Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Alleenstaande moeder

Ik wil graag mijn verhaal kwijt omdat ik denk dat er nog vrouwen zijn die dit meemaken.
Ik ben Myriam, 35 jaar oud. Ik heb al een dochtertje van 3 waar ik altijd alleen voor gezorgd heb. Haar vader wou niks weten van de zwangerschap of van haar. Mijn besluit was: ik ga er voor! En dat is me heel goed gelukt.

Nu 3 jaar later ben ik weer zwanger, geheel onverwacht… Ik nam de pil maar blijkbaar moest dit zo zijn… Ik was heel erg geschrokken op het moment zelf maar nu, enkele dagen later, voelt het weer goed. Het word weer een kindje dat zonder haar vader zal opgroeien, doordat de vader van dit kind hier volledig illegaal verblijft. In het verleden heb ik al zoveel meegemaakt met mensen zonder papieren, dat ik gewoon zeg dat ik er weer alleen voor ga.

Ik schrijf mijn verhaal op omdat er moeders zijn die angst hebben om er alleen voor te staan. Niet nodig, geniet volop op jouw manier van je zwangerschap en je kind. Het lijkt moeilijk en dat is het ook af en toe, en dat geef ik eerlijk toe. Maar wat je ervoor terugkrijgt, is prachtig! Daarom zeg ik: ga ervoor en wees niet bang! Voor alles is een oplossing.
Ik zou het fijn vinden om met lotgenoten in contact te komen die ook bewust of onbewust kiezen om een alleenstaande moeder te zijn.

Groetjes,
Myriam

Door: Mammie-D op 30/10/2007 @ 10:59

Ik ben dan wel geen lotgenoot, maar ik wil je wel even zeggen dat ik je echt een sterke vrouw vind! Top zoals je met de situatie omgaat! Ik weet zeker dat jouw kinderen heel erg veel aan jou hebben! Helemaal super!
Geniet van je zwangerschap!

Liefs, denise

Door: Angeldust op 30/10/2007 @ 15:09

Ik ben er net 1 dag achter dat ik ongeveer 6 weken zwanger ben. Ik voel me alleen. Mijn hele leven vliegt aan mij voorbij. Ik hoop dat ik sterk genoeg ben. Ik herken je verhaal, (ook al is mijn verhaal net even anders.)

Door: myriam op 30/10/2007 @ 18:15

angeldust ik reageer terug omdat ok je zeggen wil je zal je niet lang meer alleen voelen. je zal je kindje gaan voelen bewegen. en al de rest gaat als een trein. je kan je niet voor stellen hoe het je leven zal veranderen. geloof me en sterkte komt met de tijd. echt ik wens je heel veel sterkte toe. myriam

Door: Yati op 30/10/2007 @ 22:58

Hoii, ben 22weken zwanger en kga t ook alleen doen, dit omdat ik de jonge met wie ik het kind verwekt heb (ongepland dan wel) absoluut niet zie als de papa voor mijn kind. en we maakten altijd ruzie
en ik heb dn beslist om het alleen te doen, maar echt alleen zal ik er niet voor staan want iedereen rond me wilt me alle steun geve.

ik ben blij dat ik die beeslissing heb gemaakt want andrs zou het toch nog misgelopen zijn en dan zou het erger geweest zijn denkik.

Door: Daantje op 31/10/2007 @ 13:29

Ik ben nu bijna 30 weken zwanger (ongepland) en toen ik de test had gedaan en daaruit bleek dat ik zwanger was stond mijn keus al gelijk vast. Ik wou dit kindje hoe dan ook houden. Me exvriend was het daar niet meer eens en wou dat ik het weg liet halen anders ging hij wel weg. Dus zo gezegt zo gedaan hij heeft dan ook niks meer van zich laten horen. Gelukkig heb ik wel veel steun aan me ouders en familie.

Door: Diana op 31/10/2007 @ 22:13

Ik weet hoe je je voelt,maar geloof me het komt allemaal goed!Ik ben 36jr en 25 wkn zwanger van mijn 4de kind.Samen gepland,maar het vrije leven trok hem meer.Ik geniet elke dag van haar,ondanks dat mijn omgeving het er niet mee eens is.Ik heb af en toe moeilijke momenten,maar mijn kinderen steunen me.Als ik me down voel krijg ik een schop van binnen net als of ze wil zeggen."Hallo,ik ben er ook nog?"Dan besef ik:Ik moet blij zijn met wat ik heb en niet treuren om wat er niet is.Is gewoon verspilde energie.

Door: myriam op 01/11/2007 @ 13:32

zo zien jullie maar dat ik zeker niet de enige ben. nou dames we gaan er gewoon voor met zen allen . volgens mij zijn we met een hele grote groep die het alleen willen doen ja. en zeg nou zelf. het heeft wel iets he. ben blij dat ik men verhaal hier er op heb gezet. groetjes myriam en sterkte allemaal dames.

Door: stéphanie op 01/11/2007 @ 18:07

Ik ben ook een alleenstaande mama,ik ben 20jaar en was net 19jaar toen ik zwanger werd.
Mijn zoontje is nu bijna 6maanden.
Ik dacht dat ik een goeie relatie had met zijn papa,hij dacht daar anders over,hij vond het allemaal wel leuk maar wou zich niet vast binden.
Ok dacht ik en ik verbrak het contact.
Ik voelde me wel een beetje anders dan anders en had een bizar voorgevoel.
Dus besloot ik een test te doen en ja hoor ik was zwanger.
Ik heb de jongen in kwestie op de hoogte gebracht maar hij wou er niks met te maken hebben,hij drong zelf aan op een abortus.
Ik was toen net een maand zwanger.
Ik mocht thuis blijven wonen bij mijn ouders en ze hebben me enorm gesteund,zowel emotioneel als financieel.
Ik heb echt wel geleden onder de afkeurende blikken en commentaren van de mensen,ik probeerde te genieten van mijn zwangerschap maar ik voelde het soms aan alsof ik daar geen recht op had volgens hen.
Mijn nicht die bijna 7jaar ouder is dan ik probeert nog steeds zwanger te worden mijdt mij.
Ik heb absoluut geen spijt van mijn zoontje,hij is mijn grote hartendief maar toch heb ik het soms moeilijk als single mom.
Grtz Stéphanie

Door: Diana op 03/11/2007 @ 10:28

Voor Stephanie,

Die afkeurende blikken en commentaar,voornamelijk achter je rug.Die moet je negeren.Als alleenstaande moeder wordt je bij voorbaat al veroordeeld.Je mag jezelf gelukkkig prijzen met zulke ouders.Ik ken genoeg meiden/vrouwen die worden verstoten door hun familie.Met jouw en je kleine komt het goed.De liefde en steun die je van je ouders krijgt daar kan niemand tegenop.Je kleine is jouw kracht om je dromen sneller waar te maken.Ik wens je het beste.

Door: Wendyke op 05/11/2007 @ 22:35

hey ik ben ook een alleenstaande moeder ik ben momenteel 38 weken zwanger mijn ex vriend wou ook niets weten van mijn zwagerschap het was niet van hem ik heb enkele scheld woorden naar mijn hoofd gekregen en sinds heb ik hem niet meer gehoord of gezien ik wou het kind en het komt er ook niemand kon mij van gedachten doen veranderen ik heb sins dien veel mee gemaakt mijn beste vriendin waar ik mee samen woonde heeft me de deur gewezen ik woon nu terug thuis bij mijn ouders en dat op 27 jarige leeftijd is niet gemakelijk ik was ook net werkloos geworden mijn grootvader is heelerg ziek geweest en ik ben net niet in een depresie gegraakt op het moment dat ik mijn zoontje voor het eerst voelde dat was de mooiste dag van mijn leven toen wist ik dat dit alles het waard is ik geniet nu van laatste weken en kijk er naar uit om mijn zoontje in mijn armen te sluiten ik weet niet wat er nog gaat komen maar één ding is zeker mijn zoontje maakt het allemaal weer goed
Groetjes Wendyke

Door: dido op 06/12/2007 @ 15:37

Ook ik ben sinds heel kort een alleenstaande mama die zwanger is van haar derde kindje. we hebben er samen voor gekozen, maar meneer is nu vertrokken met de noorderzon en ik blijf zwanger en met 2 kinderen achter. Dat hij niks laat horen doet me nog het meeste verdriet.. geen steun niks, ik moet het allemaal alleen doen.. verwacht dat ik voor januari verhuisd ben.. nou ja je kan je behoorlijk vergissen in iemand helaas!

ik wens iedereen sterkte en wie wil mailen....

Door: dido op 06/12/2007 @ 15:37

Ook ik ben sinds heel kort een alleenstaande mama die zwanger is van haar derde kindje. we hebben er samen voor gekozen, maar meneer is nu vertrokken met de noorderzon en ik blijf zwanger en met 2 kinderen achter. Dat hij niks laat horen doet me nog het meeste verdriet.. geen steun niks, ik moet het allemaal alleen doen.. verwacht dat ik voor januari verhuisd ben.. nou ja je kan je behoorlijk vergissen in iemand helaas!

ik wens iedereen sterkte en wie wil mailen....

Door: kathy op 09/12/2007 @ 23:55

hallo

Wat ben ik blij dat ik niet de enige ben. Ook ik ben 25 weken zwanger van mijn tweede kindje (gepland) en mijn ex vriend heeft me bedrogen en het uitgemaakt omdat hij zijn vrijheid terug wou. volgens mij was dat omdat hij verder wou met die vrouw in kwestie. (die op haar manier getrouwd is en moeder van 3 kinderen)

mijn zoontje die ik verwacht en mijn dochtertje die ik al heb houden mij op de been. zo ook mijn moeder die me heel hard steunt in alles wat ik doe.

Door: lindsey op 20/01/2008 @ 15:33

hey

ik ben ook een alleenstaande mama van een dochter van bijna 3 jaar
heb zelf gekozen om weg te gaan bij de vader toe ze net 10 maand oud was
het ging al een hele poos niet lekker tussen ons.
en bevalt me zo prime alleen mama te zijn
de vader van me dochter kokt wanneer HET hem uit komt
en of hij der zin in heeft!!
en daar bij wil ze echt helemaal niet bij hem slapen
dus hij ziet haar 1 x per 2 weken 2 a 3 uurtjes meer tyd heeft ie niet voor haar!!

erg sneu maar ja als ik al die verhalen hier lees komt het zo veel voor helaas maar is niet anders!!

Door: yvonne op 13/03/2008 @ 19:57

Hallo Mirjam.
Ik ben 34 en sta er ook alleen voor voor mijn zoontje van 20 mnd.
Zijn papa komt hem 1 x in de 14 dagen halen.
Nu ben ik geheel onverwachts door de pil heen 16 weken zwanger.
Ben er net achter gekomen.
Mijn vriend wil het niet want hij heeft zelf PDD Nos.
En kan zichzelf en mij en mijn zoon al bijna niet aan.
Hij weet niet dat ik zwanger ben dus ik verbreek de verhouding en ga er alleen voor zorgen.
Het zal wel lukken we zien wel waar het schip strand.
Waar plek voor 1 is, is ook plek voor 2.
En wat jou betreft hou je haaks dan komt het wel goed.
Je lijkt me een sterke vrouw.
Groetjes Yvon.

Door: mama op 12/05/2008 @ 01:17

ben nog geen 25 al 2 jaar mijn relatie uit het is nu sinds twee weken helemaal over.. en ben voor de derde keer zwanger 2e keer ongepland van hem binnen een jaar.. kan t m niet zeggen

Door: cke op 29/06/2008 @ 15:46

'k heb zelf een zoontje van 4,5. Gepland dacht ik, voor hem gewoon een truuk om me terug te krijgen. Na de geboorte van mijn zoontje heb ik een eigen stekje voor ons gezocht, en papa is altijd heel fel betrokken geweest(elk weekend, onverwachts opvang ed).
Nu is die affaire tss de papa en mij soms nog gaande. Sinds 2 weken weet ik dat ik terug zwanger(na inname Norlevo) ben, maar durf niks te zeggen, want ik weet dat hij absoluut geen 2de kind wil. Nu kan ik moeilijk alle contact verbreken omwille van ons 1ste zoontje.

Ondertussen blijf ik hierover piekeren ipv gewoon "gelukkig" te kunnen zijn met de zwangerschap. Een hoop gemengde gevoelens dus(zou absoluut niet terug bij de papa willen, maar hoop wel dat hij er kan zijn voor dit kleintje)

Volgende week 1ste keer naar de gyne, hopelijk heeft de eerste echo zijn effect en vergeet ik ineens alle problemen(of toch voor eventjes) en kan ik gewoon beginnen genieten van mijn zwangerschap.

Groetjes