Hallo,
Ik ben van gisteren terug uit het ziekenhuis en heb daar 10 dagen aan het infuus gelegen. Ik ben nu zwanger van ons derde kindje. Bij de twee vorige zwangerschappen ben ik ook misselijk geweest maar niet zo erg als nu. Ik ben nu 10 weken zwanger en voel me ongelooflijk slapjes en moe. Eten lukt wel al een beetje maar drinken is moeilijk. Ik hoop dat ik nu stilletjesaan wat zal opknappen en voorlopig niet naar het ziekenhuis hoef. Ik ben daar wel heel goed opgevangen en kreeg veel begrip van de gynaecologen en van het verplegend personeel. Ik schat dat de komende weken nog moeilijk zullen zijn en dat het daarna wel zal beteren. Aan iedereen die zich in deze situatie bevindt, zoek zeker hulp want alleen kan je dit moeilijk te boven komen.
Groetjes
Sylvie

Beste dames,
als het allemaal niet zo vreselijk was , dan was het toh echt een feest der herkenning. Ik ben nu voor de derde keer zwanger en we hebben reeds een prachtige dochter en zoon. Ik ga nu de tiende week in en ik begin me behoorlijk somber te voelen. Gewoon het feit dat ik de hele dag zo vreselijk misselijk en energieloos ben, dan maakt me tot een persoon die niet op mij lijkt! Het spugen is een routine geworden en ik schaam me er ook niet meer voor. Wat ik me echter niet kan voorstellen is dat de doktoren om ons heen ons eigenlijk wel serieus nemen?! Kunnen ze zich er uberhaunt wel een voorstelling bij maken hoe wij ons dag-in-dag-uit voelen ? En dat maanden lang?! Zou hier wel serieus onderzoek naar gedaan worden? Zo niet, dan is dit een schande. Ik ben in 10 weken tijd veranderd van een vrolijke, energieke levenslustige vrouw, naar iemand die doodmoe bovenaan de trap staat te hijgen, en de rest van de dag boven de wc-pot hangt of in een stoel vor zich uit zit te staren. Ik kijk nu 1 comische DVD per dag en hoe gek het ook klinkt, dit doet me goed. Een klein stukje met de hond wandelen geeft ook goede afleiding. Ik eet bakken fruit en 3 sneetjes brood per dag. Ik hoop dat de 30 resterende weken zwangerschap als een idioot voorbij gaan. Dan kan ik een klein hummeltje in mijn armen sluiten en zonder zorgen te maken dat ik weer moet spugen, een enorme portie patat eten !!!
Ik wens iedereen veel succes.

Hallo,

Dat is ook mijn vraag eigenlijk: hoe doe je het als je hyperemesis hebt als je er ééntje (of meer) hebt.
Tijdens mijn eerste zwangerschap ben ik zelf ook opgenomen en de hele reutemeteut. Ik wil wel graag een tweede kindje, maar ben bang voor hyperemis.
Is het zeker dat ik het weer zal hebben? Even erg of nog erger? Wie gaat er dan voor mijn zoontje zorgen? Wat zal hij ervan denken zo een vreselijk zieke afwezige mama te hebben?

Graag dus ervaringen van lotgenoten met meerdere kindjes!

En veel moed aan de huidige "hyperemesianen"!

Hallo allemaal,
Ik ben nu 12 weken zwanger en ben met 5 weken onwijs ziek geworden waardoor ik na 1,5 week opgenomen ben in t ziekenhuis ivm uitdroging.
Daar kreeg ik een infuus en uiteindelijk sondevoeding. 4 weken geleden ben ik thuisgekomen, maar wel met sondevoeding. Deze is er nu een paar dagen uit.
Ik eet kleine beetjes maar mijn grootste probleem is dat ik zo angstig ben, paniekaanvallen krijg met huilbuien waardoor ik af en toe gedachtes krijg dat ik dit niet meer wil, ik wil me goed voelen!
Zijn er anderen die deze paniek herkennen??
Ik zou zo graag met anderen in contact komen die ook deze verwarrende gevoelens hebben!

Groetjes van Clancy

Hallo Janneke,
Zij die dit niet hebben gehad, kennen het ook niet en weten ook geen raad met je. Maar 24 uur per dag misselijk zijn voor zo'n lange periode is niet gewoon.
Dat schuldgevoel is wel wat je los moet laten want je hebt het al zwaar genoeg, maar ik herken het wel.
Ik heb veel schuldgevoelens gehad op momenten dat ik dacht het kindje niet meer te willen.
Ik gebruik nu 2 dagen zofran tegen de misselijkheid en het lijkt te helpen. Nu hopen dat ik doorsnee gnoeg ben dat ik er met 16 weken overheen ben.
Groetjes Clancy

Hallo meiden,
Ik ben vandaag 38 week zwanger!! volgende week word ik ingeleid.
mijn verhaal; 8 jaar geleden is onze dochter geboren, ruim 13 keer was ik opgenomen ivb met HG. 6 jaar geleden is onze zoon geboren, de eerste 4 maand ziekenhuis in en uit. met 6 maand tot aan het iende weer ziekenhuis opnames. toen is mijn eerste man en vader van mijn 2 kids verongelukt. ik heb nu alweer een hele tijd gelukkig getrouwd. 4 jaar geleden zwanger geweest van mijn 2e man; weer doodziek, ziekenhuis in en uit. 5 dagen ziekenhuis en 1 dag thuis, vanaf week 6 tot 9 ook zonde voeding enz. gehad.mijn lever- en nierfuncies werkten niet meer, de zwangerschap moesen wij met 9 week afbreken, dat heeft onze gyn. gedaan. nu; vanaf week 5 weer ziek. toen kreeg ik ZOFRAN zetpillen van 16 mg. dat is 1 zetpil per dag, want die werken 24 uur. ik ben al met al nog wel 5 keer opgenomen geweest tot aan week 16. maar het was een stuk dragelijker!! ik was dan ook vooral naar aanleidingen ziek, zoals aambeien waardoor ik geen zetpil in kon brengen of na net een zetpil ingebracht en kort daarna ontlasting. al met al heb ik deze zwangerschap als stukken beter ervaren!!! wel was ik en ben ik extreem moe en niets geen energie, maar dat neem ik op de koop toe. er zijn 15!!! buurvrouwen die elke week ons huishouden doen, en een tante die kookt 5 dagen per week. ik gebruik nu nog de ZOFRAN. nu een smelttablet van 4 mg. zonder wil niet (ik wil dat wel) ik merk het meteen als ik de tablet vergeet, dan ben ik meteen weer meer misselijk.
ik wens jullie allemaal succes en vraag aan de gyn. om de zofran, als er verder niets is dat helpt! en je mag mij altijd mailen!!!
Groetjes Tamara

Ben nu zwanger van ons 7de kindje (niet gepland wel geaccepteerd ) kids 15,13,11,9,6,4. Alle overige keren ook de hele zwangerschappen misselijk, ziekenhuisopnames, braken braken enz. Volgens de artsen was alles psychisch en mocht ook geen bezoek. Maar hoe kan het dan dat ik altijd wist dat ik zwanger was doordat ik zo ging braken, en dat ik niet ging braken toen ik wist dat ik zwanger was?????????? Daar dacht niemand over na natuurlijk. Ik ben inmiddels een kei in het min of meer reguleren van mijn braakgedrag. Na 13.00 uur hoef ik echt niets meer te eten, dan komt zelfs een slokje water er nog uit. Maar ik kom altijd kilo's aan en dat begrijp ik dus voor geen meter. Wel zijn al mijn kindjes gezond geboren (moeizame ziekenhuisbevallingen) en ik verheug me nu al op het moment dat ik weer normaal kan eten met zo'n hummeltje op schoot maar heb helaas nog lange weg te gaan. De andere kinderen helpen me met huishoudelijke klusjes, tafeldekken enzo, maar zonder hulp red ik het eigenlijk niet. We hebben een eigen zaak en mijn man is veel weg, hij vindt het ook echt heel rot voor mij dat ik zo ziek ben, maar ik wil toch graag heel positief blijven voor hem en de kinderen ook al valt dat niet mee. Hoop dat ik niet weer opgenomen moet worden, moet donderdag weer naar de gynaecoloog. Duim maar voor me. En sterkte allemaal!!!!!!!!!!!!!!!!!

Hoi,

Mijn vriendin ligt momenteel ook alweer voor de 3e keer in het ziekenhuis aan het infuus. Deze keer wordt overwogen om een sonde aan te brengen. Aangezien we nog een dochter hebben van anderhalf en ik veel werk is het wel een moeilijke en hectische periode. Kalium tekort is herkenbaar, dat had ze dus ook (maar nu niet meer). Emesafene gebruikt ze nog steeds en zantac tegen het maagzuur. Ik hoop dat ze die sonde krijgt en voorlopig thuisblijft.

Vreemd genoeg had ze hier geen last van tijdens haar eerste zwangerschap. Ze zeggen dat het dit keer door stress wordt veroorzaakt (onze dochter heeft een slokdarmafwijking). Zou kunnen, maar ik weet het niet...

Grtz

Roel

Hoi,
Ik ben 7 weken zwanger van ons eerste kindje en ik ben constant misselijk, voel me ellendig, heb geen energie. Ik zou zo graag terug eens 'normaal' willen eten, maar zelfs bij het ruiken van een warme maaltijd draait mijn maag nog meer. Ik probeer de ganse dag door kleine hoeveelheden te eten, maar ik vraag me soms af of ik wel voldoende voedingsstoffen binnen krijg. De dokter zegt dat dit normaal is en ik moet nu Riopan nemen voor mijn maag. Ik hoop echt dat dit vanaf mijn derde maand zal veranderen, anders heb ik niet veel hoop meer...Maandag moet ik voor mijn eerste echo naar de gynaecoloog, zal eens luisteren wat hij erop te zeggen heeft.

Sterkte aan iedereen die ook zo misselijk is.

Groetjes,

hoi ,
wat een herkenbare verhalen, naast de sonde voeding kreeg ik accupunctuur, dit samen heeft goed gewerkt. ik zou zeggen probeer het, het is zeker de moeite waard.
je mag me altijd mailen
vr gr petra