Luna y las azucenas
Door Eva op 24/03/2005 - 16:32:
Ik ben 17 weken in blijde, zij het ietwat angstige, verwachting van een nieuw leventje. Sinds tweeëneenhalf jaar woon ik in Argentinië, en hier heb ik ook mijn geliefde ontmoet.
Enkele maanden geleden werd mijn vriendin en ex-huisgenootje onverwacht zwanger. Ze heeft lang getwijfeld of ze het kindje wel wilde houden, want ze had relatiestrubbelingen en stond pas aan het begin van haar muziekcarričre, en was bovendien net als ik pas twee jaar in Buenos Aires. Maar uiteindelijk besloot ze toch om de sprong te wagen en ze vroeg me of ik meter wilde zijn. Stiekem besefte ik dat ik eigenlijk liever zelf zo’n groeiend wondertje in mijn buik zou willen voelen... Maar mijn vriend beweerde dat hij liever geen kinderen wou. Dat stemde mij ietwat triest maar omdat dingen zo snel kunnen veranderen, hechtte ik er niet al te veel belang aan.
Toen ik al drie weken van lichte bloedingen last had, ging ik ongerust naar het ziekenhuis. Daar vroeg de dokter of ik eventueel zwanger kon zijn. Ik ontkende heel overtuigd maar ze raadde me toch aan om een test te ondergaan. Ik voelde me een beetje idioot daar in de badkamer met die test. Ik leek wel jaloers op mijn vriendin. Het was toch geld- en tijdverspilling? Maar beide vakjes kregen hun paarse streepje...
Mijn geliefde moest op de hoogte gebracht worden en daarna moest ik naar het ziekenhuis. Zo’n bloeding, al zo lang, dat kon geen goed teken zijn... Ik spoedde me naar de plek waar mijn lief moest spelen en wachtte tot de show was afgelopen. Daar stond hij met zijn viool, zich niet bewust van de angst en de tegenstrijdige gevoelens die zich in mij afspeelden. Hoe zou hij het nieuws opnemen?
Hij trok mij tegen zich aan, zei dat alles goed zou komen...
We raasden door de drukke stad naar de kliniek en moesten daar een poosje wachten tot de "echografiste" kwam. We zaten daar wezenloos, een beetje suf te praten, bang dat het mis was. Maar de echo toonde een vruchtzakje, piepklein nog, en ik bleek ongeveer vier weken ver te zijn. Wel was er in de baarmoeder een hematoom aanwezig (dat is een bloeding van de baarmoederwand) en er werd me platte rust voorgeschreven.
Thuisgekomen kon mijn lief alleen maar zeggen dat we de weg van het ouderschap hadden ingeslagen en dat we er alles aan zouden doen om die koers vast te houden.
Tien echo’s en dertien weken verder, mag ik eindelijk weer muziek maken, mag ik reizen, … Mag ik alles doen wat mijn hartje ingeeft. Ons baby’tje is al 15 cm groot, het hematoom is eindelijk verdwenen en alles lijkt nu goed te gaan. Voor het eerst durf ik te denken dat er echt een levend wezentje in mij groeit dat straks alles zal veranderen en ons verliefd op hem of haar zal maken... Maar het blijft zo eng, want het is allemaal zo spannend geweest... En het lijkt zo kwetsbaar, al wordt mijn buikje nu steeds ronder.
Bij de volgende echo zullen we waarschijnlijk kunnen zien of het een jongen of een meisje is. Ikzelf denk een meisje, maar misschien is dat alleen omdat we het voorlopig enkel eens zijn over een meisjesnaam... LUNA.
Eva
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Greetje (profiel) op 25/03/2005 @ 12:47 
Eva, veel succes nog met je zwangerschap ! En natuurlijk binnenkort een prachtig boeleke ! Superverliefd kan je op die kleintjes zijn, ik kan er van mee spreken
Mijn kindjes zijn half Braziliaans, echte zuiderse temperamenten hoor!
Groetjes,
Greetje
Door: jessy (profiel) op 25/03/2005 @ 16:33
Hallo Eva,
Wat een verhaal. Gelukkig is je vriend bijgedraaid
Mannen zijn op dat gebied nogal twijfelaars hé, maar eens het zover is zijn ze meestal nog bezorgder dan wijzelf
Ik wens je nog een hele goede zwangerschap toe en natuurlijk ook een wolk van een baby!
Groetjes
Jessy
Door: Ketty (profiel) op 25/03/2005 @ 20:21
Hallo Eva,
wat zal je nu wel blij zijn dat die eerste bange weken en maanden achter de rug zijn. Geniet nu maar volop van dat kleine wondertje in je buik.
En je hebt natuurlijk de mooiste meisjesnaam uitgekozen die er bestaat
Groetjes
Ketty
Door: kelly op 28/03/2005 @ 18:05
Mannen zijn op dat gebied geboren twijfelaars mijn man ook maar nu ben ik zwanger van ons zesde wondertje proficiat met je zwangerschap geniet ervan het is snel voorbij en luna is een zeer prachtige naam groetjes kelly
Door: Fiere mama op 28/03/2005 @ 19:06
Hou ons op de hoogte, ook hoe het is om in den vreemde een kindje te krijgen! (ben superbenieuwd en zelf in NY bevallen, vandaar!)
Door: Leen op 29/03/2005 @ 11:18
Hallo Eva
Ik heb een kindje met een man uit Tunesie (mijn verhaal kan je lezen bij onverwachts zwanger geloof ik)
Elias is op 08/11/2004 geboren, nu dus bijna 5 maanden oud. Het is een schat van een baby en een heel mooi mengelmoesje, met blauwe ogen, zwarte wimpers en zwarte krullen.
Toen ik 21 wkn zwanger was had ik een scheurtje in mijn placenta. Tijdens mijn werk kreeg ik ineens heel erge buikpijn en bloedingen. Ik was zo bang! Ikheb platte rust moeten nemen, medicatie slikken,... maar het is goed afgelopen.
Elias kwam na 38 wkn en was helemaal gezond! Dus doe gewoon wat je dokter zegt. Als hij zegt dat het veilig is om rond te lopen, dan doe je dat gewoon!
Ik wens je nog een superzwangerschap toe en natuurlijk een pracht van een baby!
Liefs
Leen
Door: Jannie op 11/03/2007 @ 20:28
sterkte ik heb geen kinderen meld mij aan als tante in Friesland
tot mails doeiiiiiiDoor: Lunneke (profiel) op 12/03/2007 @ 09:15
Prachtige naam vind ik..
Veel succes met je zwangerschap
Dikke knuffel
Lunneke
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.