Hoi,

Ik zit in ongeveer de zelfde situatie.. Ik ben ook zanger van mijn ex en hij is er ook met en ander vandoor. We waren een jaar samen en de laatse 2 maanden van onze relatie hield hij er nog 1tje bij.. met mijn beste vriendin nog wel..
Mijn ex wil het kind niet.. ik houd het natuurlijk.. Ik ben nu 16 weken zwanger en moet er niet aan denken het weg te laten halen.
Er zijn meer mannen op de weereld! Ik heb ondertussen een lieve nieuwe vriend die de vader van mijn kindje wil worden.. Blijf niet met de hoop lopen dat jij en je ex weer samen komen.. als ze je 1x bedonderen doen ze het nog een keer...

hey stephanie,

ik ben nu 19 en ik ben nu 25 weken zwanger,

ik en mijn(ex) vriend hebben er knallende ruzie om gehad omdat hij zei dat het niet van hem was en dat het me eigen schuld was.
gelukkig krijg ik heel veel steun van me ouders en vrienden
ik hoop dat ook dat jij dat ook zal hebben.
ik hou mijn kind omdat ik het niet over me hart kan verkijgen me eign kind te vermoorden maar dat ben ik je moet voor je zelf een keuze maken ik hoop dat je en goede keuze maak
vel sterkte

daisy

beste meid.ik ben een meisje van 17jaar ik zat ook in een situatie net als jij .ik was ok zwanger van mijn ex.
Na dat ik uit had gemaakt ben ik er achtergekomen dat ik zwanger was van hem.Ik heb het hem ook gelijk vertelt dat ik zwanger was van hem. weet je wat hij tegen me zei van ik moet het kind weg.11weken lang als hij mijn op straat zag sprak hij niet tegen mijn hij zei helemaal niks.Nadat hij erachter is gekomen dat het kind weg is wou hij met me koemn praten maar toe wou ik niet want 11weken lang heb ik het alleen gedaan en nu wil hij mijn terug maar ik wil het niet want toe ik zijn steun en hulp nodig had was hij niet voor mijn.
Het is 2maanden verder maar tot de dag van vandaag heb ik er nog steeds spijt van en er gaat bijna geen dag voorbij dat ik niet aan dat kind denkt of erom huilt.En voor het duidelijkheid jij moet het beslissen laat niemand dat voor je doen want jij zit later de mee als je een verkeerde beslissing neemt

Hoi,
Ik zit ook in zo’n situatie: ik ben 27 en ja hoor, hypervruchtbaar en dus 8 weken zwanger van mijn ex liefje. En ik vraag me af wat ik ermee moet. Het kind op de wereld zetten of niet. Het kan ouderwets klinken maar ik vind dat een kind 2 ouders nodig heeft, niet 1tje dat er constant is. Ik heb een vriendin die al een 3jarig kind heeft zonder vader en ze heeft weleens spijt van haar beslissing. En stal je voor dat je het kind houd, even later een nieuwe man leert ken en daar ook een kind mee krijgt. Vind ik wel wat marginaal.
Het is een zeer moeilijke beslissing en ik vind het zeer vervelend dat er niet meer en openener over gepraat word.
Het kind houden is niet altijd de juiste oplossing.
Toch veel sterkte met je beslissing

ik wil graag reageren op alle brieven.
kop op meiden!we hebben geen man nodig om een kind groot te brengen.succes met de zwangerschappen en probeer er zoveel mogelijk van te genieten.laat de man het niet voor je verpesten.daar is het nieuwe leven veel te mooi voor

hey ik ben liliana en ben 19 jr.
ik ben er gisteren achter gekomen dat ik zwanger ben.
ik weet niet wat ik moet doen en me ouders weten het ook nog niet! ik heb het wel verteld tegen me ex en die wilde altijd al een kind met me hebben maar hij is erg aggressief en ben bang voor hem.ik wil hem niet in me leven hebben maar ja nu ik zwanger ben heeft hij ook recht op het kind. wat moet ik doen??
groetjes liliana

herken het verhaal ben ook 10weken zwanger, en vriend is weggegaan. ok relatie was niet helemaal goed maar wel redelijk, en het was niet gepland! dus sta er nu ook alleen voor. best eng hoor! en hoop altijd nog dat me kindje zijn vader krijgt.
groetjes
anita

ik heb ook het zelfde meegemaakt ik ben nu 4 weken zwanger van mijn ex en ik twijfel zelf ook ik weet niet wat ik moet doen ik wil dat mijn kind 2 ouders heeft en niet een want ik kom ook uit een 1 ouder gezin en wil het graag anders aan pakken en ik overweeg om het te laten weghalen heeft mijn ex toch zijn zin gekregen want hij wilt het niet sinds hij weet dat ik zwanger ben wilt hij geen contact met mij ik ben echt veel verdrietig maar gelukkig heb ik mijn familie die steunt mij door dik en dun bij elke beslissing die ik neem .....

hey

ik zit in hetzelfde schuitje
in augustus 2004 ben ik zwanger geraakt van men ex en kort nadien is het gedaan geraakt
eind augustus kwam hij terug met te zeggen dat hij me niet kon missen en dat hij nog van me hield en zag hem nog heel graag en ik ben dan terug met hem een relatie begonnen
in september merkte ik dat ik overtijd was (wat niet de eerste keer was maar de 6de keer) ik dacht bij mezelf dat ik niet zwanger was want dat ik de 5 vorige keren ook gewoon na een week a twee weken men maandstonden erdoor kreeg
maar iets in mij zei toch zeg het tegen je vriend je weet maar nooit vroeg of laat zal het toch eens prijs zijn maar zijn reactie viel toch tegen ik wist niet eens of ik in werkelijk ook zwanger zou zijn want ik was wel overtijd maar omdat ik al 5 keer hiervoor overtijd geweest en altijd een test gedaan had en die was altijd negatief daarmee vertrouwde ik die testen niet meer en dus was men zwangerschap nog niet bevestigd maar ik vertelde toch tegen men toemalige vriend dat ik toch misschien zwanger kon zijn
zijn eerste reactie was van ik hoop dat je een miskraam krijgt en je hebt me gebruikt om zwanger te geraken wat zeker niet zo was
ik had zoiet van met zo iemand die mij een miskraam wenst wil ik niet verder want een kind was men grootste droom en hij wou dat die aan dingelen werd geslagen
ik heb het uitgemaakt
het strafste van al was dat hij me altijd vertelde dat hij graag kinderen zag en dat hij zelf graag kinderen wou maar dat het er nooit van was gekomen omdat zijn ex met wie hij 16 samen is geweest en waarvan hij tien jaar getrouwd is geweest nooit kinderen wou en nadat ze borstkanker kreeg moest ze haar laten steriliseren na haar heeft hij nog drie relatie's gehad waarvan een met men zus maar die drie hadden al kinderen en waren allemaal gesteriliseert
en dan had hij een relatie met mij met iemand die net als hij een grote kinderwens had en nog niet was gesteriliseert was
toen ik hem zei dat ik nu zwanger wou worden was hij dan ook heel blij
in september 2004 werd ik ziek en ik wist van als ge zwanger was of je was niet zeker dat je niet alle medicatie mag inpakken die je in huis liggen hebt dus gingen we naar de dokter (ik en men moeder) gewoon puur om te zien of ik zwanger was en ja hoor een zwagerschapstest laten doen en het verdict was dat ik zwanger was
ondertussen ben ik 38 weken zwanger en word het een meisje ondertussen doet hij echt zen best om mij te laten geloven dat hij er even veel als ik er naar uitkijkt en dat hij heel blij is dat hij eindelijk vader wordt maar tussen ons is het nooit meer goedgekomen
als men kindje geboren is dan laat ik men ex het kind niet erkennen en gaat het mijne naam dragen
men ex heeft me te hard gekwetst en hij wou het kind in eerste instantie niet en mijn gevoel nog niet
want overlaatst hadden we ruzie over iets heel banaal en over iets wat ik niet aan kon doen
en zei hij dat hij niet meer dat het nodige zal doen en dat ik voor de rest niks van hem moest verwachten en geeft me af en toe wel geld voor de gynaecoloog te betalen (in belgie is dat elke maand) en af en toe koopt hij eens kleren maar dat deed hij pas nadat zijn tegen hem zei van je hebt haar zwanger gemaakt en nu moet je je verantwoordelijkheid maar oppakken anders zou hij het niet doen

ik hoop dat hij het me niet moeilijk gaat maken nadat men kindje geboren is want ook al laat ik hem het kind niet erkennen hij kan het altijd nog aanvechten in de rechtbank en dat wil ik kost wat kost vermijden

kusjes en groetjes van kathy en (kitana men dochter)

hoi stefanie,
ik ben 20 en een tijdje geleden begon ik iets met een goede vriend.na 2 weken hadden we allebei het gevoel dat het niet was wat we ervan verwacht hadden en gingen uit elkaar.hierdoor was onze vriendschap niet meer het zelfde.de week er na voelde ik me niet dezelfde.last van men maag,vermoeid,humeurig en voor het minste kon ik wenen.kwam dit door de breuk??was het gewoon liefdesverdriet?ik stond er niet echt bij stil.toen dit alleen erger werd en ik ook last kreeg van mijn borsten besloot ik toch maar eens een test te doen.resultaat:2 streepjes.hoewel ik al lang hardop droomde van een kindje kon ik niet gelukkig zijn.ik was bang voor de toekomst.had geen relatie en wilde in deze situatie geen kind.ben dan met mijn ex gaan praten.hij wou geen abortus.in men hart wide ik dit ook niet maar ik vroeg me toch af hoe t verder moest.stond voor de moeilijkste beslissing in men leven.kies ik met men hart,of ga ik voor verstand?ik wist dat wat ik ook deed het altijd moeilijk zou worden.dagen lang heb ik zitten denken wat ik hiermee moest.tot we samen naar de gynaecoloog gingen en deze bevestigde dat er een leven in mij groeide.toen wist ik het zeker!dit nemen ze mij niet meer af!!2 dagen later hoorde ik van mijn ex dat hij er toch niet klaar voor was en dat ik men plan moest trekken.ben nog nooit zo bang en ongelukkig geweest.ben zwanger maar heb niemand om dit mee te delen.mijn kindje zou geen papa hebben.gelukkig reageerden mijn ouders positief zij helpen mij zoveel ze kunnen en zullen me altijd steunen.ben nu 7 weken en heb het hartje al zien kloppen het mooiste moment uit heel men leven.het was een belangrijke beslissing maar ik heb nog geen moment spijt gehad dat ik voor mijn kindje heb gekozen.en de papa...hij zal ons nog harder missen dan wij hem.met de steun van vrienden en familie en het luisteren naar men hart maakte ik de juiste keuze.