In blijde verwachting??
Hallo,
Ik ben Hera. Ik ben 20 jaar en in mei 2001 getrouwd. Normaal gingen we trouwen in augustus 2001 maar aangezien ik in februari zwanger raakte, moest de trouw vervroegd worden want ik kon toch niet trouwen met een dikke buik!
Ik was dolgelukkig dat ik zwanger was want een week voor ik het wist, vertelde de gynaecoloog mij dat ik niet zwanger kon worden. Ik zat in een soort menopauze. Een week later had ik een raar gevoel in mijn buik en het deed pijn als ik ergens tegen leunde. Dus toen heb ik een test gedaan en deze was positief.
Ik ben 12 weken kotsmisselijk, ziek en slecht geweest. Ik kon zelf niet meer op mijn benen staan. Ik had bloedverlies en verschrikkelijke pijnen in de buik. Mijn gynaecoloog zei dat het niet erg was, dat alles in orde was met de kleine. Ik heb zelf zijn hartje zien en horen kloppen.
Op een namiddag was ik bij mijn ouders thuis toen ik ondraaglijke buikpijn kreeg. Ik verloor ook bloed met hopen. Mijn moeder gaf mij pijnstillers en mijn vader zei dat ze me best naar spoed brachten. Volgens mijn moeder had dat geen zin.
Ze bleek gelijk te hebben… ik heb die avond een spontane miskraam gehad. Ook in de kliniek gingen ze het niet tegen kunnen houden en als ze het konden tegenhouden, ging het kindje zeker een afwijking hebben. Ik heb weeën gehad zoals een gewone bevalling.
Drie maanden later ben ik opnieuw zwanger geraakt en ben ik erg bang geweest. Weer overgeven, misselijk en te zwak om op mijn benen te staan. Na 1 week in het ziekenhuis hebben ze me daar ontslaan omdat ze zeiden dat het waarschijnlijk negen maanden zou duren.
Nu ben ik 5 maanden zwanger, nog altijd misselijk, ongelofelijke rugpijnen en al even lang thuis. Ik verveel me omdat ik bijna niets kan doen. Mijn man is zeer blij dat er een kindje komt maar kan het moeilijk verstaan dat ik zo ziek ben want zijn moeder of tante of wie dan ook voelden toch ook niet zo tijdens hun zwangerschap. Waarom zou ik dan wel zo ziek zijn?
Ik ben echt aan het aftellen tot het einde van mijn zwangerschap en hoop dat als ik nog eens zwanger word niet weer door dezelfde hel zal moeten. Want ik wil zeker nog kinderen en de 9 maanden problemen wegen niet op tegen het kleine mensje dat je op de wereld brengt. Maar er moet niemand bij mij afkomen van "blijde verwachting".
Na een zwangerschap van 39 weken werd besloten dat ze de bevalling zouden inleiden. Nadat ik al 4 maal naar het hospitaal was gespurt omdat de bevalling misschien was begonnen en na 2 weken slapeloze nachten, werd dit besloten omdat ik er anders compleet door ging zitten nog voordat de eigenlijke bevalling zou beginnen.
Op maandag 04/03/2002 om 8.30 uur ben ik opgenomen. Om 10 uur werd een lavementje opgestoken en om 10.30 uur werd een bruistablet in de 2 cm opening gestopt. Na 5 minuten kreeg ik al de eerste weeën. Om 14.30h werden mijn vliezen gebroken. Ik heb overal op gezeten en aan gehangen om de weeën op te vangen.
Om 16.00h hebben ze dan toch een epidurale gestoken omdat ik in shock dreigde het raken. Ik schudde over heel mijn lijf en hoe graag ik ook zonder verdoving was bevallen, vanaf dat moment kon ik het echt niet meer aan. Ik heb toen een uurtje kunnen rusten en om 17.00h kwamen de weeën harder en harder.
Tussen 17.30h en 17.45h kwam de vroedvrouw de opening nog eens meten en ik had toen 7cm. Om 10 voor 6 moest ik serieus naar het grote toilet en David riep een vroedvrouw. Die ging een sonde steken om mijn blaas te ledigen maar omdat ik mij echt niet meer kon houden, controleerde ze eerst nog eens de opening: 10cm. Ze hebben mij meteen naar het verloskwartier gebracht en mij daar gesondeerd. Om 18.08h werd Ieben geboren, hij woog 3.070kg en mat 49 cm.
Nu heb ik een pracht van een zoon, echt een droom van een baby.
Groetjes,
Hera
Reacties:
Door: Brit op 05/12/2001 @ 11:13 
Hoi Hera,Ik brgrijp wat je wil bedoelen ik heb twee kindjes en van het begin tot het einde was ik ook ziek,ook ik kreeg reactie's van hoe kan dat,er waren zelfs mensen die zeiden dat wil je zelf je kan dat onder krontrolen krijgen ik zeg FLAUWE KUL,Ik kreeg wel steun van mijn man die heeft mij de negen maanden door dik en dun gesteunt en als ik op een moment zo ziek was bleef hij de hele tijd met een nat washandje in de buurt LIEF Hé
.Ik hoop voor jou als je nog eens zwanger bent dat het veel beter gaat of dat je man wat meer begrip heeft.laat zeker nog iets van je horen hoe de verdere zwangerschap verloopt ok.Veel sterkte, Brit
Door: monique op 05/12/2001 @ 11:33
hoi hera, bij mij ook geen in blijde verwachting, maar wel een prachtbevalling, de 1e 3 mnd was ik extreem moe en extreem misselijk (bijna in het ziekenhuis gelegen) en medicatie moeten nemen, die k eigenlijk niet wilde, en vanaf de 4 e mnd flinke bekkenklachten, waardoor ik ook niet meer kon werken en binnen zat en me ook verveelde, maar ik heb wel een pracht bevalling gehad en het is het zeker waard, ik wil graag ook opnieuw zwanger worden, ondanks deze zwangerschap niet leuk was en me zwaar viel, want je ziet overal stralende zwangere en dat was ik niet, maar wel dolgelukkig
liefs monique
Door: Nele op 05/12/2001 @ 16:19
Hoi
Ik ben nu 6mnd zwanger. Ik ben ook een paar weken heel ziek geweest. Gelukkig is dat nu over. Maar toch vind ik het heel zwaar om zwanger te zijn. Volgens mij wordt het zwaar onderschat. Ik ben gelukkig niet echt ziek, maar wel heel moe. Ik vind het psychisch ook vrij zwaar. Maar dat mag je tegen niemand zeggen hè, want je bent in blijde verwachting.
Ik ktijg gelukkig ook heel erg veel steun van mijn vriend. Hij verzorgt me heel goed, verwent me eigenlijk een beetje!
In elk geval, nog veel succes bij de verdere zwangerschap en de bevalling. We krijgen toch ook iets moois in de plaats hè!
Door: Els op 06/12/2001 @ 12:42
Hallo Hera
Mijn zoontje wordt nu bijna 1, maar ik ben mijn zwangerschap nog lang niet vergeten. Ik ben ook 9 maanden voortdurend ziek geweest, zelfs de dag van de bevalling heb ik nog 5 maal moeten overgeven. Op 4 maanden ben ik 3 dagen in het ziekenhuis opgenomen voor observatie omdat ik geen eten meer binnenhield. Sindsdien stond ik op een vetarm dieet. Op veel begrip heb ik ook niet moeten rekenen. Je moet altijd maar horen dat het op 3 maanden wel betert, maar daar heb ik echt niets van gemerkt. Bovendien had ik ook bekkeninstabiliteit en de gyn wou dit niet au serieux nemen. Vandaar dat ik pas in september dit jaar met kine ben begonnen. Doordat ik zo lang heb gewacht (uit onwetendheid) is het nu maar een langzaamaan actie om mijn spieren, bekken en rug weer helemaal in orde te krijgen.
Desondanks verlang ik verschrikkelijk naar een tweede kindje. Ondanks het constante ziek zijn en de bekkenpijn had ik al een hele hechte band met mijn zoontje nog voor hij geboren was. Ik moest nog maar aan mijn buik komen en hij reageerde meteen op de aanraking. Onze zoon is een echt knuffeltje geworden en een hele lieve schat. Ook is hij relatief weinig ziek geweest dit afgelopen jaar.
Toen ik zwanger was heb ik van de huisarts moeten horen dat als je heel ziek bent tijdens de zwangerschap, je kindje normaal veel sterker is. Dat lijkt wel zo te zijn. Mijn vriendin is een maand later bevallen, heeft nooit ergens last van gehad maar heeft wel een zoontje die bijna constant ziek is. Dan toch liever 9 maanden ziek en dat je achteraf een pracht van een baby krijgt.
Groetjes en sterkte!
Els
Door: Hera op 06/12/2001 @ 18:30
Hallo iedereen
Bedankt voor jullie reactie's ik ben blij dat ik niet de enige ben die dit doormaakt. Momenteel voel ik mij al beter maar nu begin ik weer over te geven. Dit is een maand of zo over geweest. Ik voel de kleine al goed schoppen en hij of zij reageert op mijn aanraking en op muziek. Hopelijk heb ik een goede bevalling in maart, maar dat lijkt nu nog zo eindeloos ver weg. Hoewel het eigenlijk nog maar 3 maanden is.
Mijn broer trouwt op 2 maart en ik ben getuige, en de kleine is uitgerekend op 13 maart dus dit wordt wel wat spannend. Hopelijk komt alles toch in orde.
Door: Kelly op 06/12/2001 @ 19:22
Hoi Hera
Mijn dochter word bijna 1 jaar.Ik heb het zelfde
meegemaakt. De gynaecoloog zij bij mij ook in het
begin dat ik moeder kon worden .Maar toe ik bij mijn
moeder was was ik ook miselijk .Mijn moeder zij dat
dat niet gewoon was.Toen ik bij de gynaecoloog was en
zij dat ik zwanger was ik was heel blij .En nu heb ik
mijn dochter van bijna 1 jaar.Ik ben blij dat je ook
een baby krijgt.
Door: sandra op 08/12/2001 @ 10:45
Dag Hera,
Mijn zoontje is 5 jaar. Ongeveer 3 jaar en 4 miskramen later ben ik opnieuw zwanger. Ongeveer 11 weken. Bij mijn eerste zwangerschap heb ik geen zwangerschapskwalen gehad. Deze zwangerschap is enigsinds anders. Ik ben al weken misselijk. In het begin van s'morgens tot 's avonds. Nu nog enkel 's avonds. Ik hoop dat het deze keer goed alfoopt. Het zijn al zeer bange weken geweest. Ik hoop ook voor jou dat het deze keer goed afloopt. Hou er in iedergeval de moed in. Binnen enkele maanden heb je een wolk van een baby en dan ben je deze beproeving zo vergeten
Veel sterkte
Sandra
Door: Dagmar op 08/12/2001 @ 15:59
Beste Hera,
Ik ben nu bijna aan het eind van mijn zwangerschap (gelukkig). Direct na een miskraam (met weeen en al, wel in het ziekenhuis) opnieuw zwanger geworden. Op zich heb ik niet veel last van misselijkheid gehad of andere lichamelijke kwalen maar geestelijk vind ik het heel zwaar. De hormonen veranderen me zo erg dat ik mezelf niet meer terug ken.
Ook ik ben getrouwd toen ik ongeveer 3 en een halve maand zwanger was omdat we verhuist zijn naar de Dominicaanse Republiek. Hier ga ik ook bevallen.
Nu is emigreren ook niet echt een makkelijke stap als je je eerste kind krijgt maar ik ben het zwangerzijn nu wel beu.
Mijn man heeft me wel veel gesteunt alleen nu begint het ook hem op te breken dat hij zijn vrouwtje kwijt lijkt te zijn. Ik hoop heel erg dat de hormonen zich na de bevalling weer zullen stabiliseren want zo raak ik mijn man kwijt aan de fles!
En ik hoop net als jij dat deze 9 maanden opwegen tegen het kleine mannetje wat nu in mijn buik zit en die ik elke dag nog zo driftig voel bewegen!
Succes!
Door: alexandra op 10/12/2001 @ 09:58
hallo,
Ik ben blij om te lezen dat ik niet de enige ben die zo ziek is want dat idee krijg ik steeds.
Ik heb al een dochter van net vier jaar en bij haar ben ik ook zo verschrikkelijk misselijk geweest dat ik nog geen glaasje water binnen kon houden. Toen ik een maand of zeven was ging het ietsje beter maar ik bleef zo misselijk. Ik heb ook een gigantische rotbevalling gehad met twee weken ziekenhuis erachteraan dus ik
wilde wel graag een tweede kind maar durfde het toch niet zo goed aan. Nu ben ik dus na vier jaar weer zwanger en vanaf de eerste dag hing ik alweer boven de wc pot te spugen!!! ik ben nu pas 19 weken en moet dus nog even, maar ik baal van al dat onbegrip van iedereen en ook van mijn gyneacoloog die vragen er niet eens naar! De laatste keer dat ik er was, was ik vier kilo afgevallen en daar schenken ze niet eens aandacht aan nu ben ik in totaal al tien kilo kwijt, terwijl ik nu toch al zou moeten aankomen.
Het spugen is al wel wat minder maar ik hang dan ook de hele dag zo beetje op de bank en daar baal ik zo van maar zodra ik de deur uitga moet ik zo weer spugen en ben ik de rest van de dag zo ziek als een hond.
Dus hou ik me maar rustig dan gaat het redelijk goed, maarja als je al een kind hebt lopen valt dat ook niet mee.
Maar ik ben blij dat ik niet de enige ben en wens dan ook iedereen succes en heel veel sterkte.
Door: Yolanda op 11/12/2001 @ 20:18
Hoi Hera,
Zin om over je zwangerschap te mailen met andere mama's en toekomstige mama's?? Mail me dan...yolande.anthonis@pandora.be
Groetjes Yolanda
Door: levita op 12/12/2001 @ 20:48
hoi hera,
Ik hoop dat het snel beter gaat met je want ik kan echt met je mee praten ik lag met 18 weken een week in het ziekenhuis met veel last van onderrug en ijskouden benen naar een week was de kwaal helemaal verdweenen maar ik mag nu alleen nog maar binnenshuis een beetje lopen oh ja de eerste 18 weken had ik alle andere kwaaltjes ook al gehad nu zit ik op 23 weken en ik kan wel janken van boosheid alleen het idee dat ik nog zolang moet en ik veel bedrust moet behouden is vreselijk gelukkig zeg mijn vriend me telkens weer kom op meid we doen het voor ons tweede kind (ons eerste is overleden ook door een slechte zwangerschap) en hij heeft gelijk als ik daar aan denk dan heb ik zoiets wat is nou +- 3maanden nog tegenover een kind die je nog zolang verzorgen mag dus blijf moed houden ze geven je zoveel liefde als ze er eenmaal zijn
groetjes levita
sterkteDoor: yvon op 18/12/2001 @ 16:51
hoi hera bij mij ook geen blijde verwachting hoor ik ben ook misselijk en heb ook onwijs last van me rug maar ben ook aan het aftellen Door: Dms Diest op 18/01/2002 @ 14:23
we hopen dat je nog veel succes hebt
bij de geboorte en alles goed veloopt bij je manheb je al een naam voor het kindje
?PS:wat de dokters zeggen is niet altijd waar
Door: ¤ ellebel ¤ vinnie ¤ danaïs ¤ (profiel) op 26/03/2002 @ 16:01
hera,
ik ken je ondertussen al een heel klein beetje van op de forum en ik wil toch zeggen dat je een pracht van een baby op de wereld hebt gezet!!!
groetjes ellen mams van vinnie
Door: Anoniem op 26/04/2003 @ 12:55
ten eerste vind ik het erg leuk om te lezen dat er ik niet de enige beng van 20 die echt besluit om een kindje te nemen. ik vond het eng vanwege mensen die vaak erg gemeen kunnen reageren. maar alsnog is het mijn keus natuurlijk. maar ik ben nu 3 weken zwanger en al 2 weken vreselijk ziek, ik hou het nog net wel binnen maar voel me ellendig!!
ik ben erg onzeker ineens over mijn partner, wat familie zegt enz enz. en nu al kijken ze me aan als ik aangeef dat ik zo beroerd ben dat is soms niet eens kan staan,zitten of liggen.
zo van hoe kan dat nou al zo snel.
ik hoop dat het niet zo lang gaat duren als ik bij sommigen heb gelezen, weet niet of ik dat volhoud omdat ik lichaamlijk al niet helemaal in orde ben maar ben benieuwd. vond het leuk om al deze stukken te lezen.
groetjes
Door: Missb op 15/06/2004 @ 16:22
Hai meiden,
Ben nu 17 weken onderweg en vanaf ongeveer het begin ook lopen overgeven tot nu toe en misselijk he. Iedereen heel veel sterkte en ik hoop dat het misselijke bij iedereen snel ophoudt. We doen het voor het goede doel, maar het kost ons ook wat! Hou jezelf in de gaten en als het nodig is trek aan de bel!
Op een goede zwangerschap voor ons allen!
Missb
Door: Anoniem op 13/08/2007 @ 22:25
Hoi heb een vraag, het overgeven begint dat met draaingen van de omgeving? Als dat zo is probeer niet over te geven maar ga liggen en houd je kalm en rustig, denk aan leuke dingen, maar op de vraag of het met draaingen begint wil ik wel een antwoord groetjes en sterkte, want dan weet ik ook wat ik heb......
Door: Anoniem op 13/08/2007 @ 22:28
Hoi heb een vraag, het overgeven begint dat met draaingen van de omgeving? Als dat zo is probeer niet over te geven maar ga liggen en houd je kalm en rustig, denk aan leuke dingen, maar op de vraag of het met draaingen begint wil ik wel een antwoord groetjes en sterkte, want dan weet ik ook wat ik heb......
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.