Geen probleemloze zwangerschappen.
Ik ben een 24-jarige moeder van 3 jongens. Graag wil ik over mijn bevallingen praten die niet probleemloos maar wel snel zijn verlopen.
Mijn eerste zoontje is op 18 maart 1998 geboren. Toen ik 4 maanden zwanger was, kreeg ik weeën en verloor ik wat bloed. Mijn man en ik dus snel naar het ziekenhuis. Ik moest daar 3 dagen blijven en kreeg als antwoord dat ik een ontsteking op de baarmoederhals had. Ik kreeg antibiotica maar niets tegen de weeën, wat ik heel raar vond.
Na 3 dagen mocht ik naar huis en moest na 2 weken op controle gaan. Die 2 weken vlogen voorbij en ik ging terug op controle. Toen bleek dat mijn dokter er niet was. Wij hebben hem gebeld en kregen als antwoord: "Je bent een week te laat". Nu was de maat vol. Thuisgekomen heb ik een andere gynaecoloog gebeld en kon bij hem op controle gaan. Hij zei dat ik me nog geen zorgen moest maken en ik terug naar huis.
Toen ik 30 weken zwanger was, had ik dikwijls harde buiken en veel pijn. Mijn man en ik naar de spoedgevallen en daar bleek ik om de 7 minuten weeën te hebben en moest ik aan de weeënremmers. Na 5 weken probeerde ze me op pillen te zetten maar nog geen half uur later had ik opnieuw weeën (ze gingen tot over de 100). Dus terug aan het infuus met weeënremmers. Na 2 weken raakten mijn aders verstopt en moest het infuus weggenomen worden en ging de bevalling donderdag in gang gezet worden.
Woensdag 18 maart werd ik wakker met een vreselijke pijn in het geslacht. De dokter kwam langs, onderzocht me en zei dat ik 4 centimeter opening had maar dat ik nog niet ging bevallen vandaag. Heeft die zich even vergist. Nog geen kwartier later had ik 6 centimeter en moest mijn man vliegensvlug naar het ziekenhuis komen. Ondertussen hadden ze me naar de verloskamer gebracht. Ik had toen al 9 centimeter opening, mocht meteen op de verlostafel en mocht beginnen persen. Na 3 keer persen, was mijn zoontje Quentin er. Hij woog 2kg 900 en was 49 centimeter groot. Mijn man was nog maar net op tijd in het ziekenhuis anders had hij de bevalling gemist.
Bij mijn 2de zoontje werd ik opgenomen rond mijn 26ste week ook met weeën maar ik had nog geen opening. Na twee weken in het ziekenhuis en kon ik op pillen naar huis maar ik moest voldoende blijven rusten. Dat ging een 3 weken goed en toen kreeg ik opnieuw weeën, had 2 centimeter opening en moest opnieuw opgenomen worden. Na 4 weken moesten ze de bevalling in gang zetten omdat ik 5 centimeter opening had en een baarmoederontsteking ( dit was te gevaarlijk voor de kleine).
Op 1 juni 1999 kwam onze Dario ter wereld. Hij woog 2kg 600 en was 46 centimeter groot, wat groot is voor een baby die 5 weken te vroeg kwam. Hij moest 2 weken in het zieken huis blijven en mocht toen mee naar huis. Maar de problemen waren nog niet gedaan. Na 2 weken thuis zijn, moest hij geopereerd worden aan de uitgang van zijn maag. Dat is goed verlopen en na 5 dagen mocht hij terug naar huis.
Een dikke drie weken daarna mocht terug het ziekenhuis in met de waterpokken want baby's kunnen daar heel ziek van worden. 5 dagen later terug thuis en dezelfde dag nog weer het ziekenhuis in omdat hij een liesbreuk had. Die had hij al in het ziekenhuis maar ze hadden dit niet gezien. Wij waren natuurlijk heel boos en in het ziekenhuis kreeg hij nog een tweede liesbreuk. Nu is alles in orde met hem en is hij een flinke jongen van 2,5 jaar.
Op 4 januari 2001 werd onze Jordy geboren. Bij hem heb ik in totaal 5 weken moeten rusten, heb ik rondgelopen met 5 centimeter opening en heb ik uiteindelijk zelf gevraagd om het in gang te zetten want ik had teveel pijn.
Hij is op 38 weken en 2 dagen geboren en woog 2kg 910 en was 49 centimeter groot. De hele bevalling heeft maar 1 uur geduurd, die van Dario en Quentin anderhalf uur.
Ik wens iedereen zo een snelle bevalling toe, alleen de problemen die ik gehad heb niet.
Groetjes,
Sandra
Reacties:
Door: sofie op 14/11/2001 @ 21:49 
hallo sandra,
Bij het lezen van je verhaal zie ik veel gelijkenissen ik ben op 29 weken opgenomen in het zh met bloedverlies en weeen ik werd onmiddellijk aan de baxster weeenremmers gelegd dit tot 35 wkn aan 36 wkn ben ik dan bevallen van onzs eerste dochter emma ze woog 2.200 kg en 43 cm de reden was een afwijkende baarmoeder .Heb jij de reden geweten van je vroeggeboortes.
De bevalling is om 3u30 begonnen en om 4u43 is ze geboren dus na een moeilijke zwangerschap gelukkig een goeie bevalling.
groetjes sofie
Door: Lieve op 16/11/2001 @ 12:29
Hallo Sandra en Sofie,
Wat een herkenbare zaken ! Ikzelf ben mama van een flinke dochter van 2,5 jaar (°5/5/99) en heb ook geen probleemloze zwangerschap gehad.
Begin maart '99 werd ik opgenomen in het ziekenhuis omwille van beginnende weeën en aan de baxter gelegd. Na een tweetal weken mocht ik terug naar huis, mits rust. Ik smeekte mijn dokter om terug te mogen gaan werken. Op 1 april mocht ik het proberen, rustig aan natuurlijk. Ik kwam thuis op 1 april en begon te bloeden, mijn man had een personeelsfeest in Brussel maar gelukkig was mijn tweelingzus er! Onmiddellijk naar het ziekenhuis gereden en terug aan de baxters. Terug 3 weken ziekenhuis tot ik over kon schakelen op pillen. Ik was toen 36 weken zwanger. Mijn arts was er zeker van dat ik 's avonds ging terugkomen om te bevallen. Maar na 2 weken (38 weken zwangerschap) brak mijn water (toen we uit eten waren) en werd Noa geboren, 3,210 kg en 52 cm. Een supergezond boeleke na een aantal weken rust ! Wat waren we gelukkig !!!
Lieve
Door: ria op 29/08/2002 @ 07:17
dit ken ik ook!!!!
mijn eerste zwangerschap verliep goed tot 20 weken.dan ook weeen en bloedverlies en een cerclage voor een zwakke baarmoederhals,met weeenremmers naar huis,veel rust en de dag dat de draad eruit mocht(na 37weken) direct hevige weeen en na2 u arbeid en 1 perswee een wolk van een dochter.bij de 2de hetzelfde verhaal alleen begonnen de bloedingen en weeen al na 10 weken zw en lag ik een 10tal weken in het zh aan infusen met weeeenremmers .als ik al naar huis mocht ,ook dan alleen maar liggen alles bij elkaar 27 weken bedrust!!! maar ook weer 2u arbeid en 1 perswee voor een dochter van 3880g. nu 13j later ,ben ik 22 weken zwanger en geen cerclage,bloedingen of weeen zelfs weinig andere kwaaltjes een voorbode voor een lange arbeid? we zien wel
Door: Avigail op 16/07/2003 @ 10:07
Ik weet niet of ik goud zou geven om in jou situatie te zijn, maar ik zou het wel overwegen!
Ook ik had weeën in de 22ste week, naar het ziekenhuis, terug naar huis met een... pijnstillertje!!
Enkele dagen later terug naar het ziekenhuis met heel veel pijn van de weeën... weer naar huis met een pijnstillertje.
’k Heb nog enkele keren zo op en af gelopen tot op zondag de 24ste juni. Toen heeft mijn man me per taxi naar het ziekenhuis gesleept want ik kon niet meer staan of zitten van de pijn. Daar hebben ze weer weeën gemeten en gingen ze me weer naar huis sturen. Toen kreeg ik daar een hemorrage en de rest van mijn verhaal zou je een tragie-comedie kunnen noemen. Uieindelijk hebben ze mij naar een ander ziekenhuis gebracht en daar stonden 2 teams klaar: eentje voor de baby, die moest onmiddelijk geboren worden, en 1 team voor mij want ik had een gescheurde baarmoederwand en een tumor van 8 op 14 cm groot!! Tje, die hadden ze blijkbaar ’gemist’ op de echo’s.
Ik was toen net 26 weken zwanger en kreeg te horen dat mijn kindje 50% kans op overleven had, en als het leefde 50% op zware handicaps wegens de zuurstof. Toen hebben ze me onder narcose gebracht en voor de volgende 18 uur ben ik ergens heel heel zwart geweest.
Mijn baby leeft, hij is inmiddels een lief jongetje van net 2 jaar. Hij heeft 3 maanden in het ziekenhuis geweest en is verschillende keren geopereerd. De laatste operatie was toen hij 5 maanden oud was, boor 2 grote liesbreuken en een ombellical. Geloof me, dit was de minst zware en de meest gemakkelijke operatie van de hele serie. verder heeft hij de gewone problemen van een grote prematuur: zwakke longen en achterstand in de ontwikkeling. Hij zit zowat constant aan de Aerosol en heeft vorige winter 4 longontsteking gehab (waaronder 1 pneumonie), 7 dubbele oorontsteking, 2 gastro-enteritis, waaronder Rota-virus.
Goed, van mijn eerste gyneacoloog heb ik nooit meer een woord gehoord sinds de transfer naar het andere ziekenhuis. Achteraf gezien is die transfer het beste wat mij kon overkomen in mijn situatie. Behalve dan mijn prachtig zoontje van... 700gram.
Sterkte voor alle mamas in de NICU en geloof me, zelfs deze mini’s worden groot!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.