< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Geen roze wolk » Josephine

Josephine

Een lang verhaal...
Eind mei 2001. Ik reken uit dat ik op een donderdagavond ongesteld zal worden maar ik doe toch op donderdagmiddag een zwangerschapstest (Ja, inderdaad, heel stom). Die is (uiteraard) negatief... en dus ben ik ontgoocheld. Maar toch naar de apotheker met wachtdienst om een nieuwe test, voor het geval dat... De volgende morgen ben ik toch even bij de huisarts langs geweest en die zei me dat ik 's avonds mocht bellen voor de resultaten. Aangezien ik op dat moment op de trein naar Londen zou zitten, stelde ik voor dat mijn man zou bellen, die zat al in Londen voor het werk. En ja hoor, ik ben die avond in Londen van de trein gespurt naar mijn man die mij op stond te wachten en hij zei: "Dag moeke."
Positief dus... en toen kon onze droom echt beginnen, dachten wij toen nog.

De week erop ging ik langs bij de huisarts om alle resultaten nog eens te bespreken en toen bleek ik volgens de bloedtesten positief te zijn voor de toxoplasmosebacterie maar nog geen antilichamen ertegen te hebben. Grote paniek want dit kon wijzen op een recente infectie, haast in de eerste week van de zwangerschap dus op naar de gynaecoloog. Die stelde meteen voor om mijn bloed te hertesten en dan zouden we zien of er intussen antilichamen aangemaakt waren, wat zou betekenen dat er wel degelijk een infectie geweest was.
Ik had intussen vaak last van felle buikpijn (intussen weet ik dat dit aanvoelde zoals weeën). Daarvoor waren 2 mogelijke verklaringen: ofwel was het de baarmoeder, die zich zo vroeg al uitzette, ofwel was het de inleiding van een miskraam. In het licht van die bloedtesten, dacht de gynaecoloog aan het tweede... Hij zei trouwens dat hij zich niet kon inbeelden dat, als er zo'n infectie was in dat stadium van de zwangerschap, dit niet tot een spontane miskraam zou leiden... Goed, opnieuw grote paniek. En zware antibiotica (7 pillen per dag) die, je raadt het al, als nevenwerking misselijkheid en braken hadden.
En dan die onzekerheid... Maar de antilichamen bleven nul. Vreemd, vonden alle dokters. Dat kon niet, daar waren ze zeker van. Dus maar hopen dat het positief tekenen van de infectie gewoon fout was... 8 Keer is mijn bloed onderzocht! Maar de resultaten bleven identiek. Mijn bloed heeft zo ongeveer half Europa rond getoerd... en uiteindelijk werd na zo'n twaalf weken zwangerschap verondersteld dat het ging om een crossreactie in mijn bloed... maar zekerheid konden de artsen ons uiteraard niet geven.

Dan kwamen de mogelijkheden voor andere testen (Trippeltest,...) maar wij waren op dat moment compleet beu-getest en hadden voor elkaar al beslist dat ons kindje zonder meer welkom zou zijn.
Toen we 5 maanden zwanger waren, vond de gynaecoloog het een ideaal moment om een uitgebreide echo te maken en daarvoor werden we doorverwezen naar een andere gynaecoloog. Wij dachten dat dit de gewoonte was bij elke zwangerschap maar niets bleek minder waar. Opnieuw werd de mogelijke toxoplasmosebesmetting uitgebreid besproken. En uitgebreid onderzocht... en er werd niets gevonden. Zijn / haar eerste rapportje: 9 / 9.
En intussen nam mijn buik al vrij gigantische proporties aan... en wij genoten van elkaar en ons "petoeterke".

Ons kindje werd verwacht op 2 februari 2002, op Lichtmis. Ik was er zelfs van overtuigd dat hij/zij in januari geboren zou worden. Maar het werd februari, het werd 3 februari en we wachtten en wachtten. Ik heb wel 3 keer de grote schoonmaak gedaan maar niets hielp...
We moesten toen regelmatig op controle en op woensdag 6 februari 2002 vond de arts dat de harttoontjes van ons kindje niet meer zo goed leken en daarbij kwam dat ik de baby nog maar weinig voelde... dus vond hij het maar beter dat we op donderdag 7 februari naar het ziekenhuis gingen voor de inductie van de bevalling. Groot verdriet want ik vond dat de baby dan misschien niet klaar zou zijn of wat weet ik allemaal. Zucht, waarom hebben zwangere, bijna bevallende moekes toch altijd een reden om te wenen?
Donderdagmorgen dus… om 6.30 fris en monter aangekomen en om een lang verhaal kort te maken, 's avonds tegen 20 uur had ik nog maar 5 cm ontsluiting, zat ons baby'tje nog ver weg en muurvast en zag het serieus af. Daarom heeft de gynaecoloog toen beslist om een spoedkeizersnede uit te voeren… ook weer schrikken en verdriet natuurlijk... Maar een kwartiertje later was ons dochtertje er, Josephine, 3690 gram zwaar en 52,5 cm groot. Moeke was wel helemaal van de kaart en kon niet echt genieten van die eerste momenten... maar dat heeft ze intussen ruimschoots ingehaald.
Dan is Josephine nog 3 en een halve dag in de couveuse ter observatie geweest en opnieuw uitgebreid getest... en neen hoor, geen infectie. Het lijkt erop dat wij een kerngezonde (en bovendien een ontzettend lieve, volgens mij de liefste van de hele wereld) meid gekregen hebben...
Intussen is onze Josephine dus ruim een maand oud. Ze is al erg gegroeid en ze blijft heel lief...

Heel veel groetjes van Maaike, moeke van Josephine.



[Reageer]
Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.