Het wonder van mijn dochter.
Ik, een lichamelijk gehandicapte vrouw, wil graag iets vertellen over de komst van mijn eerste kleinkind.
Sinds 5 jaar ben ik na 15 rugoperaties, lichamelijk gehandicapt geraakt. Na een zelfstandig leven te hebben gehad en 3 dochters alleen te hebben opgevoed, valt dit in het geheel niet mee. Met 24 uur per dag pijn en 6 keer daags zelf morfine injecteren heeft mijn leven een radicale verandering ondergaan.
Ik wil wel vooropstellen dat ik drie prachtige dochters heb die altijd voor mij klaarstaan en uit hen gedrag haal ik ook heel veel positiviteit. Ik wil ook helemaal niet klagen en mijn leven heeft genoeg leuke dingen om door te gaan maar soms heb ik ook dagen dat ik flink in een dip zit en het voor mij allemaal niet zo nodig meer hoeft. Maar ja, die prachtige dochters van mij en mijn vele goede vrienden en mijn moeder van 83 jaar, als ik daar aan denk dan neemt de levenslust weer snel de overhand.
Afgelopen mei kreeg ik het mooiste cadeau dat ik me maar kon wensen. Mijn middelste dochter vertelde me dat ze drie maanden zwanger was, dus ik werd oma. Nu kan ik je vertellen en je zal begrijpen dat ik dolgelukkig reageerde, wat was en ben ik blij. Sinds die dag dat ik het hoorde heb ik geen dip meer gehad en wat ben ik trots op mijn dochter.
Ze heeft een perfecte zwangerschap, heeft nog geen dag gezeurd en ze doet het allemaal zo goed. Het is wel heel spannend en speciaal om mijn eigen kind te zien waarin een nieuw mensje aan het groeien is. We leven alle drie, ik en haar zusjes, erg met haar mee en ik zeg altijd wij zijn met heel het gezin aan het zwangeren.
Over twee weken verwacht zij de baby, in mijn gedachten zeg ik altijd, het wonder van mijn dochter heeft mij weer heel veel levenslust en energie gegeven en ik hoop dat ik nog een hele tijd van haar en haar baby kan en mag genieten.
Dit is in het kort mijn verhaal.
Hartelijk groeten,
Oma Leonie
Reacties:
Door: Anoniem op 17/03/2001 @ 00:04 
Ik neem aan dat uw dochter inmiddels is bevallen en ik wens u veel plezier en geluk met uw kleinkind. Ikzelf ben een aanstaande oma van een tweeling en hoop in augustus dezelfde mooie tijd mee te maken.
Door: karine op 06/08/2003 @ 15:15
gisteren kwam mijn dochter mij vertellen dat ze zwanger is .ik ben dolgelukkig en toch zo triest .hadden jullie dat ook toen je voor het eerst oma werd .
Door: chris op 07/11/2003 @ 22:49
proficiat met je eerste kleinkind. ook ik word in februari 2004 voor het eers oma. dat was in het begin best wel even wennen. want in die mooie groote stamboom schuiven we weer een rijtje op. we zijn heel trots en blij op onze dochter omdat we het helemaal niet verwacht hadden
Door: Anoniem op 11/02/2004 @ 19:59
eerst en vooral vind ik het heel erg voor u! maar ben ook zeer blij dat u oma bent geworden of nog zal worden
ik ben 16j en wou al lang tante worden en eindelijk kreeg ik in december groots nieuws van mijn stiefzus, ze verwachte hun eerste kindjuh ik wist niet wat me overkwam, 
ik was dol gelukkig, en moest 
van geluk!!!de baby is uitgeteld voor 17 augustus,en voormij maakt t echt niet uit of het een jonge of een meisje is, ik hoop alleen dat het gezond is,zodat het ale kanse zal krijgen zoals iedereen ze zou moeten krijgen en dan nog als het iets zou mankeren,
( wat ik hoop van niet)zal ik evenveel van die kleine houden als ik anders had gedaan als het een gezonde baby zou geweest zijn!!!want niemand is perfect, en het gaat zich om de inhoud, niet om de verpakking!!!! nog veel geluk en suc6 in alles wat je nog zult doen!!!!Door: Anoniem op 17/06/2004 @ 23:15
Ik mis famillie en vrienden om ons geluk mee te delen.
Helaas word bij ons aan beider kant van de gelegenheid gebruik gemaakt om ons hun onverschilligheid en desinteresse te tonen, ongeloofelijk wat kunnen sommige opa’s en oma’s egoistisch uit de hoek komen.
Ik gaf er wat voor om ook zoveel blijdschap en warmte te krijgen, helaas moeten wij dat uit eigen gezin putten.Mijn eigen Oma is helaas enige jaren geleden gestorven, en ik mis gewoon mensen om ons heen die onze kinderen ook graag zien, eens iets met ze willen ondernemen ect.
Maargoed, dat is nou eenmaal niet voor iedereen weggelegd...
Door: Buitengesloten op 25/06/2004 @ 22:02
Vandaag vertelde ik tegen ’Oma’ dat er op de echo een mopsneusje te zien was...geen reactie.
Wat een koud, naar mens denk ik dan...en tegelijk doet het heel veel verdriet, aangezien ik over 3 weken ben uitgeteld.
EEN NORMALE LIEVE OPA EN OMA...WAT ZOU IK DAARVOOR GEVEN!!!!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.