Zwangerschapsperikelen.
Hallo,
Graag zou ik mijn verhaal neerschrijven omdat ik "weet" hoeveel het mij geholpen heeft toen ik "daar lag".
Na het zéér onverwachte, leuke nieuws te hebben ontvangen dat we zwanger waren (na 3 maanden, hmm), heb ik 2 maanden op wolken geleefd! Ik kon het gewoonweg niet geloven!!!
Vermoedelijk werkte mijn enthousiasme zo aanstekelijk dat het kindje het leven ook ineens zag zitten en niet meer kon wachten de wereld te zien. Na 20 weken kreeg ik premature contracties. Ik wist niet goed wat mij overkwam maar het deed pijn en het voelde niet normaal.
Hop! Naar de kliniek waar bleek dat ik anderhalve centimeter opening had. Voorzichtigheidshalve hebben ze mij daar gehouden en weeënremmers voorgeschreven. De zwartste dag van mijn leven want ik was ervan overtuigd dat mijn baby'tje het niet zou halen. Ik herinner mij nog goed dat ik mij niet kon inbeelden ooit terug op de been te zijn.
Wat mij erdoor getrokken heeft, zijn de lieve reacties van mensen die het ook meegemaakt hebben en natuurlijk de moed die mij ingesproken werd door familie en vrienden. Vrouwen die mij vertelden in juist dezelfde situatie verkeerd te hebben en na x-aantal weken het huishouden weer deden! Ze vertelden mij dat het in vele gevallen wel goed komt. Daarom schrijf ik dit ook om alle bange moedertjes in spe een hart onder de riem te steken.
Na twaalf weken liggen liep ik er "zo" bij (zie foto onderaan). Net op tijd om zijn kamertje klaar te maken... Op 34 weken en een half is hij geboren... Orson!!
Draag gewoon goed zorg voor uzelf, blijf kalm en praat met uw baby, het helpt!
Het bewijs vind je hieronder!!!
Groetjes!!!
Alexandra
 |  |
Reacties:
proficiat met je zoontje Alexandra fijn dat alles goed verlopen is dat je kleine mannetje toch naar je luisterdn en nog ff op zijn veilige plaatsje bleef.
Groetjes Cindy
Door: Mireille op 17/10/2001 @ 20:14 
Geweldig Alexandra, dat vind ik nou eens echt een leuk verhaal. Er zijn zoveel triestige verhalen hier op deze site dat je bang zou zijn om inderdaad zwanger te geraken. Ik zelf heb ook twee mooie dochtertjes, normaal had ik drie kindjes gehad maar tussen hen in moest ik een miskraam verwerken. Daar denk ik nog vaak aan terug, maar ons tweede kindje werd dan ook nog eens een paar weken te vroeg geboren, op 37 weken, ik kon het niet meer uithouden en had constant zoals jij het beschreef persweeën, hoewel ze mij eerst niet wilden geloven, ben ik toch binnen gegaan inhet ziekenhuis om twee dagen later de zwangerschap op gang te laten brengen. Want ze woog namelijk al bijna 3,5kg en was 50cm groot ! Stel je maar eens voor hoe het anders zou zijn afgelopen... ik moet er niet aan denken. Ik ben er zeker van dat jouw verhaal veel meisjes "een hart onder de riem" zal steken als ze het lezen ! Veel plezier en liefdevolle momenten met je kindje.
Door: Emiel op 03/10/2003 @ 00:19
Dag alexandra,
als eerste natuurlijk gefeliciteert met die wolk van een zoon. Waarom ik schrijf....ik weet het eigenlijk niet. Mischien om mijn hart te luchten. Mijn vrouw ligt in het ziekenhuis en ik kom er net vandaan. Ze is nu precies 26 weken zwanger en is afgelopen zaterdag opgenomen. Ze heeft al structureel harde buiken (weeen). Ze zit nu aan die pillen om de weeen te remmen en die sloegen ook aan. De echo’s inwendig en uitwendig zagen er goed uit. De baarmoeder was rustig en onze Sam (zoon) maakte het goed. Vandaag echter zijn de contracties weer begonnen en na een inwendige echo zag de baarmoeder en nog wel goed uit maar de baarmoeder mond was wat week geworden. Dit was vaar ons een domper en de gynecoloog was erg onduidelijk wat dit nu betekende voor ons. Daarom zit ik nu in spanning vooe morgen omdat ze dan weer gaan kijken en we hopenlijk wat mer duidelijkheid krijgen. Ikzelf zit nu het internet af te stropen om positieve verhalen te lezen over premature baby’s en de kans van slagen. Zo ben ik ook op jouw site terecht gekomen. Graag zou ik van je willen weten hoe het proces van die weken die jij in het ziekenhuis hebt gelegen zijn verlopen. Heb jij ook tegenslagen gekend, dat het kindje dreigde te komen. Wat hebben ze daar tegen gedaan. Welke stappen zijn er als de weeen doorzetten en de baarmoeder geeft signalen dat ze wil gaan bevallen enz.
Nou mischien hoor ik nog van je en anders wens ik je veel geluk en gezondheid toe met je zoon en de evt. rest van de familie.
Door: Anoniem op 01/09/2004 @ 16:49
hey, ikzelf ben niet zwanger en ik zal het ook nooit worden, ik heb namelijk te horen gekregen dat er iets mis is met mijn eisprong en ik daardoor niet zwanger zal raken, daarmee vind ik het redelijk raar om zo’n verhalen te lezen
Helaas kan ik er niks aan veranderen en wens ik iedereen die het geluk heeft kinderen te krijgen succes, en wil ik er ook bij zeggen; als je kind iets mispeutert heeft wees niet te streng, als ik een kind zou hebben....
Door: Anoniem op 05/12/2004 @ 19:40
Ik ben me een ongeluk geschrokken toen ik vrijdag het blije nieuws vernam dat ik zwanger ben.De spanning zit er goed in omdat ik de duur nog niet in de gaten heb. Maar ik heb al 2 weken steken links in de onderrug... Ik hoop dat er morgen meer duidelijkheid komt daar ik ook vocht verlies??
Het wordt mijn 2e kindje.
Groetjes en succes verder
Door: vitababytv op 28/04/2008 @ 20:20
Beste Alexandra,
We zouden graag een videoreportage willen maken over je verhaal
Vitababytv.nl is onafhaneklijk webtv over zwangerschap, bevalling en jonge ouders.
met vriendelijke groet,
Machiel Amorison
redactie vitababytv
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.