Ik ben maanden bang geweest.
Ik was net getrouwd toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. We lieten een echo maken om te kijken hoe ver ik was, dat bleek 7 weken te zijn.
Alles verliep goed tot de 16de week. Ik verloor zoveel bloed dat ik naar het ziekenhuis heb gebeld. Gelukkig had mijn eigen gynaecoloog toen net dienst en ik mocht gelijk gaan. Daar aangekomen, hebben ze eerst gekeken of het goed ging met de baby en dat was het geval. Ik werd naar huis gestuurd en ik moest de volgende morgen weer langs komen om te kijken of de baby nog leefde en gelukkig was dit zo. Maar ik bleef maar bloed verliezen en ze wisten niet waar het vandaan kwam. Elke keer dat ik veel bloed verloor of dat ik mij niet lekker voelde, moest ik naar het ziekenhuis. Nou, dat was ook geen pretje want daar moest ik soms lang wachten voordat ik aan de beurt was. En toen het eindelijk mijn beurt was, dan konden ze alleen maar kijken want meer kunnen ze niet voor je doen.
Met 24 weken moest ik een echo laten maken en toen zagen ze een verdikking in mijn placenta. "Dus daar moest het bloed vandaan komen", zeiden ze en ze gingen mij goed in de gaten blijven houden. Ik kreeg meer echo`s om te kijken of die verdikking groter werd maar dat was niet zo. Het werd zelfs een beetje kleiner. Toch was ik nog steeds heel bang en dat konden ze heel goed begrijpen.
Met 30 weken werd ik opgenomen want ik voelde mij niet lekker. Ik had last van steken in mijn hoofd en ik had buikpijn. Ik heb toen 2 dagen in het ziekenhuis gelegen. Ze konden niet veel voor mij doen. Ik moest mij rustig houden. Nee, dat valt niet mee met twee kleine kinderen maar alles ging goed en ik ben de kerstdagen goed doorgekomen.
Maar op 31 december 2001 werd ik weer opgenomen. Ik voelde geen leven meer, dat was heel eng. Op de CTG was alles goed dus mocht ik een dag later weer naar huis. Wel had ik zoveel pijn dat besloten werd dat ik met 38,5 weken ingeleid ging worden.
Die twee weken duurden mij toen zo lang maar eindelijk was het 17 januari 2002. Ik moest om 7.00 uur in het ziekenhuis zijn. Om 7.30 uur kreeg ik een ballon met gel ingebracht. De weeën begonnen, ze waren goed uit te houden. We wisten dat de baby niet groot zou zijn. 's Middags werden mijn vliezen gebroken en toen gingen de weeën meer pijn doen. Ik heb op den duur ook om een prik gevraagd. Ik werd steeds angstiger, "Wat zit er in mijn placenta", ging ik denken. "Is de baby wel in order? Heeft ze niets?"
Toen kreeg ik een wee, die ik moest ophouden en daarna kon ik het niet meer tegenhouden. Ze vloog eruit… de gynaecoloog had haar handschoenen nog niet aan en toen was ze er al. Ik ben toen heel erg geschrokken want ze zag helemaal wit. Dat was huidsmeer, zeiden ze. Je kon zien dat ze te vroeg was. Ze woog 2990 gram en was 48 cm lang. Ze was heel klein en heel dun (ze kon alleen maatje 44 aan).
Toen werd mijn placenta geborenen mijn gynaecoloog heeft die gelijk nagekeken. Er zat een oude bloeduitstorting in en die was vast gaan zitten. Ik ben al die maanden zo bang geweest dat ik er van alles aan overgehouden heb. Die steken in mijn hoofd heb ik nog steeds. Het zijn mijn spieren, zegt de dokter maar ik vind ze nog steeds eng als ze er zijn.
Angelique is nu 41 dagen oud. Ze is nog steeds klein maar ze heeft er niets overgehouden aan dat wat er in mijn placenta zat. Mijn huisarts zei: "Het is een wonder dat ze gezond geboren is."
Groetjes,
Mieneke
Reacties:
Door: Mariska op 27/03/2002 @ 07:45 
Hallo Mieneke,
Gelukkig heb je je zwangerschap met heel veel zorgen kunnen afsluiten met een mooi en gezond kindje. Heel veel geluk met Angelique!!
Door: Bedje (profiel) op 27/03/2002 @ 09:02
hoi Mien,
ik was een beetje verbaasd je hier tegen te komen, maar naarmate je verhaal vorderde herkende ik het :-)
Ik had het hele verhaal nog niet gehoord ... nu kan ik je misschien wel beter begrijpen. Gelukkig dat Angelique mooi gezond is.
groetjes en tot chats
Bedje
Door: Cindy c op 27/03/2002 @ 21:36
Proficiat met je flinke gezonde dochter!!!!
Wat een verhaal, je moet doodsangsten hebben ddostaan alle geluk heb je eeb gezon dochtertje, dat maakt het al die onzekerheid waard!!! Veel succes nog met je prachtmeid!!!
Tina
Door: Ans op 31/03/2002 @ 19:50
Hallo Mieneke,
Ik ben 15w en 1 dag zwanger en maak denk ik net hetzelfde mee. Drie weken is het nu dat ik bloed verlies. Het is allemaal begonnen op een avond toen ik erg veel bloed verloor, ik ben ook in spoed naar het ziekenhuis gegaan en daar bleek met de baby alles in orde, enkele dagen lang verloot ik wat minder bloed en dan plots weer meer, en terug naar spoed, opnieuw leek met de baby alles in orde, ze wisten me niet te vertellen waar het bloed vandaan kwam. Nu drie weken later, ga ik regelmatig op controle in het ziekenhuis, elke keer zeggen ze me dat met het kindje alles goed is, maar ze kunnen geen antwoorden geven op al mijn vragen, ze zeggen enkel dat ik moet afwachten en dat het mogelijks nog altijd kan misgaan ! Ik zit nu met een enorm tweestrijdig gevoel, ik wil van mijn zwangerschap genieten maar elke avond of nacht verlies ik bloed, dus ik probeer er tergelijk ook wat afstand van te nemen voor het geval het nog mis gaat! Ik mag niet meer werken, niet meer sporten en moet veel rusten, dus zit ik hier tussen vier muren, met enkel mijn hond en mijn computer als metgezel. 9 april moet ik terug op controle, ik kan enkel afwachten en hopen dat dan ook nog alles in orde is. Ik had me het zwanger zijn wel helemaal anders voorgesteld, maar heb er alles voor over als het maar goed komt.
groetjes Ans
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.