Zwanger en vol twijfels over mijn relatie
Door S. op 22/01/2007 - 12:43:
Eerlijk en oprecht wil ik jullie mijn verhaal vertellen.
Mijn vriend en ik zijn nu 3 en een half jaar samen. Onze relatie had een moeilijke start omdat hij nog niet over zijn ex-vriendin heen was… Maar ik was er rotsvast van overtuigd dat hij uiteindelijk volledig voor mij zou kiezen en dat deed hij ook. Het was toen weliswaar een groot jaar later maar zijn vroegere vriendin speelde geen rol meer in onze relatie.
Ik was afgestudeerd, had werk gevonden en we begonnen langzaamaan plannen te maken om samen te gaan wonen. Toen we een huisje hadden gevonden, begon de twijfel bij me toe te slaan. Was dit de man met wie ik de rest van mijn leven wou doorbrengen?
Ik sprak over deze twijfels met mijn vriend en zei dat ik nog eventjes wou wachten met het samenwonen. Hij reageerde hier zo heftig en emotioneel op, dat ik alle woorden terug heb genomen en we toch zijn gaan samenwonen.
Vanaf toen is het bergaf gegaan met onze relatie, vooral dan van mijn kant. Hij deed op zich niets verkeerd, maar ik begon mij steeds meer te ergeren aan kleine dingetjes. Ik wist niet meer wat ik wou en was volledig in de war, maar ik negeerde mijn eigen signalen en ging toch door met ons leven.
Het werd steeds erger, tot op een punt dat ik ook op seksueel gebied mij ook niet meer kon “engageren”. Mijn vriend vond ook dat het zo niet verder kon, maar hij aanvaardde het omdat hij me graag zag. Ik kon echter niet meer langer op die manier leven en had tegen mezelf al meerdere malen gezegd om weg te gaan, ik moest enkel nog de stap zetten.
En toen… Werd ik zwanger…
Ik had nog eens toegegeven op seksueel vlak en was onvoorzichtig geweest. Een paar weken later merkte ik dat ik zwanger was. Wat normaal een vreugdevol moment zou moeten zijn, was voor mij een moment van paniek en verdriet. Hoe moest dit nu verder?
Ik hield niet meer van hem, maar ik droeg toch zijn kind.
Mijn eerste reactie was abortus. Ik riep mijn vriend en heb hem alles verteld: mijn gevoelens en het feit dat ik niet meer zo verder kon in de relatie. Hij was echter volledig tegen abortus en om eerlijk te zijn ik - na mijn eerste paniekreactie - ook. Maar hoe moest het dan wel verder?
Mijn vriend zegt dat hij nog van mij houdt en met mij verder wil. Maar ik hou niet meer van hem. Mijn hart zegt dat ik hem moet verlaten, maar mijn verstand en mijn familie (moeder, grootmoeder, vader, zus ) zeggen te blijven om verschillende redenen: financiële zekerheid, een zekere toekomst, angst om alleen te zijn en nooit iemand meer te vinden die van mij houdt en waar ik ook van hou, om mijn kindje af en toe te moeten “afgeven” aan de vader, helemaal opnieuw te moeten beginnen, een betaalbare woning zoeken, schuldgevoelens tegenover mijn vriend, enz…
Ik ben nu 16 weken zwanger en heel blij met het kindje dat in mij groeit, maar ongelukkig in mijn relatie. Ik weet niet hoe het nu verder moet, ik ben ten einde raad. Het liefst van al zou ik mijn hart willen volgen, maar dit zal een heel moeilijke weg worden. Een weg dat ik waarschijnlijk nog zwaar onderschat… Maar hoe kun je leven in een relatie gebaseerd op verstand?
Achteraf bekeken, was ik beter nooit gaan samenwonen. Maar de situatie is nu zoals ze is en hoe dan ook, ik moet er door. Ik weet alleen niet hoe.
S.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: debje op 23/01/2007 @ 15:48 
ik dnek dat het heel onreelijk voor je vriend is als je bij hem blijft in eerste instantie krijgt ie een klap maar als je bij hem blijft zal je hem alleen maar gebruiken voor de financiele zekerheid etc en denk je niet dat het voor je kindje veel makkelijker is om twee ouders te hebben die van hem houden maar op een ander adres wonen dan twee ouders die niet met elkaar kunnen en later nog uit elkaar gaan dan krijgt het kind pas een klap
neem voor jezelf de juiste beslissing want ook jou geluk is bevordelijk voor je zwangerschap en kindje en probeer niet correct te kiezen om je vriend te sparen want daar help je hem echt niet mee
heel veel succes van debora
Door: Truus op 23/01/2007 @ 17:06
Beste S.
Ik probeer het nu van een andere kant te bekijken dan het te hebben over of hij de ware is voor jou, hoe goed jullie bij elkaar passen en of je met 'm door moet gaan of niet. Daar heb ik namelijk totaal geen zicht op. Maar ik suggereer eens naar de oorzaak te kijken van het probleem: namelijk het toch gaan samenwonen ondanks jouw twijfels.
Uit jouw verhaal blijkt dat het bergafwaarts ging met jullie relatie sinds jouw twijfels over het samenwonen. Jouw twijfels zorgden voor zo'n heftige reactie bij jouw vriend dat jij tegen je zin in, toch met hem bent gaan samenwonen. Ik denk dat deze gebeurtenis van blijvende invloed is geweest op jullie relatie.
Het kan heel goed zijn dat jouw twijfels over het samenwonen te maken hadden met bindingsansgt en niets met twijfels over jullie relatie. (je zou jezelf kunnen afvragen of je bij 'm was gebleven als jullie niet zouden gaan samenwonen) Ik kan me heel goed voorstellen dat jij toch met hem bent gaan samenwonen ondanks die twijfels en dat dit het vertrouwen in de relatie totaal heeft ondermijnt. Allicht voelde je je achteraf emotioneel gedwongen door hem om toch te gaan samenwonen of voelde je je niet serieus genomen door je vriend. In elk geval raakte jij de controle kwijt in de relatie (die beide partners in een gelijkwaardige relatie altijd samen hebben)en werd hij degene die bepaalde wat er gebeurde en liet jij dat toe. Je begon jezelf weg te cijferen in de relatie en het draaide vooral nog om zijn liefde voor jou ipv om wederzijdse liefde. Zo valt het me bijvoorbeeld erg op dat je het hebt over 'toegeven' op seksueel gebied. Je negeerde zelfs signalen en ging toch door met jullie relatie.
Wat mij heel erg opvalt in je verhaal is dat je je eigen gevoelens sinds die keer dat hij daar zo heftig op reageerde negeert. Dit heeft het waarschijnlijk allemaal nog veel erger gemaakt tussen jullie. Jullie relatie heeft toen een deuk opgelopen die er nog steeds in zit. Ik kan me ook heel goed voorstellen dat jij je niet meer volledig kunt geven in de relatie omdat jij je door hem niet serieus genomen voelt, hem niet meer vertrouwd of zelfs dat je je erg boos voelt op je vriend door zijn reactie toendertijd en alles wat daarna gebeurd is.
Als dit ten grondslag ligt aan de problematiek in jullie relatie zou therapie misschien een goede oplossing zijn. Ik denk in ieder geval dat er een hoop te bepraten valt tussen jullie en er zal een heleboel moeten veranderen in jullie relatie van beiden kanten op het weer succesvol te maken. En misschien lukt dat zelfs helemaal niet meer.
Heel veel succes in ieder geval!
Door: Bren (profiel) op 25/01/2007 @ 10:09
Ik ben zelf een kindje uit zo'n situatie. Mijn ouders waren al tijdje samen, zijn getrouwd, en na tijdje een kindje. Maar sinds enkele maanden voordien ging het bergaf met hun relatie. In het begin hebben ze beide gevochten om het goed te laten komen, maar de gevoelens werden erger. Meestal met grote ruzie's die dan nog dikwijls over mij gingen omdat ze het niet altidj eens waren over de opvoeding maar dat kwam vooral uit hun ongenoegen voor elkaar. Ondanks dat er ook goede momenten waren ben ik 10 jaar opgegroeid met twee ongelukkige ouders. De dag dat mijn moeder de stap gezet heeft om te vertrekken was ik doodblij. Mijn relatie met mijn ouders is stukken verbeterd, heb aan beide veel gehad doorheen de rest van mijn jeugd en nu nog. Mijn ouders komen nu ook goed overeen, zijn er voor elkaar als er iets is maar het zijn geen twee mensen die kunnen samenwonen. Ik had als kind liever twee gelukkige ouders, ookal waren ze gescheiden, dan ze constant ongelukkig te zien.
Je moet je gevoel volgen en weten dat een kind veel aanvoelt. Stel je kindje op de eerste plaats, niet enkel financieel maar ook qua warme omgeving waar het moet in opgroeien.
Ik hoop voor jou dat het ondanks alles toch nog goed komt en dat je mss terug de liefde ergens vind die je ooit gevoeld hebt voor hem. Maar indien niet vind ik niet dat je je kindje dat mag aandoen. Dat is gewoon iets dat ik uit eigen ervaring en gevoel kan zeggen.
Door: sabrina op 25/01/2007 @ 10:25
hey,
ik ben al meerdere keren op deze site gekomen maar heb eigenlijk nog nooit gereageerd op een van de verhalen die hier staan.
Nu ik het jouwe lees vond ik van mezelf toch te moeten reageren want een dikke twee jaar terug heb ik me in net dezelfde situatie bevonden...
Drie jaar geleden heb ik mijn huidige vriend leren kennen en we hebben ook die moeilijke start gekend,niet van langs zijn aknt dan maar van mijn kant,ik hiekd nog teveel van mijn vorige partner maar wist dat ik daar geen toekomst meer met had,na een moeilijk jaar en half ben ik ook zwanger geworden van hem,heel blij met de zwangerschap maar ook ik twijfelde wat te doen,ik kon niet samenwonen met hem nam ik me voor,ik kon dit kindje niet houden dacht ik,maar ik ben volledig anti abortus dus hield ik mijn baby..
Ik was uitgerekend voor 28dec 2004 en we gingen dan toch samen wonen oktober 2004..
Moeizaam maar zeker kwam het wel goed..
EN ik moet zeggen eens de bevalling achter de rug was viel alle twijfel weg en was ik blij dat ik die keuzes gemaakt had...
Nu twee jaar en drie maanden verder hebben we een pracht van een dochter samen en ben ik opnieuw zwanger in mijn zestiende week...
Liefdevol gaan we met elkaar om,en hem bezig zien met onze dochter en het verlangen naar het tweede kindje is gewoon een zalig gevoel...
Mijn advies op jouw situatie;geniet van je zwangerschap,geef jullie relatie nog een kans en zie na de bevalling hoe jullie wellicht terug naar elkaar zullen toegroeien door jullie band met jullie kindje...
In elk geval een proficiat met je zwangerschap en ik hoop dat het een wolk van een zoon of een dochter mag worden...
groetjes
Door: annoniem op 25/01/2007 @ 13:42
Ik zat 8 jaar geleden in exact dezelfde positie, ik nam wel de pil, maar ben toch om één of andere reden zwanger geworden. Ik heb toen abortus overwogen en gedaan. Ik heb er nooit spijt van gehad (was toen ook pas 20 en absoluut niet klaar voor kinderen). Ondertussen de man van mijn leven ontmoet en 2 prachtige kids. Mijn man kent mijn verhaal, en kan het begrijpen. En ikzelf ben blij dat het nog zo goed afgelopen is, want toen we echt aan kinderen begonnen, zat de schrik er toch effe goed in om eventueel niet zwanger te geraken hoor.
Maar eigenlijk heb jij hier niet veel aan hé, op dit moment. Zoals het merendeel hier zegt: volg je hart, want 5 of 10jaar hou je mss nog vol, maar dan?
Veel moed en succes met het nemen van je beslissing!
B.
x
Door: dianne op 26/01/2007 @ 12:29
lieve s.ik wens je erg veel sterkte bij deze moeilijke keuze die je gaat maken,maar je komt er wel uit..en bij elkaar blijven voor de kids is nooit goed,worden jij en je kindje echt niet gelukkig van.Veel sterkte en achter de wolken schijnt voor jou ook uiteindelijk de zon hoor
kop op en sterkte en laat nog eens op de site weten wat je keuze is geworden..Door: Geertje op 26/01/2007 @ 15:27
Mijn advies is luister naar je hart,al zal je het moeilijk krijgen als je alleen met je kindje verder gaat,jij maar ook je kindje verdienen een gelukkig leven.Je zou nu tijdelijk even een tijdje bij je vriend weg kunnen gaan om te kijken of je het red en of je inderdaad zonder hem wilt,kan je niet een weekje met een vriedin op vakantie?Ik wens je heel veel sterkte toe en ik denk dat je zeker de goede keus gaat maken.
Door: joopie (profiel) op 27/01/2007 @ 18:18
Lieve S.
Je bent nu nog vol angsten over hoe het allemaal zal gaan lopen voor jouw en je kindje en dat is logisch, maar op deze manier wordt je echt niet gelukkig. Je weet en wilt de stap wel nemen maar je durft het nog niet, heel logisch want het is een enorme stap die je moet nemen. Misschien is het een idee om samen met je vriend te bespreken wat de opties zijn. Als hij ook eerlijk is zal ook hij in zien dat deze relatie niet is wat een relatie zou moeten zijn. Misschien kan hij je helpen om een huisje voor jezelf te zoeken en kunnen jullie een regeling treffen voor de financie
ën.
Ik hoop echt met heel mijn hart dat je voor je zelf durft te kiezen en dat je luisterd naar wat je hart je in geeft.
Heel veel liefs, Joopie
Door: beertje (profiel) op 27/01/2007 @ 22:56
Hey S.,
Ik wil je veel steun toewensen in je moeilijk situatie die je nu doormaakt. Maar probeer eerst en vooral aan je eigen welzijn te denken zodat jij en de baby gezond blijven. Want stress-situaie's zijn niet goed voor jouw en de baby.
Nu wij kunnen alleen maar raad geven, hoe wij het zouden aanpakken of doen. Maar jij moet de moeilijke beslissingen nemen.
Ik vind dat je ook aan je eigen geluk moet denken. Jullie kunnen nu nog iets van jullie relatie proberen te maken, maar hoe lang kan jij het volhouden als je er ongelukkig in bent?
Ik zou zeggen vol gewoon je hart.
En voor een huisje, ga eens langs bij een sociale woningmaatschappij, tegenwoordig hebben ze hele mooie huisje aan een heel betaalbare prijs. Hier bij ons in de streek zijn dat hele mooie en recente huisje met een goede afwerking tegen super schappelijke prijzen.
Nu alles biedt na verloop vantijd zijn oplossing hoor. De ex van mijn vriend heeft tijdens mijn zwangerschap onze relatie proberen stuk te maken. Nu je kan de situaties niet vergelijken, maar ik spreek uit ervaring als ik zeg dat het wel zijn oplossing biedt. Dat was bij ons ook zo.
Denk gewoon aan jezelf, je baby en volg je hart.
veel sterkte
lieve groeten
ann
Door: BlackWidow (profiel) op 28/01/2007 @ 09:05
Hey S,
In 'n zekere zin begrijp 'k heel goed hoe je je voelt en wil het zeker niet 'groener' maken dan het is ofzo...
'k vind het eerst en vooral rot van je familie om zoiets te zeggen... 'n Vrouw in deze wereld moet zeker niet meer bij 'n man blijven voor al die redenen die ze je gaven!
Maar... Ik ben ook in die situatie geweest, dat 'k vragen had over onze relatie & mijn gevoelens... Ik bleek ook zwanger te zijn.
Zelfde gevoelens had 'k zoals jou, nu is ons ventje 2 maand oud en 'k moet zeggen zoals het is: onze relatie is nog nooit zo goed geweest. Ondertussen zie ik men vriend terug ongelooflijk graag ook! Terwijl ik ook een tijdje had zitten twijfelen...
Wacht voorlopig de tijd af zou 'k zeggen en gaat het niet meer, dan gaat het gewoon niet meer!
Er zal altijd wel iemand zijn waar je (financieel, dak boven uw hoofd enzo) op kunt terug vallen!?
als je wil praten ofzo, mag je me altijd mailen of op msn adden: jessy_vanmarcke@hotmail.com
groetjes en sterkte
Jessy
btw: ik kan het u niet genoeg zeggen, ook al gaat het moeilijk, maar geniet van uw zwangerschap! Het maakt enorm veel goed voor uw kindje, want hij/zij voelt uw problemen natuurlijk ook...
Door: Fieneke op 30/01/2007 @ 13:32
Hoi S.
Echt jouw helpen kan ik niet en ik denk dat niemand dat kan alleen jijzelf.
Maar mijn raad is en die heb je misschien al meermaals gehoord, geniet van je zwangerschap het is allemaal zo mooi, en probeer geen stress over te dragen aan je kindje. Het moet wel echt al erg met je zijn als je kindje dit over neemt hoor. Ik heb ook mijn problemen gekent tijdens mijn zwangerschap. Nee geen relatie problemen, maar ik ben toen naar mijn huisarts gestapt daar mijn verhaal gedaan en die vertelde me dat de problemen die ik had niet echt overdragelijk was op onze zoon, maar dat ik er wel moest aan werken, dat heb ik toen ook gedaan. Misschien het bij u ook een oplossing om met een vreemde te praten die je kan helpen.
Maar ik moet je wel zeggen je moet aan je eigen geluk denken, en je hartje volgen. Want samen blijven voor een kindje alleen is niet de oplossing. Jij zal ongelukkig blijven en dat zal je kindje later ook merken. Maar in elke relatie scheelt al eens iets. Dus zoek het uit wat voor jouw het beste is, ik kan je alleen succes wensen, en je kan je hier altijd eens uitstorten, en ierdereen hier zal een luisterend oor voor je zijn dan.
Succes meid.
Greetz
Door: Wannabe op 31/01/2007 @ 10:09
hoi S.
De redenen die je familie noemt zijn onzin, dat meen ik echt.
financieel kun je je prima redden, ja je kindje moet dan naar deopvang, mar mijn dochter is nu bijna elf en een gezond en gelukkig kind.
Mannen / jongens hebben amper problemen met een vriendin die al een kindje heeft. ik heb er nooit moeite mee gehad om te daten of vriendjes te krijgen ( ben nu alweer een paar jaar gelukkig met mijn huidige vriend en zwanger van de tweede)
ik jouw situatie 2x om me hene meegemaakt. De ene keer zijn ze na enkele jaren ( en nog een bewust kind verder) als nog uitelkaar gegaan.
Het andere stel is nog steeds samen.
Je hebt weinig aan mij nverhaal. Je moet zelf beslissen. Maar weet dat je je in je eentje echt wel red ( bovendien, je vriend kan zijn vaderrol toch wel op zich nemen, ook als hij je ex is)
Door: Anoniem op 01/02/2007 @ 13:49
Lieve S,
Ik ben reeds 7 jaar samen met mijn vriend. We wonen nu 2.5 jaar samen en ik ben in augustus bevallen van ons eerste kindje. Ook ik was helemaal niet zeker of ik wel de rest van mijn leven met hem wou slijten. Tot voor kort ergerde alles wat hij deed mij enorm. Maar we hebben er openlijk over gepraat en sindsdien we extra ons best om eraan te werken. En nu gaat het toch weer iets beter. En relatie heeft altijd wel zijn ups en downs. Het is tijdens de momenten dat je het niet meer ziet zitten, dat je extra je best moet doen. ALs het volgens jou echt geen zin meer heeft, dan is het beter de korte pijn. Een vriendin van mij heeft het meegemaakt. Ook bij haar partner gebleven omdat ze samen een kind hadden. Met als gevolg dat de bom ontploft is en dat ze nu toch uit elkaar zijn, met alle weekenden ruzie tot gevolg. Wat dan ook weer niet goed is voor hun dochtertje. Volg dus je hart en niet je familie. Jij moet trouwens gelukkig zijn met je beslissing en niemand anders. Groetjes.
Door: Anoniem op 04/02/2007 @ 21:23
hoi s
ik ben net moeder en alleen staand mijn relatie werkte ook niet en tijdens de zwangerschap ben ik weggegaan als je echt niet meer van hem houd moet je je relatie beindigen want het zal heus wel goed komen met jou en het kleintje straks ook mijn kleintje heeft mijn achternaam en vader onbekent dus dan hoef jij je kindje niet af te geven het is in het begin moeilijk maar je word er wel gelukkiger van ik ben er een stuk mee voor uit gegaan en heb zeker geen spijt van mijn beslissing groetjes
Door: Anoniem op 05/02/2007 @ 11:24
Ik denk dat er mensen zijn hier die er veel te gemakelijk overheen gaan.
Ik zit nu midden in zo een situatie, mijn vrouw wilt me verlaten.
Ze houdt niet meer van me, ze ziet onze relatie als een broer-zus relatie.
We hebben een pracht dochtertje van 2jaar en 4 maanden en wonen nu net drie maanden
in een pracht van een huis, kortom ik dacht dat ze alles had om gelukkig te zijn.
Dat is waarschijnlijk mijn fout, ik ben te zeker geweest.
Als ze zou doorzetten met de breuk heeft dat heel veel gevolgen, zowel voor haar als voor mij.
We starten dan allebei terug vanaf nul. Co-ouderschap is geen pleziertje,
iedereen gaat daar zo licht overheen.
Eventuele nieuwe partners moeten het kind leren aanvaarden dat is NIET altijd vanzelfsprekend!
Hoe maak je een kindje van twee duidelijk dat ze een partime mama en papa heeft?
Het gaat hier niet zozeer over het tegenkomen van een nieuwe partner, maar wat je dan
krijgt valt ook pas na jaren te zien. We zijn nu 12 jaar samen, wonen er 7 samen waarvan 3,5 getrouwd.
Zelf zegt ze dat ze van eerdere dingen gelijk trouwen kindje enz geen spijt heeft.
Tijdens het bouwproces is het ergens bij haar gevoel fout gegaan.
Ik hoop dat mijn vrouwtje inziet dat er na zeg maar zowat de moeilijkste periode van ons leven:
"zij thuis met de kleine en ik altijd op de bouw na mijn full time job" misschien toch nog hoop is
en dat ze toch weer gelukkig kan worden. We gaan alvast naar een terapeut.
Iedere situatie is verschillend dus iemand raad geven kan in veel gevallen helemaal
verkeerd uitpakken ( zoals haar waarzegster ). Dus werk er als stel zelf aan.
Groener gras vind je altijd maar de vraag is hoelang dat blijft duren eer het terug dor word?
En wat verwacht je echt van het leven en een relatie, verliefdheid verdwijnt toch na verloop van tijd.
Dan zijn er andere waardes in een relatie waar je ook op kunt bouwen en vertrouwen.
groetjes en veel succes.
Door: Anoniem op 06/02/2007 @ 08:37
Hier herken ik me volledig in! Ik was ook onzeker over mijn relatie, en ik was ook zwanger. Hij en ik woonde ook samen, maar het verschil is wel dat hij ook nog een kindje al had van zijn exvrouw en dat gaf mij toendertijd de doorslag om ook een kindje van 'mezelf' te willen.
Hij heeft me nooit gesteunt in mijn zwangerschap en de weeen begonnen en ik begon echt pijn te krijgen maakte hij ook nog nare opmerkingen. 
Nadat mijn gezonde zoon Tim 3,5 maand was heb ik besloten dat ik bij hem weg wou, voor altijd! Ik moet nu ook inderdaad mijn kind afstaan, maar dat is gelukkig niet zo vaak. En aangezien hij vaak afbelt, heb ik Tim langer dan hem! Maar meid, je moet echt je hart volgen! Dat heb ik ook gedaan en ik bleef ook bij hem voor financiele zekerheid te hebben enzo, maar daar schiet je uiteindelijk toch niks mee op! Ik leef nu ook momenteel nog van een uitkering, maar als je alles goed regeld met de gemeente en belastingdienst, dan kom je de maand makkelijk rond!
Ik heb gelukkig nu sinds een maand weer een relatie en mijn vriend vind het helemaal niet erg dat ik Tim al heb, we zijn nu ook bezig voor kinderen, vrijdag moet ik ongesteld worden, maar ik heb zo'n gevoel dat ik het niet wordt...
Groetjes, S
Door: Chucky (profiel) op 06/02/2007 @ 13:19
Hallo S.
Ikzelf heb ook heel heel lang getwijfeld over mijn relatie, die nu al meer dan 8 jaar duurt. We hebben zelf ook veel meer dieptepunten dan hoogtepunten gekend in onze relatie, maar tijdens die dieptepunten zijn we mekaar wel steeds blijven ondersteunen.
De vraag die je jezelf moet stellen is wat kan je bij iemand anders vinden dat je nu niet bij je vriend kan vinden?
Je zegt dat je niet meer van hem houdt. Betekend dit dat het je onverschillig zou laten om eens een paar dagen volledig van hem afgescheiden te leven? Want uiteindelijk is dat de beste test om te doen. Die hebben wij ook gedaan. We zijn gedurende 1 week apart gaan wonen om te beseffen wat het is dat we van elkaar verwachten. En geloof me, ik heb men vriend nog nooit zoveel gemist dan tijdens die ene week.
Iedere relatie kent zen up en downs en in iedere relatie komt sleur. Dus als je op zoek bent naar iemand die je verrast of die je kan doen zweven, wees er dan maar zeker van dat die gevoelens na verloop van jaren ook wel weer zullen verdwijnen of toch zeker verminderen. En moet je dan weer je relatie opgeven en een nieuw avontuur opzoeken?
Ik wens je veel sterkte toe bij eender wat je beslist, maar denk toch goed na voor je iets kostbaars weggooid.
Groetjes,
Chucky
Door: mi op 10/02/2007 @ 18:09
Moeilijke situatie.ik heb een relatie van bijna zevenjaar en we hebben nu eeneigen huisje.Maar ben verliefd geworden op een andere man die ouder is en getrouwd is.ik weet ookniet meer wat ik moet doen.
Door: angel op 13/02/2007 @ 17:02
hey s ik heb nu precies hetzelfde probleem ben nu 12 weken zwanger en zie de relatie met mijn vriend ook niet meer zitten ik irriteer me aan alles wat die doet en zegt ik weet ook niet wat ik er mee aan moet mischien kunnen we is praten op msn sterkte !
Door: katinka op 21/02/2007 @ 12:59
lieve S
ik snap heel goed wat je bedoelt,
mijn relatie liep ook niet goed en op het moment dat ik merkte dat ik zwanger was heb ik mijn vriend ook vertelt hoe en wat.
mijn eerste reactie was ook abortus maar toen ik kalmeerde en het realiseerde dat ik echt zwanger was, was dit ook voor mij geen optie.
het deed hem pijn en begreep er niets van.
ik belde mijn vader en die heeft me aan geboden een week naar hem toe te gaan en na te denken toen ik terug ging storte ik in en heb ik er voor gekozen voor mezelf en me kleine te kiezen.
ik belde mijn moeder en vroeg haar of ik op haar steun kon bouwen, haar reactie? zet je trots is opzij katinka en ga voor je relatie als je weg gaat bij hem heb je niets meer.
hierop heb ik rond gebeld naar opvang huizen en heb tijdelijk in een crisisplek gezeten.
het klinkt raar maar het is de beste keus in me leven geweest.
ik kwam in een groep die me heel erg steunde en me liet zien dat een zwangerschap eigenlijk best mooi was.
toen ik weer contact kreeg met mijn oude vrienden die ik uit het oog was verloren kreeg ik ook weer contact met mijn andere ex.
we kregen meer en meer contact tot dat ik er onderhand elke dag zat.
nu woon ik bij hem en ben best gelukkig en gelukkig ziet me moeder dit nu ook en is ze eigenlijk best trots op me dat ik is een goede keuze heb gemaakt.
en staat ze nu ook altijd voor me klaar.
als je in zo'n situatie als "ons" zit moet je je hart volgen hoe pijnlijk en moeilijk het op dat moment soms ook is.
bedenk dan 1 ding als jij stress heb heeft je kind dat ook als jij je k*t voelt voelt je kind dat ook.
kies wat goed is voor jou en je ongeboren kindje zal dit zeker merken want uiteindelijk zal het je kindje ook goed doen.
een tip als je in een opvang zit (ik zeg niet dat je daar heen moet maar het zal je goed doen) krijg je urgentie en heb je binnen no time een eigen huis.
S. je red het wel ook wel zonder je vriend.
als je toch nog vragen heb of je hart wil luchten of iets dergelijks je mag me altijd toevoegen op msn of mailen (mama-trompert@hotmail.com) ik zal je helpen waar ik kan.
liefs van katinka.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.