ik moet ervan huilen, ik weet hoe graag mijn vader een kleinkind zou willen, hij heeft 2 stiefkleinkindjes (ik woon samen met een man die er al 2 heeft, en ook het hoederecht) en als ik zie hoe hij met hen omgaat vraag ik me af wat voor band hij zal hebben als er nog eentje bijkomt dat helemaal van ’hem’ is.

heel veel sterkte

Bedje

Dag Daphne,
Nu ik jouw verhaal lees, vloeien ook bij mij de traantjes weer. Ook mijn vader heeft zijn kleinkinderen nooit gezien. Op 1 februari ben ik bevallen van één blakend gezond en één overleden meisje. We besloten om onze Marie te laten cremeren en haar urntje bij opa in het graf te laten bijzetten. Klinkt vast een beetje raar, maar het is toch een troost te weten dat mijn vader nu ook een kleinkind heeft en dat er iemand is op wiens schoot onze kleine engel slapen mag... Ik ben er net als jij van overtuigd dat jouw kindje inderdaad een hele lieve beschermengel zal krijgen.

Hoi Daphne,
Wat een ’dubbele’ periode voor je!
Ook ik bevind me in soortgelijk situatie. Ik ben 11 weken zwanger en na twee jaar ’proberen’ heel blij.
De andere kant is dat mijn vader ongeneeslijk ziek is, hij heeft kanker en heeft 3 chemokuren achter de rug.
De ziekte kan niet meer genezen worden maar wellicht kan zijn leven verlengd worden.
Hij leeft heel erg mee en je hem soms denken; ’zal ik dit kindje nog meemaken?’.
Het dubbele gevoel laat me niet los, aan de andere kant weet ik dat hij wil dat ik geniet van mijn zwangerschap en straks van ons kindje.
De afgelopen maanden zijn echt heel dramatisch geweest door mijn vaders ziekte, nu komt daar een stuk geluk bij.
Daphne, ik wens je enorm veel sterkte met het verlies en natuurlijk geluk met de kleine (vergeet niet te genieten want als ik jouw verhaal zo lees zou je vader dat ook zo gewild hebben!)
groet, Monique

Mijn verhaal kent veel overeenkomsten met jouw verhaal. Mijn vader heeft nu bijna 3 jaar kanker en dat ging met veel ups en downs gepaard. In oktober heb ik hem verteld dat ik zwanger was en dat de baby eind mei zou komen. Hij was erg blij. Z’n eerste kleinkind. "Ik ga er voor om juni te halen". Na veel problemen met zijn gezondheid kregen we eind februari het bericht, dat er niets meer aan zijn ziekte te doen is en dat hij nog maar hoogstens enkele weken te leven heeft. Hij zal dus ook nooit zijn eerste kleinkind zien, terwijl het volgens mij een geweldige opa zou zijn. Hij lag toen in het ziekenhuis. We hebben toen op zijn kamer een echo laten maken. Hij in z’n bed en ik in een bed ernaast en het echo-apparaat er tussenin. Hij is de eerste die ons babytje heeft gezien. Het zwaaide nog naar hem. Dit alles was zeer emotioneel, maar hij heeft nu gezien dat alles "er-op-en-eraan" zit. Dat geeft hem een klein beetje rust. Ik
gaiedere dag naar hem toe. Ik ben op het moment ook gestopt met werken. Enerzijds om er te zijn voor mijn vader (en moeder) anderzijds kreeg ik door alle spanningen en emotie ook last van mijn buik.
Het is zo dubbel het nieuwe leven wat je in je voelt, terwijl je afscheid moet nemen van je vader.

Heel veel sterkte!

Hoi,

Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik je verhaal las. Toen ik zwanger was, was mijn vader de eerste die het hoorde (ouders zijn gescheiden). Mijn vader en ik hadden een hele goeie band samen, dus het feit dat ik zwanger was had hij het gevoel dat hij nu echt opa werd (hij was al opa van het zoontje van mijn zus, maar zag hun weinig). Mijn vader wist van te voren dat het een meisje zou worden, een klein joseetje. Helaas is hij plotsling op vakantie aan een hartstilstand overleden toen ik nog maar 15 weken zwanger was. Het lijkt alsof je leven onder je vandaan wordt getrokken,maar je weet en voelt ook in je buik dat het leven verder gaat. Net na de bevalling was de eerste gedachte: Ja papa het is een meid !! Het zwaarste vond ik dat als iedereen geweest is om je kleine te bewonderen dat je dan wacht op je vader, die kan komen! Een paar weken daarna had ik het behoorlijk pittig en miste hem enorm. Nu bijna twee jaar later....ik mis hem nog steeds en bij heel veel dingen denk ik nog ......potver .....waarom is hij er niet om dit te zien. Gevoelsmatig voel ik wel dat hij er is en dat hij zijn kleindochter ziet in een andere wereld weliswaar. Staks na de bevalling wil je dat je vader het kind ziet, je kent je vader dus sluit dan je ogen en denk dan hoe het zal zijn.........en inwezen zal het ook zou zijn geweest......
Heel veel sterkte en ook veel geluk en mail me maar als je daar behoefte aan hebt.

Jose

Hoi Daphne,
Ik heb net je verhaal gelezen en het was bijna of ik mijn eigen verhaal las.
5 weken geleden ben ik bevallen van een gezonde dochter en ook zij zal helaas haar opa nooit kennen.
Mijn vader was al een jaartje aan het kwakkelen met zijn gezondheid en we wisten ook dat hij niet meer beter zou worden.
Ik was bij mijn ouders toen ik de zwangerschapstest deed en groot was toen ook de blijdschap toen die positief bleek te zijn.
Maar het gevoel erbij was dubbel bij mijn vader, aan de ene kant was hij dol gelukkig dat hij opa zou worden van zijn eerste kleinkind en aan de andere kant was hij zo bang dat hij het niet meer zou meemaken en die angst is helaas uitgekomen
Toen ik 5 maanden zwanger was kregen mijn man en ik s’nachts een telefoontje van mijn broertje dat mijn vader thuis in zijn slaap in zijn eigen bedje was overleden, totaal onverwacht was het, hij was net 2 dagen thuis uit het ziekenhuis en alles leek weer goed te gaan.
Het is waarschijnlijk een hartstilstand geweest, terwijl zijn hart nog goed was en ook helemaal niks met zijn ziekte te maken had.
Mijn vader zal dus ook zijn eerste kleinkind nooit meemaken.
En ik weet ook zeker dat mijn vader over haar waakt en dat hij haar ook heus wel zal zien.
Ik wens je heel veel sterkte, dat kan je wel gebruiken nu en denk maar gewoon dat je vader over haar zal waken en zich inderdaad geen betere beschermengel kan wensen!
Hel veel liefs cindy.

hallo dafne,
Wat een moeilijke tijd zul je hebben.
Ik zit in een soortgelijke situatie.
Ik ben zwanger van ons derde kindje en mijn vader is
3 maanden geleden overleden. Ook hij was ongeneeslijk ziek. De internist dacht dat hij zijn derde kleinkind nog wel zou zien, maar helaas. Het is een dubbel gevoel: verdriet om een dierbare die er nooit meer zal zijn en toch een nieuw leven op komst. Ook voor de tijd na de bevalling ben ik bang. Hoe zal ik me dan voelen? Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe de komnde tijd.

ik ben nog klein, maar toen ik je verhaal las, was ik en ben ik nog altijd verdrietig. Ik leef met je mee!
maar als je na hem denkt leeft hij nog altijd bij u in u hart dan
veel sterkte

Daphne,

Mijn ma was sinds vele jaren MS-patiënte (multiple sclerose). De laatste jaren ging het toch wel sterk achteruit. En, dit vanaf het moment dat ze zag ik na 30 jaar toch nog gelukkig ben geworden. Ze heeft altijd gezegd "werd mijn jongste dochter toch ook maar eens gelukkig". Mijn trouw heeft ze gelukkig nog mogen meemaken. Dat ik zwanger was ook maar de geboorte van ons dochtertje heeft ze nauwelijks mogen meemaken. Slechts enkele foto’s van haar ! Gelukkig heeft ze het echt nog goed beseft maar ze heeft er niets meer kunnen op zeggen. Exact een week na de geboorte van ons kindje is mijn mama overleden. Het heeft me echt heel veel pijn gedaan. En, nog steeds. Ik denk heel vaak dat mijn mama nog steeds bij ons is maar in het klein. Als dit niet het geval is, hoop ik toch dat, waar ze nu ook mag zijn, ons heel goed ziet allemaal. En, dat ze ginder met volle teugen van haar nu 4 kleinkinderen (3 van mijn zus en 1 van mezelf) kan genieten. Ik wil je echt heel veel sterkte toewensen want ik weet dat het verdomd moeilijk is.
Ik hoop ook dat je het niet op je schoonpa zal uitwerken want dit is bij mij wel het geval. Ik denk steeds waarom kan mijn mama haar niet in haar armen nemen. Waardoor dat de band met mijn schoonma op een heel laag pitje staat.

Ons dochtertje heeft als tweede naam de naam van mijn mama gekregen. En, daar ben ik echt heel gelukkig mee! Echt aan te raden.

Groetjes en heel veel sterkte

PS Als je graag praat, mag je gerust altijd e-mailen. Je mag op het werk ook altijd schrijven op het volgende adres : sabine.goossens@minfin.fed.be

Hallo

Ik zit in het zelfde schuitje
maar alleen mijn moeder en mijn vader kunnen er niet bij zijn
Nou dat moet een lampje branden bij jullie
ik heb het er heel erg zwaar mee ben heel erg verdrietig
maar heb me schoonmoeder en me lievelingstante
waar ik zoveel van hou aan me zij maar toch even pijn !