Nou hier ben ik weer eens donderdag 21 maart wordt het draadje bij mijn baarmoeder weggehaald en dan is het maar afwachten volgens de gyn duurt het dan niet lang meer dus mischien zit ik volgende week wel met zon kruimel op mijn schoot ik hou jullie op de hoogte


levita

Van harte proficiat

Mogen we de naam van je zoontje weten?

Groetjes
Grietje

Hoi Levita,
Gefeliciteerd met jullie wondertje.
Ik ben momenteel 28w3d zwanger, ik heb met 24w een cerclage gekregen. Ik heb ook bedrust, soms weet ik het echt even niet meer. Hoe is het verwijderen van de cerclage gegaan?? Was het pijnlijk?? En hoe snel daarna kwam je kleintje?? Graag zou ik met je willen mailen over je ervaringen.

Dikke kus Ramona

watze bij bedoelen met rust durf ik je niet te zeggen maarje dokter weet dat wel (bij iedereen is dat weer anders)ik had wel volledige bed rust maar mocht douchen en rustig door de kamer lopen en in een rolstoel naar buiten het beste advies wat ik jou geven wil is dus echt vraag het aan jou dokter

ps doe niet meer dan je aankan en geniet nu toch van je zwangerschap dat is echt heel belangrijk ik duim voor je met een goede afloop

groetjes levita

halloo, ik heb tweemaal een cerlage gekregen.
toen ik 18 heb ik een dochtertje verloren met 22 weken, zonder weeen , alleen maar persdrang.
toen ik 19 was was ik weer zwanger en kreeg een cerlage rond 13 a 14 weken, dat ging goed tot week 36, en is mijn dochtertje geboren die nu inmiddels 9 jaar is.
ze was 4 en een half pond.
toen ik tweentwintig was kreeg ik een zoon ook met behulp van een cerlage, ook met 36 weken, alleen doormiddel van een keizersnee, door complicaties.
ben daarna ziek geweest.
mijn zoon is nu 6.
inder tussentijd zijn er weer wat jaren voorbij, ben nu 29, ben inmiddels gescheiden na 12 jaar samenzijn.
inmiddels weer een lieve man , maar heeft zelf nog geen kinderen.
natuurlijk wil hij ook een kind, hoewel hij ook dol is op de kinderen die ik al heb, en hij wordt ook volledig geaccepteerd.
als ik het echt niet aan zou kunnen dan accepteerd hij dat ook, en is hij gewoon blij met de situatie zoals het is.
natuurlijk wil ik ook wel een kindje van ons samen, maar ik ben erg bang, weer onder narcose, en weer de spanning van, hoe lang houdt ik het vol, tot de zeven maanden, want dat is de levensvatbare grens.
komt het weer te vroeg?.
wordt ik mischien weer ziek.
maar mischien gaat het ook wel goed, het is toch ook weer een andere vader, met andere genen.
andere bloedgroep, mischien heeft dat er ook wel mee te maken.
we hebben besloten om er voor te gaan, maar de angst blijft wel, hoe zal het aflopen, maar voorlopig ben ik nog niet zwanger.
we zien het wel.

Hallo,ik ben joke en ben momenteel 19 weken zwanger.Dit is onze 2de zwangerschap.De eerste keer werd ik vrij snel zwanger nadat ik 2 maand gestopt was met de pil.Alles liep heel vlotjes,was de eerste 3maanden wat misselijk(heel normaal).Toen ik mijn eetlust terug kreeg begon ik me veel beter te voelen.Iedereen zei me dat ik staalde.t’Was ook voor mijn ouders heel spannend want het werd hun eerste kleinkind.Ze leefden echt mee.Rond de 23ste week heb ik nog een controle gehad met een echo en werd bevestigd dat het een jongetje ging worden;papa in de wolken.het werd:Niels.
6 dagen later begon ik in de loop van de namiddag wat last van mijn onderrug te krijgen.We zijn toen nog langs mijn ouders geweest om een bezoekje te brengen en mijn zusje vroeg om nog eens bij mij te komen logeren.(ik ben de oudste thuis,ik word binnen 2 weken 27,mijn zusje is nu 15 en heb nog een broertje van 14)Wij naar huis waar de zeurende pijn in mijn rug echte scheuten werden.Ik stond er eigenlijk helemaal niet bij stil en verlegde steeds maar mijn pijngrens.Wist ik veel hoe weeën aanvoelden en dacht dit zijn wat voorweeën en zal zo wel overgaan.Tot ik s’avonds rond 11u plots enorme persdrang kreeg en dacht dat ik naar de grote toilet moest en op de w.c. mijn slijmprop verloor!was even in paniek en wist meteen dit gaat niet goed.Wij in allerijl naar t’ziekenhuis waar ik aan de monitor werd gelegd.We hoorden het hartje goed kloppen en waren even opgelucht,maar niet voor lang.Toen de dokter van wacht me onderzocht verloor ik heel veel vocht en zag aan haar gezicht dat het niet goed ging.Toen ze zei dat ik al te veel opening had om het tegen te houden stortte mijn wereld ineen.We werden naar de verloskamer gebracht en ik kreeg een infuus.Ik lag alles in een roes te beleven en stilletjes begon het tot mij door te dringen dat ik afscheid moest nemen.Voor mijn gevoel heb ik heel de nacht daar mijn bevalling liggen tegenhouden,ik wou niet bevallen;ik had echt het gevoel:als ik me nu ontspan en me aan die oerkracht(want dat is het echt) overgeef dan moet ik mijn kind afgeven.Ik lag daar in een tweestijd,tot ik tegen half 6 niet meer kon.Het was het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb moeten doen maar ik kon niet anders.voelde me zo machteloos.Om 6.05u is Nielsje geboren en heeft nog een half uurtje geleeft.Nog zeker een half uur heeft dat ventje zijn hartje nog geklopt,op eigen krachten.Hij is in onze armen gestorven.Hoe verschrikkelijk het ook was,het waren ook mooie momenten.Ik voelde me heel dankbaar ook en heel bevoorrecht omdat ik dat ventje toch heel even heb mogen leren kennen.Mensen rond mij zag ik raar opkijken als ik hen dit allemaal zei,ze verwachtte dat ik kwaad was en verdietig en down dat ik zou rouwen maar ikzelf heb het gevoel dat ik het hele rouwproces in die paar uren daarvoor heb gehad en uiteindelijk toen ik er vrede mee had kon ik bevallen.Klinkt misschien allemaal raar maar volgens mij kunnen alleen mensen die dit ook hebben meegemaakt dit begrijpen.Heel deze gebeurtenis heeft mij meer geleerd over het leven dan wat dan ook.En dat heb ik allemaal aan Niels te danken.In die zin heeft hij mijn leven verrijkt en alleen zo wil ik er aan denken.
Na tal van onderzoeken werd vastgesteld dat ik dus cervix-insufficientie heb.Ik heb ook nog een laproscopie ondergaan waaruit bleek dat ik nog een aangeboren afwijking heb aan mijn baarmoeder nl.er is maar één kant ontwikkelt;wat meteen verklaarde waarom hij altijd links zat.Ze hebben dus bij deze zwangerschap een cerclage aangebracht.Maar wat echt héél toevallig was vond ik de datum:23 sept.2003.
Nielsje was geboren op 23 sept.2000.Wij zien het symbolisch.
We hebben 21 nov.nog een echocontrle en dan weten we het geslacht misschien,wie weet.
Je ziet het leven gaat door;ergens moeten we wel,voor de mooie dingen die ons tegemoet gaan komen.
Aan alle mensen die het zelfde doormaken zou ik deze woorden willen zeggen;ik heb er zelf veel steun aan gehad:"het zoeken naar de oorzaken van leed is verspilde moeite.Teruggaan kan niet meer.Wat gebeurd is,is gebeurd.Wanneer je het moeilijk hebt,probeer je dan te concentreren op de kleine,binnen reikwijdt liggende vreugden.Neem de tijd om te helen.Zoek de rust." vele groetjes van Joke

Hoi, ik ben isabel en ben sins 4 weken moeder van een engeltje. Ze heet NOUK en is geboren op 26 mei 2004. Helaas was ze pas 24 weken en 4 dagen wat dus veel te jong is om buiten de baarmoeder een kans te hebben! Er is bij mij gelijk vastgesteld dat het gaat om cervixinsufficientie? Wie wil zijn ervaring hiermee met mij delen. Wij zijn al aan het denken aan een volgende zwangerschap en wat er dan gaat en moet gebeuren.Ik hoop dat er iemand is die het een en nader wil delen met me.

Hoi allemaal,

Ik herken veel in de verhalen die jullie vertellen over de vroeggeboorte van jullie kindjes. Ik heb zelf ook een kindje verloren aan de gevolgen van haar vroeggeboorte. Zij werd geboren toen zij 25 weken en 1 dag oud was. Bij 19 1/2 week had ik toch wat vaak last van een harde buik. Doordat ik zwanger was geworden middels een IVF behandeling, kon ik voor controle naar het ziekenhuis. Ik moest direct dezelfde avond blijven. Het bleek dat mijn baarmoedermond al flink verkort was (onder de 2,5 cm). Absolute bedrust moest ik houden. Na alle blijdschap van het goede nieuws dat we eindelijk zwanger waren, kreeg ik te horen dat ik een vergrote kans had op een vroeggeboorte. Ik had het gevoel dat ik stikte. Na 1 week mocht ik naar huis, maar moest daar ook bedrust houden. Na weer een week op controle en de baarmoedermond bleek nog verder verkort. De gynaecoloog besloot een (nood) cerclage aan te leggen dus ik werd geopereerd met ruim 20 weken. Daarna heb ik nog 5 weken in het ziekenhuis doorgebracht, tussen hoop en vrees. Alles deed ik op bed: wassen, eten, poepen, plassen en alleen maar liggen op mijn zij, niet zitten en niet op mijn rug liggen. Dat verergerde de harde buiken. De buikpijn werd steeds heviger, maar dat kon volgens de verpleegkundigen ook een onrustige buik zijn. Ik was zo bang. Wilde dit kindje zo graag krijgen. Met 25 weken en 1 dag knapte de cerclage en werd ik met spoed naar een ziekenhuis gebracht waar een intensive care afdeling neonatologie was. Daar werd ze geboren. Veel te klein maar helemaal compleet. In het begin ging het goed met haar, ze gedroeg zich volgens de arts als een 26 weekse baby. Ze weerde zich kranig. Vijf weken later, na twee bacteriele infecties waarvan 1 een hele nare darminfectie, overleed onze kleine meid. Ik voel me vaak schuldig over de pijn en het leed dat ik haar heb aangedaan. Toch heeft ze mij ook kennis laten maken met een hele wereld aan emoties en liefde die ik nog niet kende. We willen heel graag een babytje krijgen. De gynaecoloog vermoedt dat ik een cervix insufficientie heb en adviseert een cerclage aan te laten leggen na zo'n 12 a 13 weken zwangerschap.De berichten over de resultaten hiervan zijn wisselend. De ene gynaecoloog zegt dat het wel effectief is, de ander (in een ander ziekenhuis) zegt dat dit niet bewezen effectief is.

Ik wil heel graag een baby krijgen, maar ik wil onszelf maar zeker ook onze baby zo'n lijdensweg niet meer aan doen. Het is dan ook moeilijk de stap te zetten opnieuw te proberen zwanger te worden. Bovendien moeten wij de weg van IVF bewandelen.

We staan op de wachtlijst voor adoptie maar ook dat is niet eenvoudig. De vraag naar adoptiekinderen is vele malen groter dan het aanbod. Een leven zonder een kind kan ik mij eerlijk gezegd niet voorstellen. Ik heb er dan ook veel voor over, maar ik ben ook bang. Graag hoor ik van jullie, wat jullie ervaringen hiermee zijn.

Groet Cora

Hallo allemaal,
wat fijn om eindelijk herkenbare verhalen te lezen! Ook wij hebben ons zoontje Tigo verloren na 25 weken zwangerschap. In 6 uur ben ik van hem bevallen, waarna hij nog 2,5 uur heeft geleefd. In onze armen is hij gegaan. 1 van jullie beschrijft dat loslatingsproces tijdens de bevalling, waardoor je het daarna beter accepteerd. Ook ik heb tijdens de bevalling zo bewust moeten los laten. Toch nog wel hulp gezocht om het allemaal beter te kunnen verwerken. Maar het gaat nu best goed. Zelfs zo goed, dat een nieuwe zwangerschap zelfs alweer kriebelt, maar ik vind het ook zo eng.
De oorzaak van Tigo zijn vroeggeboorte is waarschijnlijk een combinatie van een infectie in de pacenta en baarmoeder insufficientie. Het behandelplan voor een eventuele volgende zwangerschap ligt al klaar in het AMC. Een onderdeel daarvan is, is dat ze vanaf week 18 om de week mijn baarmoedermond gaan opmeten en als deze korter wordt dan 2,5 cm, zal er ook bij mij een cerclage geplaatst worden. Eigenlijk zie ik hier het meest tegenop. Maar daarom vindt ik het fijn om hier te lezen dat het bij de meeste van jullie allemaal goed is gegaan.
We zien het wel, misschien duurt het nog wel heel lang voor mijn lijf weer klaar is voor een nieuwe zwangerschap, want ik heb ook nog het PCOsyndroom. We laten het maar aan de natuur over, want mijn eerste zwangerschap was ook spontaan.
Eerst maar weer eens het normale leven oppakken.
Mocht iemand zin hebben om te mailen: graag! Ben vooral nieuwsgierig naar hoelang het bij jullie duurde voordat jullie weer zwanger raakten of er zelf aan toe waren enz.
In ieder geval veel sterkte allemaal en voor degene bij wie het al gelukt is om kinderen te krijgen: Genietse!!!!
Liefs, Linda

Hallo
Ik ben Sharon Ik ben ook een zoontje (Jaimy) verloren met 25 weken zwangerschap. Op 12 april 2006 heb ik een autoongeluk gehad. Waardoor de gordel hard in mijn buik kwam. Op het ziekenhuis mst twente bleek dat alles er goed uit zag. Maar ik ben toch ter opcervatie opgenomen. S'nachts kreeg ik toch opeens persdrang en had ik een zere rug. Ons zoontje is toen geboren op 13 april 2006 om 08.25 uur. Hij werd meteen klaargemaakt en na de isala klieniek in Zwolle gebracht. Daar is hij om 16.15 uur overleden zijn longetjes konden de zuurstof niet aan en het ontsnapte gewoon.
In julie was er weer een positieve zwangerschapstest en ik was ontzettend bang. We gingen geregeld na het ziekenhuis omdat ik het niet vertrouwde. Ben voor de kerstdagen opgenomen geweest omdat ik erg bang was en ik had buikgriep waar ik veel last van had (aan de diaree enzo) Op 12 januarie 2007 had ik een klijn beetje bloed aan het toiletpapier zitten en dacht meteen dit is niet goed. Ik was toen 25 weken en 4 dagen zwanger. We zijn na het ziekenhuis gegaan. Daar heeft gynacoloog K. Bertalan mij onderzocht en zij zei er was niks aan de hand het kwam wel vaker voor. Ze heeft toen nog inwendig gevoelt en dat was ook goed zei ze. Maar toen ze haar vingers er uit haalde zat er bloed aan haar hand en slijm en toch zei ze dat het goed was. ik was boos en dat liet ik ook merken. Ik moest urine inleveren. En ben na het toilet gegaan. Ik moest me eerst van onderen schoonmaken met watjes en dan in het bekertje plassen. Maar toen ik het schoon gemaakt had weer allemaal bloed en slijm. ik heb de watjes in een bakje gedaan en die op de balie gesmeten. En gezecht dat ze het maar moesten onderzoeken dat het niet goed was en heb ik gevreegt om een andere gynacoloog en geen arts assistent. Er kwam een andere gynacoloog en die heeft inwendig gekeken en het bleek toen dat ik 3 cm ontsluiting had en dat de vliezen er al uit hingen. Ik werd boos op de arts assistent K. Bertalan omdat zij niet na mij luisterde toen ik zei dat het niet goed ging. Ik werd meteen op bed gelegd met mijn benen omhoog en aan de weeenremmers gedaan om het tegen te houden en ze zouden er alles aan gaan doen om de baby niet geboren te laten worden. Ik werd met spoed na de ok gebracht waar ze mij onder narcose brachten en een cerclage gingen plaatsen. Dr quatero heeft de cerclage geplaatst waar ik hem eeuwig dankbaar voor ben. Hij had wel moeite gehad om het dicht te maken omdat ik toen meer cm ontsluitinge had en omdat hij de vliezen terug moest duwen maar het was goed gegaan. De volgende dag ben ik naar het UMC Radbout gebracht in Nijmegen. En heb daar anderhalve week gelegen met volledige bedrust alleen naar de douche en toilet. Daarna ben ik overgebracht na de isala kliniek in Zwolle omdat dat dichter bij mijn huis was en ik enorme heimwee had. Daar heb ik nog 2 weken gelegen. En hebben ze mij daar nog een dr arrabin persarium geplaatst voor de zekerheid. Ook dat was goed gegaan en ik mocht na huis. Maar ook met de belofte dat ik bedrust zou houden en dat heb ik ook gedaan. Ik kwam weer op controle bij dr Quatero. En alles bleef goed gaan. met 34 weken vond hij het een wonder dat ik er nog steeds liep. en we maakten een afspraak om 2 april dan was ik precies 37 weken de cerclage te verwijderen en de persarium. Op 2 april is de cerclage en de persarium ook verwijdert en zou de baby geboren worden dachten de gynacologen. Maar dat was mooi niet zo en we gingen weer na huis. op 39 weken en 6 dagen kreeg ik weeen en is onze zoon Brandon na 6 uurtjes geboren hij woog 2990 gram en was 49 cm lang. Alles was goed gegaan en daar ben ik dr Quatero eeuwig dankbaar voor

Liefs Sharon