< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Oma/opa worden » Kort na de geboorte van mijn zoon

Kort na de geboorte van mijn zoon, is mijn oma overleden.

Hierbij wil ik jullie mijn verhaal vertellen over de geboorte van mijn kindje, mijn band met mijn oma en de ruzie met mijn oma zodat ze haar achterkleinkind nooit heeft gezien...

Het begon allemaal toen ik mijn oma ging vertellen dat ik zwager was. Doodsbang was ik en barstte daarom in tranen uit terwijl ik het haar zei. Mijn oma schrok en zei: "Waarom zouden wij nu niet blij zijn? We zijn nog zo trots".
U moet weten dat mijn grootouders bij de geboorte van mijn broer absoluut niet blij waren. Dat was toch ook een kleinkind van hen? Mijn broer heeft in zijn eerste drie levensjaren zijn grootouders bijna nooit gezien, vooral mijn grootvader dan. In elk geval hebben wij; mijn broer, mijn zus en ik, onze grootouders zeven jaar lang niet gezien. Tot mijn oma met hartproblemen in het ziekenhuis terechtkwam en ons terug wilde zien. Ze dacht toen dat ze ging sterven. Zo kwamen we terug in contact met hen.
3 Jaar ging het goed. Ze waren heel lief en attent, hoewel je toch soms hun slechte kanten zag maar ja, bij wie niet. Tot die bewuste dag dat ik ze ging vertellen dat er een achterkleinkind op komst was.

De maanden verstreken en ik zorgde voor mijn oma omdat mijn opa in het ziekenhuis was terechtgekomen. En daar begon het allemaal.
Op een gegeven moment werd mijn grootvader in het ziekenhuis ontslagen. Hij vroeg aan mijn oma of ik met haar geld wilde gaan afhalen want opa wou trakteren op een etentje voor de ganse familie. Mijn oma zei toen: "5.000 Frank is dat genoeg?", waarop opa antwoordde dat dat te weinig was. We waren tenslotte met ongeveer 10 mensen. Dus het werd 10.000 frank. Mijn oma die diabetespatiënt en bijna blind is, kon dus niet alleen geld afhalen daar ze haar cijfercombinatie niet kan intoetsen.
De maanden verstreken. Plots stond mijn tante hier in de living en zei dat opa's portefeuille weg was. Gewoon, ineens? We gingen er vanuit dat hij ze kwijt was tot ik, toen inmiddels 8 maanden en half zwanger, het nieuws kreeg dat hij o.a. mij ervan beschuldigde dat ik ze meegenomen had. Het werd nog erger: ik zou 10.000 frank met hun bankkaart hebben afgehaald i.p.v. 5.000. Mijn wereld stortte van ongeloof en van de schok dat ze hun kleindochter zoiets konden aandoen, in elkaar.
Ik moest dringend naar het ziekenhuis. Mijn bloeddruk steeg enorm en met mijn hartslag dreigde het eveneens mis te gaan. De dokter kalmeerde me en zei: "Je moet dit verwerken en denken aan je kindje of het gaat mis".
Ik heb hierover nooit met mijn grootouders gesproken, ik kon dit niet. Mijn zus daarentegen was woedend en ging naar hen toe. Er is toen een enorme ruzie geweest waardoor we hen 4 maanden niet meer hebben gezien.

Mijn verwerkingsproces heeft ongeveer 3 weken geduurd. Toen mijn zoon geboren werd, heb ik heel hard gehuild. Een week na zijn geboorte had ik me er over gezet. Ik zei meermaals tegen mijn moeder: "Het doet zo een pijn dat het welk lijkt alsof ze gestorven zijn in mijn hart".
4 Maanden later kreeg ik te horen dat mijn oma weer in het ziekenhuis lag. Ik besloot naar mijn grootvader te gaan die thuis was. We hebben heel lang gepraat. Hij bleef bij zijn mening en voegde eraan toe dat mijn zus nooit meer bij hen binnen mocht ook al verdedigde ze gewoon haar hoogzwangere zus. Hij zei ook wel duizend keer dat het mijn schuld was dat oma in het ziekenhuis lag. En als er nu iets zou gebeuren, dat het dan mijn schuld zou zijn omdat ze nooit mijn zoontje heeft gezien. Toch had ik hen dit nooit verboden, nooit! Ik heb gewoon 4 maanden niet met hen gesproken of bij hen langst geweest maar zij bij mij ook niet.
Die avond wou ik naar mijn oma gaan maar opa zei dat het niet goed was want ze lag aan allerlei draadjes en kreeg voeding via de neus enz. We besloten enkele dagen later te gaan want dat zou beter zijn, volgens opa. Nu zou ze me toch niet herkennen. Die nacht is mijn oma gestorven...
Ik heb me meermaals afgevraagd als ik nu geweest was, hadden ze het dan op mij gestoken omdat de schok zogezegd te groot was voor haar? Ik belde mijn opa en ja hoor, ik kreeg de schuld. Haar dood was mijn fout. In werkelijkheid had oma een bloedklonter in haar hart gekregen.

Mijn opa heeft mijn zus verboden op de begrafenis te zijn. Mijn zus is toch meegegaan maar ze stuurden haar weg tijdens de koffietafel. Het was een regelrechte schande. Ik zal nooit vergeten hoe ze vol van verdriet de zaal verliet, de schaamte voor mijn familie en het gezicht van mijn ouders en broer.
Hij stuurde haar weg! Mijn zus die zoveel voor hen gedaan heeft. Hij zegt dat wij oma ongelukkig hebben laten sterven. Maar hij was heel zijn leven alcoholieker, was bij de geboorte van mijn tante en papa pas 3 dagen later in het ziekenhuis opgedaagd en bij mijn broer zelfs nooit. En dan waren het volgens zijn zeggen toch nooit zijn kinderen. Hij heeft mijn oma steeds ongelukkig gemaakt en maakt nu verschrikkelijke misbruik van zijn macht omdat ze overleden is.
Ons zo kwetsen, is het ergste voor mijn vader. Hij ziet enorm af met zijn moeders dood. De haat die op de begrafenis van mijn oma aanwezig was, werd nog erger dan haar dood want nu hebben ze zelf haar laatste hartswensen niet gerespecteerd. Zelfs wanneer mijn oma gestorven is, hadden sommige familieleden en vooral mijn grootvader nog geen respect voor mijn oma. Ze is in de fout gegaan en ik heb nooit achterhaald waarom. Maar haar kan ik vergeven en in mijn hart heb ik dat gedaan. Maar mijn grootvader vergeef ik NOOIT.



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.