hey leoni,

ik ben ook zelf op mijn 19de bewust mama geworden van een pracht van een zoontje, en nu ben ik zwanger van ons tweede kleine wondertje. WIj hebben er geen moment spijt van gehad. Je leven veranderd zoveel met zo'n babytje erin. In de goeie zin he.
Wij genieten er echt van om met Kobe te spelen en hem te zien lachen enzo.
Geniet van je zwangerschap. Want die vliegt voorbij
Als je me wil mailen, doe maar gerust

dikke knuffel
evelien

Van harte gefeliciteerd met je zwangerschap!! Geniet ervan!
Maar één ding begrijp ik niet. Vond je het niet verdacht dat je niet ongesteld werd? Of word je met een prikpil niet ongesteld? (ik heb nooit een prikpil gehad.)
O, en gefeliciteerd met het stoppen met roken! Ik ben er ook al ruim 5 jaar vanaf!

Groetjes

Hallo,


Nou allereerst PROFICIAT natuurlijk
Ik was 18 toen ik mijn dochter kreeg en die is nu 20 en zelf zwanger en ik word met m'n 38 jaar dus over 7 weken oma gewldig

ik had exact hetzelfde! griepje, opeens misselijk van sigaretten... ik dacht nog: dat stoppen gaat wel heel makkelijk zo. en ja hoor: zwanger....
ben er nu aan gewend en heel blij! succes met je verdere zwangerschap!!

hoi leoni,
ik had ook zoiets, dokter zei nog dat het stress was.
heb achteraf gezien in mijn 3e maand nog een inwendig onderzoek gehad, maar het bleef stress.
tot ik naar een plaatsvervanger ging omdat mijn eigen dokter op vakantie was, die onderzocht me niet eens, zag het meteen al, 5,5 maand zwanger en ik was ook 19.
mijn zoon is nu zelf al 19 en studeert al. ik ben een hele trotse (jonge) moeder.
groetjes carola

hoi,

Gefeliciteerd! Ik was ook op jonge leeftijd zwanger(20) en nu heb ik er 2ben nu 23 jaar en vind het zalig om zo'n jonge mama te zijn.
Geniet van jullie zwangerschap meiden!

Hey Leonie,

Wat een herkenbaar verhaal zeg, ik ben er gisteren ook achter gekomen dat ik zwanger ben. Ik heb het zelf een beetje uitgerekend en ik denk dat ik inmiddels ongeveer 18 a 19 weken zwanger ben alweer. in het begin van dit jaar had ik ook (dacht ik) een griepje dat niet overging, ik moest een aantal keren overgeven, gelukkig niet zo heel veel, ik viel een aantal keren flauw, ik werd niet meer ongesteld. Mensen begonnen al te vragen of ik misschien zwanger was, maar ik denk nee dat kan niet ik ben aan de pil enzo. Inmiddels werd het eind februari/begin maart en ik voelde me eindelijk weer beter, maar ikwas nog steeds niet ongesteld geweest, eigenlijk had ik dat op dat moment nog niet door, omdat ik op dat moment ook best veel stress had er was net een naast familielid overleden en ik was werkloos en was dus druk bezig met werk te zoeken en aangezien ik inmiddels al weer ruim een half jaar thuis zat, begon dat toch wel stressvol te worden voor mij. Bovendien was ik wel vaker een aantal maanden niet ongesteld geweest, want heb nu eenmaal een heel onregelmatige menstruatie. Vandeweek wou ik me gaan omkleden om na mijn werk te gaan, heb gelukkig inmiddels wel weer werk gevonden, toen ik dus mijn broek niet dichtkreeg, ik was inmiddels wel een beetje aangekomen, maar niet zoveel dat ik ineens mijn broek niet meer dicht zou krijgen, toen begon ik toch wel te denken dat ik misschien zwanger zou zijn. ik ben naar mijn werk gelijk na het winkelcentrum gereden om een test te kopen, maar durfde hem nog niet gelijk te doen, daar heb ik mee gewacht tot gisteravond, en ja hoor ik was zwanger, het streepje in het vierkant was nog eerder blauw dan het streepje in het ovale gedeelde waar je kon zien of de test goed had gewerkt. ik was er op zich heel blij mee, want sinds een jaar ongeveer wil ik toch wel heel graag een kindje, aan de andere kant twijfelde ik ook heel erg, want ik ben niet meer samen met de vader van mijn kind en ik woon nog thuis. toch wil ik het graag houden, zeker nu ik op deze site heb gezien dat het echt al een kindje is wat binnen in mijn buik groeit. ik weet alleen niet hoe ik het aan mijn ouders en mijn famillie moet vertellen, ik ben gewoon heel bang dat zij hier niet goed op reageren en zelfs mischien dat mijn vader en moeder me buiten zetten, ik hoop absoluut niet dat dat gaat gebeuren, maar die kans zit er wel zeker in, ik denk zelfs dat die kans heel groot is, dus dat drukt toch wel een slechte stempel op mijn blijdschap dat ik toch een kindje ga krijgen, wat ik dus al best wel lang wil. nog een probleem is dat mijn vader en moeder op dit moment op vakantie zijn en pas aan het eind van deze maand terugkomen. ik ben bang dat ik het dan helemaal niet meer durf te zeggen, hoewel ze het tegen die tijd waarschijnlijk wel zullen zien, ik zie het nu zelf ook wel goed bij mezelf eigenlijk. ik heb het daarom ook nog tegen niemand verteld alleen een vriendin van mij en een vriend van mij weten op dit moment pas dat ik zwanger ben, dus ik moet het nieuws voor mijn familie nog voor mezelf houden en dat is niet leuk zeker aangezien ik mijn familie ook best vaak zie, maar daarom ben ik ook wel des te blijer dat ik mijn verhaal op deze site kwijt kan. en ook al wil mijn familie niks met mijn kleintje te maken te hebben en zetten mijn ouders me buiten, ik hou dit kindje en als het niet met famillie kan, dan maar zonder famillie, ik ben er van overtuigd dat ik het dan ook wel redt, samen kunnen mijn kindje en ik de wereld wel aan. voor de rest iedereen gefeliciteerd met jullie zwangerschap, het is en blijft inderdaad een wondertje.

Hoi

Ik heb een vraag aan jou ben je al die tijd nog ongesteld geweest???

Ik ben nu ook 19 . Ben vandaag precies 5 maanden zwanger..

Vond je het niet raar dat je er zo laat achter kwam?
Hoe heb je toen alles geregeld?

ik was ook gewoon aan de pil, mijn vriend is zeeman en ik bracht hem weer weg naar het vliegveld... daar ben ik ook flauw gevallen, dacht dat het gewoon door de emoties kwam... De dagen daarna ben ik steeds erg misselijk geweest dus dacht dat ik gewoon ziek was door de emoties want jah is is wel 5 maanden weg... maar hij is nu al 4 weken weg en ik ben nog steeds erg misselijk, dus vorige week heb ik een test gedaan... ik ben zwanger... ik word jammer genoeg niet van alle kanten gesteunt
mijn moeder is erg blij maar ik kan het de laatste tijd niet goed met haar vinden, mijn vriend en zijn ouders hebben het liefst dat ik abortus pleeg maar dat kan ik niet... dan ga k me altijd afvragen hoe het was geweest en dat ga k mezelf verwijten... mijn vriend is nu wel zo ver dat hij me gaat steunen als ik zelf 100% achter mijn keuze sta