mooiste en liefste meisje dat ik ooit gezien had.
Helaas bleek mijn meisje een "brokkenpiloot en ik zat dan ook om de haverklap op de EHBO met haar. Het waren geen klein ongelukjes, er reed een auto over haar heen... 8 weken ziekenhuis. Er viel een stapel hout om... 3 maanden gips. Er ging een paard op haar arm staan... 6 weken gips. Ze kwam wat ongelukkig terecht met rolschaatsen... weer 6 weken gips. Om over allerlei hechtingen tussendoor nog maar te zwijgen.
Mijn tweede kind bleek vrij zwaar gehandicapt en dat bracht/brengt heel veel zorgen met zich mee maar wat hou ik ook verschrikkelijk veel van dit kind. Maar al die zorgen...
Mijn dochter werd ouder en kreeg een vriendje. Later ging zij trouwen. Ik hoopte echt dat zij geen kinderen kreeg want ik wilde haar al die zorgen besparen. Natuurlijk werd ze wel zwanger en kreeg ook zij een dochter... mijn kleindochter!!! En wat hou ik weer verschrikkelijk veel van haar maar wat ben ik weer verschrikkelijk bang voor wat er nog komen gaat.
Een overbezorgde oma
Reacties:
Door: Pmmeke op 01/06/2001 @ 00:51 
Amaai dat waren inderdaad geen kleine ongelukjes. Ik weet hoe je kunt in paniek slaan. Onze kleine viel ooit zo eens van de badtafel. 1 meter hoog en pas een paar maanden oud. Op weg naar het ziekenhuis dacht ik echt dat hij dood ging gaan want hij reageerde amper. Gelukkig kwam alles goed maar een auto over je heen krijgen? Een paard? Een stapel hout? Ik zou sterven van schrik denk ik. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn maar zelfs dan ...een kleine seconde niet opletten en je hebt het zitten Soit gelukkig kennen de meeste dingen een goede afloop
Door: Liesbet op 01/06/2001 @ 13:10
Weet je, overbezorgde oma ... 't feit dat je 't al van jezelf weet en toegeeft is een hele stap en zou mij al blij maken. Ik zit namelijk met een overbezorgde, bemoei-oma, en die geeft 't niet toe, is veel erger :-) Veel chance
groetjes
Door: polly op 01/06/2001 @ 21:02
nou en ik ben dus die "brokkenpiloot"waar mijn moeder over schreef.Ik geloof dat ik ondanks alles best goed terecht gekomen ben.Ik weet dat ik mijn ouders veel zorgen heb bezorgd en ik geloof dat ik , nu ik zelf een kind heb, misschien wel net zoveel zorgen zal hebben.Maar ik heb met mijn kindje een andere start gehad.Emma heeft ook op de couveuse afdeling gelegen maar ik ben wel goed begeleidt.Tja dat is de andere tijd he! Maar ondanks dat mijn moeder zichzelf bestempeld als een overbezorgde oma, vind ik dat ze het als oma ontzettend goed doet.Mijn dochter is stapelgek op haar en is er vaak omdat oma dus de vaste oppas is geworden!
Door: maya op 20/06/2001 @ 12:43
Aan Polly en haar Mama,
Het is pas als je zelf kinderen hebt je meer kan waarderen wat je ouders voor je deden en vooral wat ze voor je lieten. Hetgeen je vroeger als " gezaag" bestempelde versta je nu als bezorgdheid en "bemoeiziekte" zal je later als " goedbedoelde bezorgdheid" leren verstaan. Ik laat m'n eigen dochter, die net bevallen is, zoveel mogelijk haar eigen weg volgen maar wie kan er nu eens niet een tweede opinie of een beetje goede raad gebruiken? Tenslotte bestaat er nog zoiets als ervaring. Ook ik ben stapelgek op m'n kleinzoon en als ik niet dagelijks een sms-je of telefoontje kreeg van m'n dochter werd ik gek. M'n dochter en haar vriend beseffen echter wel dat ik het goed bedoel en dat als ze een andere mening hebben en die beter vinden ze die mogen volgen. Uiteraard. Ik wens jullie allemaal veel geluk en liefde voor jullie kinderen toe. Het leven is soms hart maar als je een veilige warme thuishaven hebt kan je het wel aan. Lieve Groetjes
Door: Anoniem op 05/07/2001 @ 21:40
vroeger vond ik dat mijn schoonmoeder zich teveel bemoeide met de opvoeding van de kinderen. Maar nu weet ik zeker dat ze het goed bedoelde. Ze zien ook veel vlugger alles omdat ze meer ervaringn hebben in alle dingen. In alle geval ze heeft mij beter geholpen dan mijn eigen moeder, want die ziet liever haar eigen kinderen en zeker haar kleinkinderen gaan dan komen.
Door: petra op 18/07/2001 @ 13:45
ik denk dat jij een oma uit de duizend word
Door: sunshine op 21/11/2001 @ 11:43
Zelf ben ik 6 maanden zwanger en vind het nu al soms allemaal eng, als ik al die kleine kinderen zie fietsen (lees slingeren) op straat en dergelike vraag ik me ook vaak af of ik niet ontzettend overbezorgd ga worden. Maar we gaan er gewoon tegen aan en maken er het beste van, en jij word vast een super oma!
Door: Anoniem op 22/09/2004 @ 16:33
Beter een overbezorgde oma dan de onze.Waar tijdens de zwangerschap nog geen felicitatie van af kon en die na de geboorte alleen maar kon schelden en verwensen, echt heel erg!
Sinds dat gebeurt is hoeven wij geen grootouders meer, nooit meer.Of ze bemoeien zich overal mee, of ze kennen nergens schaamte over en gaan dan -op een heel ongepast moment- zo tekeer.
En het is een grove schande dat niemand uit die kring daaromheen die ’grootouders’ tot orde heeft weten te roepen, jeetje, die mensen hebben ookal een mentaliteit van niks...
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.