Bijna zonder ouders, moeder geworden.
Het is misschien een raar verhaal maar ik zal het beetje uitleggen. Ik ben nu moeder van een dochtertje van bijna 6 maanden en het gaat allemaal goed. Gelukkig maar want er is heel wat aan vooraf gegaan. Ik had namelijk al zo`n 8 jaar geen contact meer met mijn ouders om bepaalde redenen (zal ik hier niet allemaal gaan uitleggen).
Op een gegeven moment zei mijn man dat hij er over had nagedacht om contact te zoeken met mijn ouders omdat ze voor de eerste keer opa en oma zouden worden. Dat moesten ze toch weten en dan liever van ons dan van een ander.
Het was op een avond in februari en ik hoefde nog maar 2 maanden te gaan, toen ik zoiets had van: ik trek de stoute schoenen aan en ik ga bellen. Zo gezegd, zo gedaan en we hebben in totaal ruim 3 uur met elkaar gebeld. We hadden afgesproken om een paar dagen later weer contact te zoeken en dan te kijken wat we verder zouden gaan doen.
Mijn moeder belde 2 dagen later op om een afspraak te maken voor een week later. Die bewuste zondag zijn we naar ze toe gegaan met een plant. We hebben heel veel gesproken met elkaar en we zouden het verleden laten rusten en opnieuw beginnen.
Intussen veel met elkaar gebeld en we waren ook nog jarig. Mijn moeder is een paar keer mee geweest naar de verloskundige op controle en wat vond ze het prachtig om het hartje van haar eerste kleinkind te horen.
Ik was op 4 mei uitgerekend maar er gebeurde niks. Ik voelde me ook niet lekker; alleen maar overgeven en niks binnen kunnen houden, zodat ik op zondag de verloskundige heb gebeld om dat te zeggen. Ze zei: "Als je het morgen nog hebt dan moet je maar even bellen en dan kom je maar naar de praktijk voor een controle."
Het ging niet over en dus heb ik haar op maandag gebeld. Ik kon om halfeen komen. Alles werd nagekeken en er bleek eiwit in mijn urine had zitten en mijn bloeddruk was te hoog. Dus ik moest naar het ziekenhuis voor extra controle. Ik loop weer naar buiten en ik kom mijn vader tegen in de auto. Hij vroeg of alles goed was dus ik vertelde hem dat ik naar het ziekenhuis moest maar dat ik eerst mijn man moest zien te bellen. Als mijn man het niet zou redden om op tijd thuis te zijn dan zou mijn vader me weg brengen en ik moest voor de zekerheid een tas meenemen met spullen om eventueel te blijven.
Om halfdrie moest ik in het ziekenhuis zijn en om 3 uur was mijn man daar dus mijn vader ging weer weg. Ik zei hem: "Ik bel wel als er wat aan de hand is." Om een uur of 5 waren we weer thuis en mijn man zei: "Ik ga morgen niet werken, ik blijf lekker bij jou."
De volgende morgen werd ik gebeld door een dokter uit het ziekenhuis en hij wilde me voor de zekerheid nog een keer zien. Dus laat die morgen weer naar het ziekenhuis en daar werd ik gestript. Niet echt prettig, moet ik zeggen maar de dokter zei: "Als je voor donderdag niet bent bevallen dan moet je hier naartoe komen en dan word je ingeleid."
Dus we wisten dat er donderdag iets zou gebeuren en dat we nog wat dingen konden kopen die we nog nodig hadden. 's Avonds nog telefoon gehad van onze ouders die ons sterkte toewensten en we hebben beloofd dat we zo snel mogelijk zouden bellen als er wat was gebeurd.
Om halfnegen werd ik aan het infuus gelegd en 's middags om halfdrie is onze dochter Dyonne geboren met een vacuümpomp.
Ruim een uur later mochten we 2 telefoontjes plegen dus dat was niet zo moeilijk naar wie die waren. Eerst belden we mijn schoonouders op om het te vertellen. Die waren heel erg blij met het goede nieuws. En toen was de beurt aan mijn ouders, ze zaten allebei te huilen aan de telefoon. Om 6 uur mochten ze komen kijken naar onze wolk van een meisje en ze waren allemaal even trots dat het zo`n mooie meid was.
Ik ben zo blij dat we de knoop hebben doorgehakt door mijn ouders van alles op de hoogte te stellen. Ik had dit veel eerder moeten doen maar door toedoen van anderen is het steeds misgegaan. Zo heb ik zelfs alleen voor het altaar gestaan met mijn man. Er was verder niemand van mij, alleen mijn opa en oma.
Ik heb ook mijn opa en oma gebeld om te vertellen dat ze een achterkleinkind hadden en die waren ook heel trots. Mijn oma zat in een verzorgingshuis en opa had het geboortekaartje meegenomen naar oma om het te laten zien. Wij zouden in het weekend van 26 mei naar oma toegaan met onze kleine meid maar op woensdag 23 mei kregen we telefoon dat oma overleden was, precies 13 dagen na de geboorte van Dyonne. Ik was er helemaal kapot van en nog vind ik het oneerlijk dat ze weg is. Ik was haar naamgenootje, ik was alles voor haar en nu is ze er niet meer en ze zal mijn meisje nooit kunnen zien.
We zijn wel een keer naar het graf geweest met Dyonne in de hoop dat ze haar zou kunnen zien. Het is best moeilijk om net na je bevalling aan het graf van je oma te staan.
Dit was mijn verhaal van wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt.
Groetjes,
Carla, mama van Dyonne.
Reacties:
Door: Bedje (profiel) op 20/11/2001 @ 21:34 
sterk van je dat je je gevoelens overwonnen hebt en de stap genomen ...
Door: Anoniem op 21/11/2001 @ 10:38
Vindt het heel knap van je, ik heb een zoontje van 10 maanden en heb vorige maand het contact met mijn ouders verbroken...
Bij mij is het nu omgeraaid...
Ik weet dat het heel veel pijn doet.
Succes en geniet flink van je ouders.
Door: linda op 22/11/2001 @ 12:57
Hai, ja ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt als jij, alleen heb ik nu het contact verbroken met mijn moeder en zusje vanwege jaloezie. Ik heb wel het geluk gehad dat mijn oma(waar ik opgegroeid ben)mijn kinderen heeft gekend.Ik heb ook mijn oma niet meer bij mij, ze is 5 jaar geleden overleden, maar ik voel haar nog iedere dag bij me vooral als ik het heel moeilijk heb.
Ik ben ook bezig met zwanger worden
(operatie sterillisatie) en dan wordt het gemis alleen maar erger. Ik wil je daarom heel veel liefs toewensen voor jouw, je man en je kleine meid.Sterkte
Door: saskia op 23/11/2001 @ 11:26
Ik vond het heel dapper dat je terug contact met je ouders hebt genomen en zeker dapper dat je hen alles kan vergeven wat in het verleden gebeurt is.
Hopelijk kan je nog veel op je ouders rekenen.
ik heb nu ongeveer hetzelfde probleem dat ik het contact met mijn moeder heb verbroken maar voor mij is dit een opluchting.
Maar ik kan goed geloven als je zwanger bent je eigenlijk je moeder nodig hebt.
nog veel geluk.
Door: Anoniem op 07/01/2003 @ 21:28
Wat fijn voor je om te horen dat het contact hersteld is. Ikzelf zit in een soort gelijke situatie en ik weet uit ervaring hoe moeilijk zoiets is. Ik heb enorm veel bewondering voor je dat je deze stap genomen hebt.
Geniet van elkaar en van jullie (klein)kindje !!
Door: Anoniem op 15/05/2003 @ 16:51
Ik heb de afgelopen 9 jaar, ook jaren meegemaakt waarin ik bewust het contact met mijn ouders verbrak. Momenteel heb ik weer contact, sinds februari 2003. Ze willen alleen maar weten hoe het met studeren gaat, maar verder nooit iets over de rest ven mijn leven. Ik ben nu zwanger, en ik heb de liefste vriend van de wereld (die al papa is, en een erg goede ook). Mijn ouders vinden het maar niks, want hij heeft niet gestudeerd en is gescheiden.. etc. We wonen samen, en ik ben erg gelukkig, ook met de zwangerschap!! Ik ben 28, dus het is geen ongelukje of een tienerzwangerschap. Wel moet ik nog zo’n acht maanden studeren, d.w.z. daarna ga ik pas naar een baan zoeken. Mijn studie is juist zo uitgelopen vanwege alle familie problemen met mijn ouders. Mijn probleem is nu dat ik niet tegen mijn moeder durf te zeggen dat ik zwanger ben, ookal ben ik 28. Ik weet zeker dat ik een hele scheldtirade krijg, en daar heb ik al zovele van gehad in mijn leven. Bovendien voel ik me gelukkig, en ik wil niet dat zij dat gevoel van me afpikt. Nu ben ik nog maar kort zwanger, en ik wil het nu sowieso niet gaan zeggen, omdat ik dan bang ben door haar getier direct een miskraam te krijgen. Ik weet niet wat ik ermee moet. Ik heb me vroeger ooit eens voorgenomen om nooit zwanger te worden, omdat ik zo bang was (en nog steeds ben) voor mijn moeder. Ik wil ook niet dat ze straks eigenlijk aan de baby komt. Hoewel mensen in haar eigen omgeving, haar hoog inschatten en ze heel symphatiek een aardig gevonden wordt door haar vrienden, is ze tegen mij vaak afschuwelijk manipulatief geweest en ik vertrouw haar voor geen meter. Gelukkig woont ze dan ook ver weg. Ik probeer hier mee om te gaan, want ze kan me nu natuurlijk niet meer klem zetten (met uitspraken e.d.) omdat ik geen klein kind meer ben, maar nu ik zwanger ben voel ik weer die gigantische woede naar haar toe, vnwege het verleden met haar. Ja, en ik heb hulp gezocht toen ik 19 was. De afgelopen jaren ook wel vaker (verschillende psychologen. Maar zolang mijn moeder vindt dat ze alles prima doet, zal niks veranderen en zal ik ook moeilijk met haar kunnen omgaan. In ieder geval is mijn relatie met mijn moeder absoluut een ongezonde moeder- dochter relatie en is het gezin waar ik uit voortkom een probleemgezin. Naar buiten toe zal niemand dat zien, hoogstens de middelbare schoolvriendinnen van vroeger, die weten nog hoe het er nou echt aan toe ging. Ik ben daarom al vroeg ver weg gaan wonen, zodat ik niet meer werd blootgesteld aan die invloed, die verschrikkelijke dominante invloed van mijn moeder. Ik denk dat ik maar na de eerste echo mijn ouders vertel dat ik zwanger ben, misschien voel ik me dan wel zo sterk dat hun emoties mij niet kunnen raken..
he, nou heb ik t toch even van me af geschreven//voel ik me wat meer opgelucht..
Door: marianne op 19/04/2004 @ 10:30
Anoniem, ik maak op het moment iets soortgelijks mee. Ik heb het contact met mijn ouders nog nooit (echt) verbroken maar ik heb ook zo’n ontzettende dominante moeder die alles op haar manier goed doet. De pijn en vernedering die ik heb gevoeld en nog voel door het verleden heeft zij nooit erkend, laat staan begrepen. Ik ben nu ook zwanger en wil mijn ouders het geluk van een kleinkind niet ontzeggen maar ben vast van plan om het op míjn manier te doen. Mijn moeder kan echt de wind van voren krijgen als ze zich ermee bemoeit. Desnoods verbreek ik het contact.
Mijn moeder is bijvoorbeeld ook jaloers op mijn schoonouders, zij leven heel erg mee en zijn bezorgd om mij. Iets wat zij niet is, misschien een beetje om de schijn op te houden naar anderen. Ze kan het niet hebben dat deze mensen nu ook dichter bij mij betrokken zijn.
Ik wil ook het gevoel wat ik nu heb niet laten verpesten door mijn moeder en kies er nu voor om niet teveel contact op te nemen en haar naar mijn zwangerschap te laten vragen in plaats van zelf te vertellen. Zo kan ik ook geen negatieve reacties krijgen waar ik niet op zit te wachten.
Dus; ik begrijp waar je doorgaat. Kies voor je eigen leven en geluk.
Liefs, Marianne
Door: Angela op 09/06/2004 @ 13:20
Hallo,
Knap van je om weer de contact met je ouders te herstellen. Ikzelf ben 32 jaar en heb sinds 7 maanden ook geen contact meer met mijn ouders om verschillende redenen.
Ik ben zelf om het moment ook bezig om van een tweede kindje zwanger te raken en moet eind juni een herstel operatie ondergaan.
Ik ben bang dat ik mijn ouders heel erg zal gaan missen na de operatie en vooral als ik weer zwanger mag worden.
Ik hoop dat ik ooit in de toekomst ook weer de contact kan herstellen maar daar ben ik bang voor.
Maar ik vind het hartstikke fijn voor jou en je gezin. Geniet ervan.
Liefs van Angela
Door: Anoniem op 08/07/2004 @ 22:17
Mijn schoonmoeder had ook van die trekjes, gelukkig niet zo extreem, maar toch. Mijn huidige vrouw liep toen ik haar leerde kennen, ze was toen 18 bij het riagg. Ze was altijd maar boos. was het probleem, maar ik kon al snel zien dat ze recht had om boos te zijn. Ik heb mijn schoonmoeder diverse malen haar op aangesproken. Dit hielp erg goed. Ook al waren ze in het begin niet zo blij met me, want ik had nogal een eigen mening. Gelukkig staat ze open voor verandering, ook al blijft ze af en toe het dominante naar boven komen. (moeders wil is wet). Mijn grootste opluchting was dat ze zei"als ik het niet goed doe moet je het zeggen". Nu gaat het redelijk, ook al zal ik haar af en toe moeten afremmen. Zeker als we straks kindjes willen dan moet ik haar toch even in de gaten houden. Ik hoop dat er voor jullie net zoveel hoop is.
Door: Anoniem op 05/01/2005 @ 16:25
Mijn schoonouders zijn op een walgelijke manier met de zwangerschap/bevalling omgegaan en ik was eerlijk gezegd heel opgelucht dat mijn man besloot geen contact meer met ze te willen.Soms voel je je als gezinnetje net op een vlonder in een enorme oceaan, en om ff ergens heen te willen of uit de alledaagse tredmolen te stappen is voor ons een hoop geregel, maar ik ben er trots op dat het ons lukt ZONDER FAMILLIE.
Hun gedrag is echt een regelrechte schande, maar ze zullen er zelf mee moeten leven hoor.Ik ben blij dat ik onze kinderen recht in de ogen kan kijken, trots op ze kan zijn.Het leven is voor mij te kort om te vullen met haat en zieligdoenerij...hhhhh, dat laat ik wel aan schoonfamillie over, daar zijn ze stom genoeg voor!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.