< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Geen roze wolk » Mijn zwangerschappen en bevallingen

Mijn zwangerschappen en bevallingen.

Hallo allemaal,

Het is maart 1990 als ik er achter kom dat ik zwanger ben, niet gepland maar wel zeer gewenst. We wonen op dat moment op een kamer samen en moeten daar dus weg.
Als ik bijna 6 maanden zwanger ben krijgen we een flatje. Twee weken later verhuizen we en 4 dagen erna beginnen op maandagmorgen de weeën, veel te vroeg dus. Mijn moeder is er toevallig bij en na een controle van de verloskundige gaan we naar het ziekenhuis.
Hier moet ik een heel uur wachten in de gang, de gynaecoloog is met zijn ronde bezig. Toen de verloskundige er ook aankomt, wordt ze boos. Ik word gelijk naar en kamertje gebracht waar blijkt dat ik dus al 4 cm ontsluiting heb terwijl ik thuis nog niets had.
Snel naar Utrecht maar de weeënremmers slaan niet meer aan en de bevalling zet door. Even hebben we nog hoop als de weeën rond 18.00 uur wat minder worden, maar al snel worden ze alleen maar erger. Ik heb al eerder op de dag medicijnen gekregen voor de rijping van de longetjes maar dat heeft niet lang genoeg kunnen inwerken.
Na 2 uur persweeën ben ik met een knip bevallen van onze dochter Melissa. De dokters hadden tot 3 maal toe geprobeerd om haar te draaien, maar ze ging elke keer weer in stuit liggen. Haar kontje en voeten kwamen tegelijk naar buiten, eigenwijs was ze in ieder geval wel.
Ze was 37 cm groot en woog 870 gram. Vlak na haar geboorte is ze overleden. De artsen hebben nog geprobeerd om haar in leven te houden maar ze was op. Drie dagen later is ze begraven en acht weken later kregen we de uitslag van de obductie en die bleek verder goed te zijn.

9 Maanden later ben ik opnieuw zwanger. Deze keer was het gepland en we hebben er een beetje een dubbel gevoel bij, bang maar ook gelukkig. We gaan naar een andere gynaecoloog omdat we geen vertrouwen meer hebben in de vorige. Die andere geeft ons het vertrouwen dat hij er alles aan doet om het tot een goed einde te brengen.
Alles gaat goed tot ik met 14 weken een bloeding krijg, verloskundige gebeld en zij regelt voor de volgende morgen een echo nadat ik met haar uitvoerig gesproken heb. De echo laat zien dat alles oké is, gelukkig maar.
Tot 20 weken gaat het goed en dan beginnen toch de weeën weer op te zetten. Ik word opgenomen en krijg weeënremmers in capsulevorm. Dit gaat goed en ik ben 2 weken later weer thuis. 3 Weken later, met 25 weken dus, beland ik weer met weeën in het ziekenhuis. Deze keer moet ik blijven. Alles gebeurt in bed, ook geen toilet of douche, verschrikkelijk maar ik weet waarvoor ik het doe. Dit keer krijg ik infuus met weeënremmers.
Ik mag pas met ruim 33 weken naar huis en met 36 weken mag ik stoppen met de medicijnen die ik ondertussen weer in capsulevorm krijg. Daarna moet ik elke week een paar keer op controle maar het blijft stil. Als ik 40,1 week zwanger ben, vindt de gynaecoloog het welletjes en wilt geen risico's nemen. Ik zal ingeleid worden en mag zelf de dag bepalen.
De volgende morgen, op vrijdag 14 februari 1992, meld ik me rond 7.30 uur samen met mijn moeder, later komt ook mijn schoonmoeder. Rond 8.00 uur worden mijn vliezen gebroken en krijg ik infuus met weeënopwekkers. Om 9.10 uur krijg ik mijn eerste wee en als de verloskundige rond 10.45 uur de verloskamer binnenkomt lopen, vertel ik haar dat ik denk dat het bijna zover is. Ze kijkt het na en ik blijk dan 7 cm ontsluiting te hebben. De weeën zijn prima op te vangen, ik drink nog maar een bakkie thee tussendoor en rond 11.10 uur vertel ik dat het zover is. Dat blijkt ook zo te zijn en na 3 persweeën wordt om 11.21 uur Ramon geboren, kerngezond, 51 cm lang en 3.800 gram zwaar.

Na een jaar willen we er nog wel graag een kindje bij en dus stop ik met de pil. Maar helaas, na een paar miskramen word ik niet meer zwanger. Na bijna 4 jaar gaan we voor onderzoek naar het ziekenhuis en na veel onderzoeken, operaties en medicijnen komen we in aanmerking voor IVF. We doen dit in Gooi Noord in Huizen in combinatie met de VU in Amsterdam.
De eerste poging gaat eigenlijk helemaal goed, geen pijn bij de eicelpunctie en we hebben van de 5 beschikbare eitjes en 4 goede embryo's. Twee ervan worden er teruggeplaatst en de twee andere worden ingevroren.
Na 2 weken blijkt het mis te zijn, volgende keer beter. In de daaropvolgende cyclus krijg ik de 2 embryo's teruggeplaatst in een spontane cyclus. Deze bleken nog van zeer goede kwaliteit te zijn nadat ze ontdooit waren. Maar ook dit gaat mis. We wachten een maandje en dan word ik gebeld voor de 2e poging. Ik moet wel gaan spuiten terwijl we nog op vakantie zijn maar dat vind ik niet erg. Ik heb nergens last van en heb het gevoel dat dit DE kans is.
Na de eicelpunctie blijken er maar 4 eitjes goed te zijn en daar komen 2 goede embryo's uit, deze worden 2 dagen later teruggeplaatst. Op de terugweg zijn we een beetje aan het giechelen, we weten alleen niet waarom. Een week later krijg ik een bloeding. "Dat is mis", denk ik maar ze zeggen in het ziekenhuis dat ik gewoon moet afwachten tot de week erop want het kan ook een innestelingbloeding zijn.
Een uur nadat we in het ziekenhuis een test hebben gedaan, blijkt inderdaad dat ik zwanger ben. Ik kan het niet geloven maar het is echt waar. Snel heb ik Eric gebeld en die viel een beetje stil. Hij vroeg of hij me later terugkon bellen. Zijn collega's hebben maar even een bakkie koffie voor hem gehaald want hij zag er niet best uit.
Na al die jaren was het dan eindelijk zover. Ik heb gelijk vanaf het begin het gevoel gehad dat het er 2 waren en dat werd dan ook met een echo aan 7 weken bevestigd. Ze maakten tegen Eric zelfs nog een geintje over een derde. Drie weken later kunnen we terug naar mijn oude gynaecoloog. Hij zal de zwangerschap verder begeleiden.

Met 22 weken krijg ik voor de eerste keer weeën en moet ik naar het ziekenhuis. Hier lig ik een week en mag dan naar huis met weeënremmers in capsulevorm. Nog een week later begint er zich een verschrikkelijke uitslag over mijn buik te verspreiden en later over mijn hele lichaam. In eerste instantie weten de artsen niet wat het is. Ze overleggen met de huidarts en komen erachter dat het PuPPP is. PuPPP is ook gekend als zwangerschapsjeuk, een huidaandoening die normaal gesproken pas in de laatste weken van de zwangerschap voorkomen door het hoge aantal hormonen. Waarschijnlijk heb ik er al zoveel dat ik het nu al krijg.
Ik sta helemaal in brand, krijg verschillende pijnstillers en slaaptabletten maar als ik op een dag na 24 weken ben, roep ik van ellende uit dat ze de kids nu maar moeten halen want PuPPP verdwijnt na de bevalling. Ik kan niet meer, ik ben helemaal opgezwollen tot tussen mijn tenen. Ik kan niet meer bewegen of eten, alleen nog uit een rietje drinken.
Na nog een paar dagen ellende word het ineens wat minder en de hormoonzalf die ik heb geregen helpt ook wat. In totaal heeft het 10 weken geduurd voor ik helemaal verveld was en ik geen pijn en jeuk meer had. Daarna was de huid nog wel erg droog.
Er zijn ook nog foto's van gemaakt door een medische fotograaf omdat ze het nog nooit zo erg hadden meegemaakt. Ook bij collega's in andere ziekenhuizen was het niet bekend dat het zo ernstig kon zijn en al zeker niet met deze duur van de zwangerschap.

Met bijna 34 weken mag ik naar huis. Het grootste gevaar is geweken en als de kids nu geboren zouden worden, zouden ze het prima kunnen halen. Dezelfde avond nog word ik ziek, een zware buikgriep met spugen tot gevolg.
Twee weken later beginnen op zondag de weeën spontaan. Het is eerste paasdag, 23 april 2000. Na 2 en een half uur probeer ik Eric wakker te maken maar dat lukt me pas na een half uurtje proberen. Rond 3.30 uur zijn we in het ziekenhuis en blijk ik al 5 cm ontsluiting te hebben. De gynaecoloog wacht af. Toevallig heeft net mijn dokter dienst en dat is wel zo leuk.
Als na anderhalf uur niets blijkt te zijn gebeurt en krijg ik infuus met weeënopwekkers. Nog eens anderhalf uur later is het dan zover. Na een paar keer persen wordt Fenna al geboren, een prachtig klein meisje van 2.290 gram en 44 cm. Ik bewonder haar als ze ligt te huilen op mijn borst. Na een paar minuten beginnen de weeën opnieuw en 18 minuten na Fenna wordt Lucas geboren, een stuk groter dan zijn zus, hij is 2.820 gram en 47 cm.
Ze mogen nog zeker een uur bij ons blijven en gaan dan in de couveuse op de kinderafdeling. Lucas is wat misselijk maar een rustig manneke. Fenna is heel fel aan het huilen als we later even gaan kijken. Na 3 dagen liggen ze in een bedje samen en mogen alle draadjes van Lucas af. Fenna volgt zijn voorbeeld pas na 2 weken en 2 dagen later mogen ze eindelijk naar huis.

Ze zijn nu alweer bijna 2 jaar en twee echte doerakken geworden. Ze halen allemaal streken uit en vinden alles prachtig. Op dit moment is Lucas ruim 90 cm en 15 kilo en Fenna 88 cm en 12 kilo.

Groetjes,
Mireille



[Reageer]
Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.