< 9Maand-Sponsor >





< Publiciteit >

Baby Junior

Jolena

BasilKato.be

Rainbowbabies

Pepatino.be

BabyGoodies.eu

Popje.com

Chauffage Verzelen

Kind & Gezin

VLOV

Home » Verhalen » Oma/opa worden » Met mijn hoofd in de wolken

Met mijn hoofd in de wolken



Door Oma Els op 16/07/2004 - 15:01:




De hele wereld mag weten dat ik de gelukkigste oma ben van deze aardbol!
Mijn dochter is maandag bevallen van een verschrikkelijk lief, mooi, slim en wijs mannetje. Zijn naam is Milan.

Toen mijn dochter 12 jaar was en altijd het enige kind in het gezin, werd haar broertje geboren. Een lief, mooi, slim en wijs mannetje. We konden ons geluk niet op! Helaas heeft dit geluk maar 20 maanden mogen duren.Toen hij 7 maanden oud was, werd hij ziek. Hij werd doorverwezen naar het ziekenhuis in ons dorp, waar een vorm van kanker geconstateerd werd. Vijf dagen later waren we in Nijmegen waar hij behandeld werd met.meerdere chemotherapiekuren en 6 weken intensieve bestraling. Ondanks alle pijn en verdriet hebben we een fantastische tijd gehad. Maar dit verlies had zo’n impact op ons verdere leven. Er gaat geen dag voorbij of we denken aan dat kleine ventje. Het voelt alsof je geamputeerd bent…
Maar nu, door dit grote geschenk – mijn kleinzoon - heb ik het gevoel dat mij iets teruggegeven wordt en mijn hart loopt over van liefde voor dit mannetje.

Oma Els

Dit verhaal werd online geplaatst zoals het bij ons is toegekomen.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.



Reacties:

Door: noanoa (profiel) op 16/07/2004 @ 21:03 Ongepaste Reactie?

Dag Oma Els,

Proficiat met de geboorte van je kleinzoon!!!!
Ik kan perfect begrijpen wat je voelt. Ook ik heb een zusje verloren dat net 20 maanden was. Ik was toen 11 jaar.
Sinds toen heb ik heel erg naar kinderen verlangd. Nu heb ik er zelf drie,en nu pas kan ik beter een beetje afronden. Ja ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen.
Liefde die je eindelijk verder kan geven, ik weet het niet....
Mijn laatste dochtertje,Roosje, is gewoon het evenbeeld van mijn zusje. Sommigen dachten dat ik dat raar zou vinden maar ik ben daar eigenlijk dolgelukkig mee.
Alsof ze terug is. Een beetje toch. Zonder dat ik daarom de eigenheid van mijn dochter te kort doe hoor. Anders klinkt dat zo raar.
Ze is ondertussen twee jaar ouder dan mijn zusje geworden is.Want ik moet zeggen dat ik altijd blij was als die 20 maanden voorbij waren.Stom eigenlijk, want er kan tenslotte altijd wat gebeuren.
In ieder geval, heel veel plezier met Milan !!!!
liefs
Karen
Door: Anoniem op 17/07/2004 @ 17:48 Ongepaste Reactie?

dag Karen
Bedankt voor je lieve berichtje als reactie op mijn
schrijven.Mensen zoals jij kunnen weten hoe dit voelt!
Een geweldig fijn leven toegewenst met je kinderen en wie weet, mag jij ook ooit oma worden van een gezond kleinkind.
Liefs Els.
Door: viemy (profiel) op 18/07/2004 @ 21:59 Ongepaste Reactie?

Oma Els, ik wil je heel veel liefs en geluk toewensen met jullie kleine Milan.
Geniet er maar van
Paty
Door: Diny Schuurman op 19/07/2004 @ 07:20 Ongepaste Reactie?

Hoi oma Els,

Van harte gefeliciteerd met de geboorte van Milan!! Ik kan me voorstellen dat je hartstikke trots en blij bent met dit kleine ventje. Hij zal nooit je zoontje en voor je dochter haar broertje kunnen vervangen, maar het verdriet verzachten is al heel wat.
Een kleinkind is zo ontzettend genieten, het is heel bijzonder. Ik wens je dan ook net zo’n leuk kleinkind toe als ik zelf heb en net zoveel plezier met hem.
Mooie naam trouwens Milan:-)) Ook voor je dochter heel veel geluk,en voor de rest van de familie.

Groetjes van "mede" oma Diny.


Door: Anoniem op 19/07/2004 @ 21:47 Ongepaste Reactie?

dag oma diny
bedankt voor je lieve reactie.
ik wens jou ook een fijn leven toe samen met je kind en kleinkind.
groeten en liefs els
Door: Kwaaie aap op 10/11/2004 @ 16:12 Ongepaste Reactie?

Dag oma Els,
Heerlijk om te lezen dat er ook grootouders zijn die wél gelukkig zijn met hun kleinkind.
Mijn schoonouders hebben de geboorte aangegrepen om eens flink hatelijk te doen...tegen hun zoon en de baby.Op zo een moment staat je verstand stil...

Nu hebben we inmiddels geaccepteerd dat die mensen niet goed wijs meer zijn, ergo, we wachten elke dag op een telefoontje; dat van het overlijden.Hoe triest ook, maar het zal wel een enorme opluchting zijn om definitief van ze verlost te zijn.

En onze kinderen? Die hebben altijd al meer aan buren en kennissen gehad dan aan famillie.Al vind ik het heel erg dat ik al ruim 6 jaar veroordeeld ben tot het betalen van iemand om eens ff weg te kunnen, want niemand doet het omdat ze onze kinderen zo leuk vinden of uit warme belangstelling.Het went wel, maar leuk is anders!
[Reageer]

Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.