Hallo iedereen,

Ik heb vorig jaar ook een abortus laten uitvoeren waar ik ondertussen ook heel veel spijt van heb.
Ik was 17 weken ver en heel bewust zwanger geworden. Ik was net getrouwd, zwanger, ... niets kon mij nog gelukkiger maken ... dacht ik tenminste. Ik was wel enorm ziek tijdens mijn zwangerschap moest de hele dag door overgeven, maar dat kon mijn geluk niet verpesten.
Ik vond wel al dat mijn man de laatste tijd afwezig was, maar toch had ik geen enkel vermoeden, ik dacht dat het was doordat ik hem niet zoveel aandacht kon geven omdat ik constant ziek was. Tot hij mij op een dag zei dat hij iemand anders had... Daar stond ik dan, net getrouwd, 17 weken zwanger... Ik heb toen beslist het kindje niet te houden omdat ik een kindje alleen opvoeden niet zag zitten en omdat ik schrik had dat ik onbewust het kindje niet zo graag ging zien doordat we tijdens mijn zwangerschap uiteen gingen. Totaal verkeerd gedacht dus ...
Ik besef wel dat ik de juiste beslissing heb genomen omdat mijn exman totaal niet ging kijken achter het kindje en omdat het kindje er alleen maar de dupe van ging zijn, maar toch mis ik het want het was heel welkom en ik was er klaar voor.
Nu heb ik ondertussen een nieuwe lieve vriend en samen willen we vlug kindjes, we moeten echter wachten tot de scheiding officieel is, wat jammer genoeg een tijdje zal duren ...
Eerder zwanger worden is geen optie want dan komt het kindje op mijn exman zijn naam en dan moeten we een hele papierrompslomp doen om het kindje op mijn vriend zijn naam te krijgen.
Ik vrees gewoon dat het gemis van het eerste kindje nooit zal weggaan en het is en zal altijd mijn eerste kindje geweest zijn.

hallo iedereen, aan iedereen die hier zo'n degoutante reactie achter laat weet niet hoe hoe hard je ons hier mee kwetst! Ik zelf heb ook een abortus ondergaan toen ik net 17 was, had net een relatie, 1maand, met mijn huidige vriend en was ploteling zwanger... Heb hier met niemand over kunnen praten, buiten met mijn vriend. Ons kindje zou geboren worden in februari. Dit is nog altijd een lastige maand. Nu zijn we na 5 jaar nog samen. We hebben vorig jaar besloten om samen zwanger te worden en dit lukte direct . We hebben nu samen ons kleine meisje maar dit is voor ons toch ons tweede kindje maar we zijn zielsgelukkig ik denk nog nog altijd aan ons kindje, het zou nu een leuk meisje of jongentje zijn van vier jaar maar we zijn gelukkig met het wonder dat we nu hebben en voor al diegene die een abortus hebben gedaan... Heel veel sterkte, wij begrijpen hoe jullie je voelen en van al die reacties waar ik zo pis nijtig van word moet je je niets van aan trekken die weten niet beter!! xxx

Doe geen abortus, ik ken heel veel mensen die dit gedaan hebben en ik ben er nog niet een tegen gekomen die er geen spijt van heeft. Veel depressie, woede en bitterheid en schuld en pijn. Dit is mijn eerlijke ervaring. De mensen die er wel voor gekozen hebben om er voor te gaan heb ik altijd dankbaar gezien dat ze nu toch hun dochter/zoon hebben, ondanks dat ze niet altijd geld, een man of blije familie leden hebben. Ik veroordeel niemand ik zeg alleen wat ik de afgelopen 25 jaar om me heen gezien heb. Zoek je raad, denk dan eens over bovenstaande. Waarom kiezen voor een levenslang rouwproces als je de keuze hebt. Elke dag gaan mensen dood maar jij beslist over jouw ongeboren kind. Ja zeggen veel mensen voor de bevalling, ja maar dan is het nog niks, als het niks is waarom krijgen meer dan 90 procent van de vrouwen met depressie te maken? Dat komt toch niet van niks? Ik ben geen deskundige op dit gebied, maar ik woon mijn hele leven al in Nederland, ben Nederlandse en ken duizenden Nederlanders, ik heb het nog niet gehoord dat iemand er tevreden over was. Nee nogmaals veel pijn en leed zelfs na 50 jaar!! Ik hoop dat ik iemand kan helpen die nog geen abortus heeft gepleegd en nog voor deze keuze staat. Zelf heb ik twee kinderen en ik geniet elke dag van ze. Mensen van wie ik heel veel houd en die dicht bij me staan hebben dit meegemaakt en gedaan in hun verleden, en hebben het er nog heel zwaar mee. Natuurlijk steun ik ze waar ik kan maar het komt allemaal neer op; had ik het maar nooit gedaan... En ik heb het voor mijn ouders gedaan, ik heb het voor mijn vriend gedaan maar had ik het maar niet gedaan. En hoe graag iedereen het ook wil hier kan niets meer aan veranderen... Ik hoop dat ik met dit eerlijke verhaal mensen een eerlijk beeld van de waarheid kan geven. Dus mijn advies: Doe geen abortus. Nogmaals niet vanwege dat je niet zelf mag kiezen maar vanwege de vernietigende gevolgen voor de moeder. Ik wens jullie allemaal het beste toe, liefs, Esther

ik zie dat dat hier niet werkt met pb's
je mag me een mail sturen vancommenee@versatel.nl

groet Bianca

Beste mensen,

Ik heb zelf ook een abortus gehad in een moeilijke situatie.
Ik kan alleen de volgende tip geven:
Laat je wanhoop niet regeren boven je vreugde voor een kind.
Wat is een goede basis? Problemen en lijden ga je niet uit de weg door je kind te doden.
Achteraf voelik wel dat dat is wat ik gedaan had. Ik kan het niet meer omkeren en ik heb ook lange tijd depressies gehad erover maar ook wanhoop over mijn eigen leven.
Dan moet je verder met je moedergevoelens en je verstand kan daar vaak niet tegenop. Soms een heel leven niet. Moederschap is iets wat heel diep gaat!!!! We vergeten dat soms in deze maatschappij maar ik hervond die waarde voor mijn kind in de pijn die ik voelde over mijn abortus.
Daarom zeg ik tegen alle as. ouders "Laat de nieuwe generatie alstublieft leven!" Die basis komt goed want als het kind er is draait iedereen bij!
En by the way met kerst vieren we ook dat een kind zonder dak naar de wereld kwam. en dat kind deed bijzondere dingen........

Allemaal alle sterkte,
Liefs,
Astrid

Hallo,

Ik heb vorige week een abortus laten doen.
We hebben twee schatten van kinderen, een meisje van 4 en een jongen van 2. Ons gezin is compleet.
Hier waren mijn man en ik het heel duidelijk over eens.
Nu werd ik zwanger, ondanks pilgebruik...
Ik heb 3 x alcohol gedronken en was erg bang dat dit kindje, dus niet gezond ter wereld zou gaan komen.
Ik was 7 weken zwanger en nu heb ik spijt...
Nu denk ik dat ik ook uitgebreide echo's had kunnen laten maken, om teonderzoeken of dit kindje gezond zou zijn.
En dan nog, mijn zoon of dochter kan morgen ook plotseling ziek og gehandicapt worden door een ongeval en dan besluit je ook voor je kinderen er te zijn.
Helaas kan ik de beslissing niet meer terug draaien en we moeten maar gelukkig zijn met de twee mooie kinderen die we hebben.
Je mag je immers al gelukkig prijzen dat je kinderen hebt mogen krijgen, al voelt het soms heel dubbel...

Liefs Janneke

hallo

ik zit in dezelfde situatie
woon alleen samen met de vader
hij wil mij alleen zonder baby
met niet
ik moet voor donderdag beslissen
ik weet het niet wil hem niet keijt en moet als ik alleen verder ga
een nieuw huis zoeken en alles
en hoe gaat het straks?
nu werk ik fulltime maar dat kan dan niet..
maar toch kan ik het niet denk ik en dan is er nog de vraag
een man die dit van je vraagt? is die het wel waard om bij te blijven?
ook al hou ik van hem, ik denk dat ik het hem altijd kwalijk blijf nemen...

ik weet wat abortus is, alles behalve een leuke gedachte.
februari 2007 bleven mijn regels uit, had een spiraal dacht dat dit normaal was. tot ik enorme pijn kreeg aan mijn borsten en me misselijk voelde. Test gedaan en ja ja positief. in onze relatie ging het niet meer super, ik wou doodgraag een 3de hij niet.
onder grote druk heb ik het dan ook laten doen, nu een jaar later heb ik er nog steeds spijt van, ook al zijn we niet meer samen.
wat het mij nog erger maakt is dat mijn ex samen is met iemand dat zwanger is en het is niet van hem. ... dat kan dan?
och ja, ik heb nu sinds 5 maand ook een nieuwe vriend en ben gelukkig
maar een abortus doe ik nooit meer dat staat vast

Ik wil graag reageren..ik ben 24 jaar, en ik had 7 jaar verkering, tot ik eind vorige jaar erachter kwam dat mijn vriend, getrouwd was met zijn nicht uit marokko, zonder mij ook maar iets te vertellen, (hij is marokkaan) geen ouderwetse jongen zou je denken, maar een frisse totaal nederlandse hardwerkende jongen, dacht ik. Ik ben zo vaak meegeweest op vakantie bij zijn familie en ook bij die nicht, ik kwam bij zijn ouders thuis. niemand heeft me iets verteld...toenik erachter kwam zei hij dat hij alleen maar voor de papieren met haar trouwde, maar een week later kwam ik erachter dat deze nicht inverwachting was....mijn hart brak, mijn wereld ging kapot.Ik moest verder en probeerde dat, na 6 maanden kwam mijn vriend bij mij aan de deur, hij huilde en zei dat het hem zo speet, hij haatte zijn 'vrouw' en wilde absoluut niet met haar verder en wilde dat kind ook niet. Ik heb met hem gepraat, gescholden geruzied, enuiteindelijk heb ik hem vastgehouden ik had hem zoo gemist, hij vroeg of ík een kind met hem wilde, want hij hield van mij als vrouw en van niemand anders, dus ik liet mee meeslepen en we deden het, slechts 1 keer, en na 7 jaar verkering, bleek een maand later dat ik inverwachting was....en hoe erg hij me een maand vantevoren gesmeekt had om een kind van ons, bleef hij voor zich uit kijken toen ik het vertelde...en hij zij, sorry, maar het is beter als je het weg laat halen want mijn familie...ik heb hem niet eens laten uitpraten, ik heb bijna de ogen uit zijn hoofd gekrabt, uiteindelijk heeft hij niets meer laten horen (toen) en omdat mijn moeder me totaal niet steunde heb ik binnen een week besloten een abortus te laten doen, ik ben er alleen heen gegaan, mijn 'vriend' belde niet eens...ik weet in mijn achterhoofd, dat ik er helemaal alleen voor had gestaan en ik de angst zou hebben dat zijn marokkaanse familie mijn kind misschien zouden afpakken, en ik wilde ook niet samen met nog een andere vrouw een kind hebben van een man zoals deze...maar toch, nu zoveel maanden later, denk ik er nog elke dag aan, en heb ik zeker spijt op sommige momenten, omdat ik weet dat dit een geweldig mooi lief en bovenal mijn kind was geweest. maar door alle bizarre gebeurtenissen en geen steun, heb ik deze beslissing genomen, en dat zal ik mezelf nooit vergeven, moge mijn kindje mij vergeven, dat hoop ik echt. (pas geleden heeft deze jongen weer contact gezocht....het speet hem zo enorm...en wilde het graag goed maken...en ik hoor gelukkig wel van heel veel kenissen dat het hem slecht gaat, maar ik kan mn oren haast niet geloven, inmiddels heb ik een duidelijke punt achter het verleden en mijn ex gezet.)

hey,
ik ben nu 21, nog maar net sinds augustus. Eind augustus heb ik ontdekt dat ik zwanger ben... Het is heel onverwacht, natuurlijk, ik ben nog volop aan het studeren, heb nog 3 jaar universiteit voor de boeg.
Samen met mijn vriend heb ik besloten het te laten weghalen. Donderdag gaat het gebeuren. Ik ben heel erg zeker van mijn stuk, heb de beslissing op een heel rationele manier genomen. Kan zelfs 1001 redenen opnoemen om mezelf te 'rechtvaardigen', zeg maar.
Alleen ben ik een beetje... bang... Ik wil in de toekomst heel graag kinderen, en ben er eigenlijk wel al klaar voor, dat voel ik al meer dan een jaar, maar nu kan het werkelijk niet. En als het gebeurd is ga ik daar natuurlijk niet goed van zijn en wat steun nodig hebben. Zeker ook als mijn vriend vertrekt, hij gaat voor 6 maanden op reis, dan is hij er niet meer om mij eens vast te pakken als dat nodig is...
Ik ben bang voor de toekomst... ik zal me niet bedenken, hoe hard ik ook probeer, al geniet ik heel hard van het eventjes zwanger zijn, maar het blijft allemaal dubbel. De mevrouw van het gesprek bij het abortuscentrum had ook gezegd dat ze nog niemand had gezien bij wie het 100 tov 0 was, dus dat maakt me weer wat rustiger.

Ach, voorlopig wrijf ik af en toe eens over mijn zwellend buikje en droom hoe heerlijk het zou zijn als het zou mogen blijven groeien. Gelukkig kan ik er ook van genieten.