Onverwacht zwanger en een even onverwachte miskraam…
Ik heet Kim en ik ben 20 jaar oud. Vorige maand ben ik onverwacht zwanger geworden dwars door de pil heen.
Ik heb een vriend die 6 jaar ouder is en we hebben pas 6 maanden een relatie. In september zal ik starten met mijn afstudeerjaar van een Hbo-opleiding. En ik heb altijd de intentie gehad om na die opleiding verder te studeren. Mijn vriend is al jaren afgestudeerd, ook HBO, en werkt nu al een hele tijd bij een goed bedrijf. We wonen beiden wel op onszelf maar nog niet samen.
Op 30 juli 2003 veranderde in één klap ons leven. Na een test, bleek ik zwanger te zijn. Hoe dat kon dat weet ik niet want ik slikte gewoon de pil.
Er ging van alles door ons heen en we hebben allebei erg veel gepraat en gehuild. Ik wou altijd al graag kinderen, heel erg graag zelfs. Maar dat dit zieltje zo onverwacht bij ons kwam, was toch wel een grote schok. Mijn vriend en ik wilden het allerbeste voor ons kind, we hielden al van hem vanaf de dag dat we wisten dat ik zwanger was. Alleen het moment was zo beroerd, ik moest afstuderen en wij waren nog maar zo kort bij elkaar.
Omdat we er graag met anderen over wilden praten en weten hoever ik was, hebben we een afspraak gemaakt in het ziekenhuis. In eerste instantie was het niet met de intentie om het kindje weg te laten halen maar wel omdat we er met iemand over wilden praten om zo de voor- en nadelen op een rijtje te kunnen zetten. Het allerbelangrijkste voor ons was om op de echo te zien hoever ik was. Dit was heel belangrijk voor onze keuze. Een abortus zou ik nooit laten doen, over een overtijdbehandeling viel wel nog te praten mits er erg goede redenen voor waren.
Toen we in de kliniek waren, kregen we eerst een echo en daarna ging alles heel snel. Ik werd met spoed doorverwezen naar een gynaecoloog in het ziekenhuis in verband met een vermoedelijke buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Hier werd voor gevreesd omdat die mevrouw niets zag in de baarmoeder en de test toch echt wel positief was.
Ik werd helemaal binnenstebuiten gekeerd en toen bleek er toch een vruchtje in de baarmoeder te zitten. Verder zeiden ze niets en dus ik wist ook niet hoe oud het was.
Twee dagen later mochten we weer naar het ziekenhuis voor een gesprek en een nieuwe echo. Deze keer zagen ze ook wat in de baarmoeder zitten en wat bleek? Het was een vruchtje van amper 2 weken oud. Het was zelfs nog te jong voor een overtijdbehandeling want mochten we daarvoor kiezen dan was de kans op mislukking te groot. Het gesprek kregen we ook niet, we moesten maar over 10 dagen terugkomen.
De dag daarna heb ik voor mezelf besloten dat ik het kindje hoe dan ook wou houden. Het had er immers ook niet voor gekozen om op zo'n moment te komen dus moest het kennelijk zo zijn. Dit grote wonder was naar ons toegekomen, ondanks alles en daar moesten we, naar mijn mening, juist erg blij mee zijn. Dit lieve zieltje was een waar geschenk!
Helaas kwam er weer een draai in het verhaal. Gisteren begon ik ineens te bloeden en vandaag bloed ik nog steeds. Ik heb de arts gebeld en het is hoogstwaarschijnlijk een vroege miskraam.
Met verdriet in mijn hart neem ik afscheid van het vruchtje dat zo kort bij ons was en waar wij zoveel van zijn gaan houden. Het zieltje was heel erg gewenst. Het maakt me niet uit of mensen mij geloven of niet maar voor mij leefde het en zat er al vanaf de bevruchting een ieltje in. Dit zieltje zal bij ons terugkomen als de tijd er wel rijp voor is, daar ben ik zeker van! En dat idee geeft ons rust.
Liefs,
Kim
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Riekje op 29/01/2004 @ 14:36 
Hey Kim,
wat ontzettend goed hoe je met je zwangerschap, hoe kort ook, bent omgegaan!
Dat zieltje had jullie inderdaad iets te vertellen en voor hem/haar was het de juiste tijd.
Wat verschrikkelijk dat het dan zo moet aflopen. Maar hij/zij zal op een ander moment jullie leven komen verrijken.
liefs en veel sterkte aan jullie beiden.
Riekje
Hey kim,
Hoe kort je ook zwanger bent, je bent het. Je gaat steeds plannen maken, je gaat dromen, je gaat houden van,... Hoe kort het ook was, het is en blijft je kindje. Mijn miskraam ligt net twee jaar achter me heb er inmiddels een flinke dochter bij. Toch is mijn engeltje nog steeds aanwezig!!!
Veel sterkte
Cindy & meiden xxx
Door: ris op 31/01/2004 @ 12:45
Hey,
Het is toch absoluut niet duidelijk of het een miskraam is of gaat worden?? Ik heb ook tijdens mijn zw.schap bloed verloren en heb hier toch echt een hummel rond lopen hoor. Ook deze zw.schap verlies ik bloed maar niet de moed. Vertel eens hoe het is afgelopen??
Door: maaike op 31/01/2004 @ 22:32
hallo kim,
ik weet sinds maandag pas dat ik zwanger ben zeven weken ik ben ook gaan bloeen en ik moet nog afwachten wat er aan de hand is. ik wens heel veel sterkte toe
groetjes en veel liefs maaike
Door: Kim op 03/02/2004 @ 15:19
Bedankt voor je lieve reacties. Het is inderdaad een miskraam geworden...
Inmiddels is het alweer een paar maanden geleden, maar het verdriet is nog evenveel. Ik blijf me op de toekomst richten en vertrouw erop ooit weer zo’n wondertje te mogen dragen..Nogmaals bedankt allemaal!
Liefs van Kim
Hallo Kim,
ik was net als jij heel onverwacht zwanger terwijl ik de pil nam. Maar nu ben ik 21 weken en 5 dagen ver. En ik ben zo blij dat ik en mijn vriend toen besloten hebben om onze zoon (want we weten ondertussen het geslacht) te houden! Ik wil dit kleintje nooit verliezen! Dus ik voel heel met je mee! Maar wie weet, komt er binnenkort toch nog een kleintje!
Dikke kus van liesbeth!
Door: sandytje op 04/02/2004 @ 18:34
hey kim,
ikzelf heb gisteren te horen gekregen dat ik een miskraam heb gehad van een vruchtje van 3 weken en wist zelf niet eens dat ik zwanger was alhoewel ik er wel op gehoopt had. Wat er vooral nu door me heen gaat is het wat als... hoewel ik het niet verwachte ervaar ik het als een groot verlies.wat mijn omgeving niet echt begrijpt. Leef met jullie mee...
Door: Anoniem op 09/02/2004 @ 10:06
hallo kim
ik weet hoe jij je eigen voelt ik heb er ook mee gezeten ik was 6 maanden zwanger en toen ik naar het ziekenhuis ging toen bleek mijn baby dood te zijn ik moest tot de 9 maanden lopen en de bevalling doen ik wouw jou heel veel sterkte wensen met de pijn die jij nu voelt
Door: Wendy op 09/02/2004 @ 12:58
Hoi Kim,
Toen ik je verhaal las, ging er heel veel door mij heen. Een jaar geleden heb ik ook in een soortgelijke situatie gezeten. Ik kreeg bloedingen, die ruim 3 weken hebben geduurd. Ook werd er tegen ons gezegd dat ik een miskraam had. Zelf bleef ik het gevoel hebben dat het niet zo was. Mijn gevoel heeft gelijk gekregen...ik ben in april bevallen van een zoon. Tip: laat nog eens een echo maken na een paar weken, je weet het nooit. Als het dan toch op een miskraam lijkt, dan heb je in iedergeval zekerheid. Ik wens jullie heel veel sterkte toe.
Groeten, Wendy
Door: Kim op 09/02/2004 @ 19:22
Aan anoniem: Wat vreselijk wat jij hebt meegemaakt... Een kindje verliezen op 6 maanden is veel erger als een vruchtje van 1 a 2 weken... Ik vind het vreselijk voor je en kan me gewoon niet indenken wat een verdriet je daarbij zal hebben... Ik hoop voor je dat een 2e kindje je verdriet wel een beetje kan verzachten..
Aan Wendy: Het is echt een miskraam bij mij.. Ik heb nog 2 testen gedaan, beiden negatief en daarna gewoon weer ongesteld geworden iedere maand. Gelukkig heb jij wel een gezonde zoon, en je geeft me een beetje hoor voor later, dat ik niet zo bang hoef te zijn als ik een beetje bloed verlies tijdens de zwangerschap!
Aan Sandytje: Ook voor jouw al zoiets vreselijks... Ik denk dat het verliezen van een ongeboren kindje een van de ergste dingen is die je kan meemaken als vrouw (ook als man, maar dan minder). Het heeft zo’n ongelovelijke inpact op je.. Heel veel succes.
Liefs van Kim
Door: irma op 11/02/2004 @ 12:38
Ik was ook 20 toen ik zwanger raakte. Dwars door de pil heen. Het verschil met jouw verhaal was dat ik mijn vriend van destijds absoluut niet als vader wou. Ik heb hem dan ook niet verteld dat ik zwanger was. Mijn gevoel was heel dubbel. Ik wilde graag een kind, maar niet van hem. Ik was bang dat ik niet van het kindje zou houden omdat het op hem zou lijken.
Toch wou ik het niet weg laten halen en was vastbesloten om het kindje alleen op te voeden. Je gaat plannen, namen verzinnen, je geeft het een plek.
Na 10 weken kreeg ik toen plots een miskraam. Van de stress misschien, of van het langer doorslikken van de pil (ik wist het eerst niet). Hoe dan ook, ondanks dat de zwangerschap niet gepland was en het misschien ook wel beter was zo heb je toch een enorm verdriet.
Je bent iets kwijt.
Ik ben nu 25. Ik heb nu 2 stiefkindjes van 2 en 4. Als ik naar de oudste kijk dan beeld ik me in dat mijn kindje nu ook zo groot zou zijn geweest.
Ik ben nu aan het proberen om zwanger te worden. Als alles loopt volgens planning wordt er over een tijd een kind geboren in een betere situatie dan 5 jaar geleden. Ik ben straks getrouwd, we hebben een huis gekocht en we hebben genoeg geld. Dan ben ik nu toch wel blij dat het toen uiteindelijk zo is afgelopen. Mijn leven had er totaal anders uitgezien.
Maar het verdriet blijf je altijd houden.
Door: sieta op 18/02/2004 @ 17:57
ik ben nu 18 en ook 31 weken zwanger ik wens jou veel sterkte en hoop dat je ooiet een mooie babytje krijgt
Door: Lies (profiel) op 19/02/2004 @ 07:21
Hey Kim,
Ik begrijp hoe je je voelt...
Véél moed...
Lies en Milanneke
Door: connie op 24/02/2004 @ 21:04
hoi kim,
Ik ben nu 20 weken zwanger en vanmorgen zat er bloed in mijn onderbroek, ik ben gelijk naar het ziekenhuis gegaan daar hebben ze een echo gemaakt en zeiden dat het meisje, want dat weten we al, er nog rustig bij lag. Ik ben er zo van geschrokken dat ik de hele dag al loop te huilen en een beetje troost zoek bij jullie hier. Ik hoop dat jullie weer een keer opgevrolijkt worden door zón klein wondertje. Want dat is het toch eigenlijk wel he?
De eerste zwangerschap is goed gegaan niks aan de hand niet ziek gewoon vlekkeloos en NU
Ik het ook een miskraam en buiten baarmoederlijke zwangerschap gehad en probeer nu al 3 jaar zwanger te worden
Door: barbara op 25/02/2004 @ 19:45
hallo allemaal ik zit hier jullie verhalen te lezen en dat doet wel wat met me omdat ik vandaag te horen heb gekregen dat ik zwanger ben na een moeilijke periode maar dat het hoogstwaarschijnlijk een miskraam word omdat ik al bloed ben verloren en het baarmoederslijmvlies te dun is ik blijf hoop houden maar hou er wel rekening mee dat het afkomt wil iedereen nog veel sterkte wensen en ook veel geluk als het allemaal wel goed komt
groetjes barbaraDoor: rachael op 28/02/2004 @ 16:12
hoi kim .ik ben ook door de pil zwanger geraakt maar toch was het zeer welkom.a.s manndag zou ik 12 weken zijn maar afgelopen dinsdag begon ik te vloeien .bij 6weken en6 dagen hebben we op de echo een hartje zien kloppen maar gisteren bleek op de echo dat het vruchtje ongeveer met 8weken en vier dagen geen hartaktie meer heeft gehad.maandag zou ik een curretage ondergaan maar naar veel pijn gister en vanochtend is het toch vanzelf gekomen.Ondanks dat ik nog een dochtertje van 3 heb en dat dit vroeg in de de zwangerschap is gebeurt is het hartstikke moeilijk want op dit moment voel ik me heel erg leeg en mis i k het wel
{Door: sandytje op 19/03/2004 @ 13:22
hey iedereen even een steuntje voor iedereen heb een tijdje geleden een berichtje gelaten over mijn miskraam ik kan nu een aantal weken later zeggen dat ik opnieuw zwanger ben. al zes weken nu ongeveer en alles verloopt zoals het moet dus geef de hoop niet op het lukt wel
Door: Dushi op 02/08/2004 @ 22:34
Nou, ik voel met jullie mee ... Ik ben vorig jaar Juni zwanger geraakt en na ben pas na 6 weken erachter gekomen. Nou, ik kreeg na ongeveer een maand veel pijn. Ik ben naar de gyn geweest en eht kind lag namelijk vast te steken in m’n eileider. De gyn maakte een afspraak en 6 Aug 2003, werd m’n engeltje deruit "gezogen". Pijnlijk!!! Ik treur er nog steeds om. Ik had het met de vader uit gemaakt door andere redenen. Ik heb nu wel een ander vriend, die eigenlijk al 2 heeft uit een vorig relatie ( 1 van 6 en 1 van 3). Zelf wil ik een kind hebben, maar ik durf het gewoon niet. Hij weet ook niet dat ik eentje wil. Hij heeft er al 2. Wat moet ie nou met een derde? Zal hij ook zoveel van de onze houden als de 2 vorige??
Nahh, ik blijf mondje dicht en laat de boel maar waaien. Over 2 weken doe het spiraal in. Daar ben ik eigenlijk bang om, omdat ik heb gemerkt dat z’n sperma pas na 2 @ 3 dagen na sex te hebben gehad, eruit komt. Ik weet dat ik erg vruchtbaar ben en ik ben doodsbang om zwanger te worden ondanks het spiraal.
Door: charissa op 26/09/2004 @ 14:40
Hey Kim,
Dit verhaal komt me heel erg bekend voor. Ik kwam na 5 weken er achter dat ik zwanger was. Ik liep op dat moment stage in het buitenland. Het was totaal niet gepland en ik was aan de pil. Ik heb twee weken heel erg genoten van het kleine wondertje. Ik ben er nog steeds heel erg kapot van. Van de week was de datum dat ik was uitgerekend. Mijn (ex) vriend weet nog steeds niet dat ik dit allemaal heb meegemaakt. Ik voel me nu heel erg alleen en in de steek gelaten!! Ik weet het allemaal niet meer hoor.
Iedereen veel sterkte.
liefs Charissa
Door: Wendy op 05/05/2006 @ 01:11
Hallo,
Ik heb vandaag de bevestiging gekregen dat ons onverwachte wondertje niet doorgaat. Het was onverwacht,maar absoluut gewenst door mij en de toekomstige papa. Alleen zijn we nog maar 6 maanden samen en wonen we nog niet samen.
Het doet pijn, omdat ik al 3 weken wist wat er op komst was...
De omgeving reageerde goed omdat ongelukjes nu eenmaal gebeuren. Bij een verwijt zeiden we dat het niet gepland was en we er niets konden aan doen.
Ik voel mij nog altijd zwanger op dit moment,want door de hormonen zijn alle symptomen er nog.
Ik heb zoveel verdriet, maar ook vooral omdat wij zo blij waren een kindje te verwachten dat onze beide reactie is om er onmiddellijk opnieuw aan te beginnen, maar dat dit door de omgeving niet aanvaard gaat worden.
We zijn wel jong ( 22 en 24 ) maar hebben beiden een vaste job en ouders waar we op kunnen rekenen ( dat hebben we wel gezien nu). Maar toch :( met een 'ongelukje' komen we nu niet meer weg
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.