Mijn zusje.
Hoi,
Mijn naam is Nadine en ik heb 2 zussen.
Op 5/01/2001 vertelde ik tegen mijn jongste zusje (18 jaar) dat we gaan beginnen aan een baby. Mijn zusje was natuurlijk dolgelukkig. Wij met zijn tweeën hadden een enorm stevige band met elkaar en zij ook met mijn man. We deden alles samen, winkelen, vakanties enz...
In de nacht van 6 op 7/01/2001 stond de politie ineens voor de deur. Of we even naar het ziekenhuis konden gaan, mijn zusje had een ongeluk gehad. Haar vriend was op slag dood, haar vriendin lag in coma en de toestand van mijn zus zou stabiel zijn. Maar toen we daar aankwamen, kwam mijn vader ons al tegen. Ze was 10 min. eerder gestorven... Mijn wereld viel in duigen. Hoe kon dit gebeuren? Het was niet mogelijk!?
De dagen daarna gingen voorbij in een roes. Ik heb constant bij haar gezeten totdat het haar begrafenis was. Een stuk van ons leven was weg en kwam niet meer terug.De dader had niets, geen schram, geen blauwe plek, niets.
De tijd ging verder en ongeveer 3 maanden erna was ik zwanger. Vanaf dan, niets dan twijfel. Waarom nu? Waarom zijn we er niet eerder mee begonnen? We zijn al 11 jaar samen en 7 jaar getrouwd. Wat zou mijn zus wel niet van me denken? Constant twijfel, maar de 1ste echo is o zo vertederend en dan die hartslag... Dagen met geluk maar ook mindere dagen...
Ik moet veel op controle gaan. De gynaecoloog weet wat er gebeurd is en ondertussen is mijn man het slachtoffer geworden van een medische fout. Ik heb veel last van een hoge bloeddruk dus moest ik medicijnen nemen die niet schadelijk zijn voor ons baby'tje. En een zoutloos dieet, de angst dat het fout kan gaan, neemt toe. Ondertussen stampt de baby er vrolijk op los.
Na 7 maanden zwangerschap krijg ik, ondanks het feit dat ik niet fel ben verdikt (zo'n 6 kg), last van dikke voeten, handen en een opgezwollen gezicht. Ik moet nog meer rusten en nog strenger op het zoutloos eten letten. Nog geen week erna, ben ik ineens een 7 kg bijgekomen, heb ontzettende hoofdpijn en vlekken voor mijn ogen. Wat de dokter heeft gevreesd, gebeurt ook: de zwangerschapsvergiftiging breekt los. Alle symptomen zijn aanwezig, onmiddellijk bloedtesten en ja, ik moet daar blijven. Ik krijg welgeteld één uur om mijn koffer te pakken en mijn ouders te verwittigen die op vakantie zijn.
Vanaf nu iedere dag een bloedtest, urinetest enz... Vanaf dan begint het gepieker pas echt want nu heb ik tijd genoeg om na te denken. Ik mis mijn zus en zak steeds weg maar ik word in de gaten gehouden. De verpleegsters komen veel langs om mij aan het praten te krijgen en gelukkig is mijn man er ook, want hij is nog steeds in herstelverlof. Dat is eigenlijk het enige goede aan zijn operatie, dat we de hele zwangerschap samen zijn.
Mijn lever valt stil en mijn nieren werken niet meer. Het gaat van goed naar slecht en omgekeerd. De dokter zegt dat we de 9 maanden niet zullen halen en ze bereiden ons voor op een keizersnede en wat in het ergste geval zou kunnen gebeuren met ons baby'tje.
Op 1/12/2001 laat hij mij een nachtje naar huis gaan om mijn ouders op te halen aan de luchthaven. Het was ook mijn angst dat ze er niet bij zouden zijn, omdat het voor ieder moment kon zijn als mijn toestand verergerde. Maar het lukt en op 3/12/2001 om 8 uur 's morgens gaat het beginnen.
Ik ben zenuwachtig, ontzettend nerveus. Oh, nee, ik word moeder... kan ik dat wel? Ga ik wel van ons kindje houden? Zelfs op de operatietafel heb ik twijfels.
Om 8u35 wordt ons zoontje geboren. Ik ben ver weg, heel verdoezeld maar ach, wat is hij mooi en zo lief en klein! 48 Cm en 2kg800, groter dan verwacht en geen couveusekindje.
Ik ben blij maar verdrietig tegelijk. Dit is onze zoon maar mijn zusje had erbij moeten zijn. Op vrijdag bereikt mijn verdriet zijn hoogtepunt. Ik word betrapt door de dokter toen hij me net kwam vertellen dat ik een blaasontsteking en dus extra medicijnen nodig heb.
Mijn man mag blijven slapen, toch iets van troost. Op zaterdag komt de dokter terug en zegt dat het zo niet verder kan, dat ik een therapeut nodig heb. Ik heb een zwangerschapsdepressie maar geloof hem niet. Op maandag wil ik een gesprek met zo iemand want nu ben ik niet meer alleen, nu heb ik een man en kindje die mij nodig hebben.
Na 10 dagen mag ik het ziekenhuis verlaten en ieder woensdag ga ik in therapie totdat ik denk dat het wel gaat en dan stop ik ermee. Eén week gaat het goed maar dan begint het weer: het wenen, het niet meer zien zitten, enz... Ik weet dat ik terug moet gaan maar ik heb er de kracht er niet voor. Ik hou ontzettend veel van mijn man en ons zoontje maar in mijn verdriet voel ik me alleen en kan niemand mij helpen. Ik hoop nog steeds dat mijn zusje terug komt maar ik moet het aanvaarden.Ik wou dat zij erbij was maar weet nu wel dat ons zoontje een beschermengel heeft...
Reacties:
Door: ingrid van b op 26/05/2002 @ 22:34 
ik wil je heel veel sterkte toewensen en ik hoop dat jullie er met elkander uit zullen komen .
en geniet heel veel van je zoontje
meer kan ik niet zeggen
Door: hera op 27/05/2002 @ 21:30
Ook ik wil je veel sterkte toewensen.
De dokter heeft mij onlangs verteld dat ik ook in een depressie zit.
Ook ik heb mijn man en mijn zoontje, maar soms voel ik mij zo alleen en dan ween ik, ik heb soms dagen dat ik een hele dag ween.
Zelf als ik bij mijn familie zit, in groep voel ik mij nog alleen en zet mij in een hoekje om te huilen.
Heb geen zin niet meer om niks te doen, niet mijn huis kuisen, niet gaan werken. Niks, ben gewoon zo verschrikkelijk moe en zou eens heel lang willen slapen. Maar dat kan natuurlijk niet met Ieben, en als ik hem wegdoe vole ik mij schuldig en ben ik toch heel de nacht aan hem aan het denken.
Weet niet hoe ik eruit geraak, maar voel mij verschrikkelijk down.
EN ik weet zeker dat die beschermengel van je zoon, ook heel goed op jouw zal passen.
Zoals ik ooit eens gelezen heb. Je bent pas dood, als je bent vergeten.
Je zus leeft voort in jouw, laat ze nooit sterven.
Veel sterkte van Hera.
En als je eens wil mailen, mag je dit ook altijd doen.
hera.vandenbogaerde@pandora.be
Door: anneke op 28/05/2002 @ 12:45
Ik wil je langs deze weg heel veel sterkte toewensen! Ik hoop dat je man en je zoontje je kunnen hepen om je beter te voelen.
Door: jacqueline op 30/05/2002 @ 14:44
lieve Nadine ,
ik hoop dat ik je op deze manier toch kan steunen .
sterkte , veel liefs jacqueline
Lieve Nadine,
Ik kan me niet zo goed voorstellen wat een depressie inhoud, en ik hoop ook dat ik er niet mee te maken krijg. Ik hoop dat je hulp zoekt, want alleen zal je hier niet uitgeraken denk ik. Probeer erover te praten misschien en zoek terug je therapeut op. Laat je helpen. En denk aan jezelf. Want alleen als je jezelf terug vind zal je weer iets kunnen betekenen voor je man en je kindje.
Veel sterkte, Marjan.
Door: melanie hall op 01/06/2002 @ 15:23
Hoi Nadine,
Je moet je kindje zien als een geschenk of iets in ruil misschien voor je zusje.. Ik hoop dat het allemaal goed komt. Veel geluk. melanie
Door: Bo op 01/06/2002 @ 19:10
Hoi,
Ik weet niet of je in België woonachtig bent of in Nederland, maar graag had ik je willen helpen met de volgende adressen. Ik wens je heel veel sterkte toe.
ALTIS
Werking: Altis is een zelfhulpgroep voor mensen die te kampen hebben met een depressie. Door te praten met lotgenoten kan men de kracht en de hoop vinden om uit dit diep dal te komen. Men kan luisteren naar het verhaal van anderen en eigen ervaringen delen met de groep. Af en toe wordt een beroep gedaan op een professionele hulpverlener. Wat verteld wordt, is vertrouwelijk en blijft onder de groepsleden. Ieder die zich depressief voelt is welkom. Leeftijd, afkomst of politieke overtuiging spelen geen rol.Elke derde maandag van de maand om 20 uur komt de groep samen in het CM-ontmoetingscentrum ’De Boomgaard’, Bogaerdstraat 33 te Dendermonde. Er is een folder beschikbaar.
Gerda Van Riet
Tel: 052/33.36.50
Afdelingen
Jos
Tel: 052/33.28.77
Bereikbaarheid: avond
Myriam
Tel: 052/21.59.15
Ann
Tel: 052/47.26.29
Bereikbaarheid: voormiddag
ELAN vzw
Werking: Elan is een vereniging voor mensen met levensvragen en zoekend naar antwoorden. Elan wil samen of als individu zoeken naar een gezonde manier om depressies en stress van niet organische oorsprong te leren hanteren. Ook de relatiemoeilijkheden en slapeloosheid die vaak door de stress worden veroorzaakt worden besproken. Elan streeft naar stabiliteit en bewustwording van de eigen mogelijkheden, de eigen kracht in de mens zelf en naar een herwaardering van de vrouwelijke eigenschappen en gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen in de maatschappij. Elan vzw werkt met een open en een gesloten groep, en komt samen op maandagnamiddag tussen 14-15 uur in de lokalen van het socio-cultureel centrum ’Familiekring’ in de Abdijstraat 35-37, 2020 Antwerpen (Kiel).
Wilhelmina Van Ruyssevelt-Chovau
Hendriklei 40 bus 4, 2020 ANTWERPEN
Tel: 03/238.99.13
Fax: 03/248.03.05
Memo: op fax vermelden: t.a.v. ’Elan’
LICHTSTRAAL, ZELFHULPGROEP DEPRESSIE
Werking: In een sfeer van vertrouwen worden gevoelens zoals pijn, verdriet, schuld, schaamte, angst verwoord. Thema’s die in de groep leven zoals zelfdoding, medicatie, psychotherapie en andere vormen van hulpverlening kunnen er besproken worden en informatie hierrond uitgewisseld. Deelname aan de groep wordt beschouwd als een aanvulling bij de hulpverlening die men mogelijk reeds ontvangt van de huisarts, psycholoog, psychiater of therapeut. Het is nog steeds mogelijk aan te sluiten; er is geen voorafgaand gesprek noodzakelijk, alleen een telefoontje naar Dries Van den Broeck. Als bijdrage in de onkosten betaalt men 250 BEF per avond.
Dries Van den Broeck
Heuvelstraat 136, 2530 BOECHOUT
Tel: 03/460.10.94
Tel: 03/888.92.45
Email: dries.vandenbroeck@skynet.be
LUISTEREND OOR VOOR VROUWEN (DEPRESSIEGROEP)
Werking: Deze groep biedt hulp aan vrouwen die kampen met een depressie. Begrepen worden door lotgenoten wordt als zeer belangrijk ervaren; door elkaar te bemoedigen, te steunen en te begrijpen kan er nieuwe kracht ontstaan om hoopvol verder te gaan. Indien gewenst wordt er ook informatie gegeven over depressie. Een reeks van zes bijeenkomsten.
Carla
Tel: 03/636.43.13
Bereikbaarheid: alle werkdagen tussen 9-11 en 20-21 uur
MENS ONDER MENSEN GENT
Werking: M.O.M. ontstond als een reactie tegen het tekort aan ‘diepmenselijk contact’ dat in onze samenleving wordt aangetroffen. Het is een pluralistisch zelfhulpinitiatief waarbij leden informatie, steun en aanmoediging vinden en geven. Zo wordt de psychische draagkracht van mensen verhoogd en de spanningsvelden waarin ze leven verminderd. De bedoeling is te komen tot begrip, vertrouwen en veiligheid. Eigen moeilijkheden kunnen worden geuit, problemen van anderen gehoord. Het doel is niet zich in de plaats te stellen van psychomedische diensten, maar een aanvulling en een preventieve werking te beogen door te bieden wat hulpverlening minder kan: tijd en warmte. Elke levenshouding wordt gerespecteerd en aanvaard. Mensen in psychosociale nood zijn welkom en krijgen de kans thuis te komen bij zichzelf. Mensen die zelf iets aan hun situatie willen doen, mensen die compleet vastzitten en het leven nog moeilijk aankunnen, mensen die niet meer echt kunnen voelen, in een conflictsituatie verkeren, vastraken door eenzaamheid, mensen met relatiemoeilijkheden, enz. kunnen op deze manier inzicht krijgen in zichzelf, hun problemen fundamenteel doorwerken, wezenlijk veranderen en deze veranderingen realiseren in hun dagelijks leven.
Chris Vanacker
Ottergemsesteenweg 266, 9000 GENT
Tel: 09/329.89.63
Email: chris.van.acker@pandora.be
MENS ONDER MENSEN OUDENAARDE vzw
Werking: Mens Onder Mensen Oudenaarde staat open voor mensen die compleet vastzitten en het leven nog moeilijk aankunnen, voor mensen die niet meer echt kunnen voelen, in een conflictsituatie verkeren of vast geraken door eenzaamheid; voor wie is blijven steken in het verleden of voor wie verkrampt leeft. Na het verkrijgen van inzicht wordt de manier van verwerken bekeken; hoe de nieuw verworven inzichten kunnen gerealiseerd worden in het dagelijks leven en welke nieuwe vaste waarden in het leven kunnen ingebouwd worden. Bijeenkomsten: elke eerste en derde dinsdag van de maand. Er is een folder ter beschikking.
Anne Demuynck
St.-Jozefsplein 16 bus 102, 9700 OUDENAARDE
Tel: 0478/31.57.13
Afdeling
Anne Van Brabant
Heirstraat 5, 9880 AALTER
Tel: 0477/45.08.55
Bereikbaarheid: voormiddag tot 13 uur
OASE
Werking: Deze vereniging wil een ‘oase’ bieden aan iedereen die een plaats zoekt om voor problemen, depressies, ervaringen (ook goede) een luisterend oor te vinden. De initiatiefneemster is geïnspireerd door Bob Vansant en gelooft sterk in een eenheid van geven en ontvangen en de capaciteit van ieder mens om iets te betekenen en van het leven iets te maken. Het geluk ligt vaak op een klein plaatsje, in eenvoudige dingen. Individuele ontmoetingen kunnen bij haar thuis doorgaan; de groepsontmoetingen gaan door in het CC Ter Dilft te Bornem. Bij ernstige problematiek wordt uiteraard doorverwezen naar de professionele hulpverlening. Graag eerst telefonisch contact op onderstaand nummer.
Gil De Ridder
Tel: 052/33.36.64
Bereikbaarheid: niet na 20 uur
Email: de_ridder_gil@hotmail.com
STRESS, DEPRESSIE EN PSYCHISCHE SPANNINGEN
Werking: Stress, psychische spanningen en depressies zijn woorden die men gebruikt wanneer men het gevoel heeft het niet meer aan te kunnen. Soms krijgt men dit gevoel vlak voor een belangrijke gebeurtenis zoals een examen, werkloosheid, sollicitatiegesprek, zwangerschap, bevalling, opgroeiende kinderen enzovoort. Deze spanningen kunnen zo hevig zijn dat men er zelf niet meer uitkomt en dat de eigen krachten te kort schieten. Dan is hulp zoeken belangrijk. In de zelfhulpgroep kunnen mensen samen ervaringen uitwisselen en elkaar helpen bij het oplossen van hun problemen door ondersteuning en vriendschap. Ook worden ontspanningsoefeningen aangeleerd onder begeleiding van een bevoegd persoon. De zelfhulpgroep is een aanvulling bij de hulpverlening van huisarts, psychiater of psycholoog.Er zijn maandelijkse bijeenkomsten in de Regentiestraat 57 te Sint-Niklaas. Er is een folder ter beschikking.
Olga Volckerick
Dalstraat 132, 9100 SINT-NIKLAAS
Tel: 03/777.16.62
Bereikbaarheid: 8-9 uur en 18-20 uur
Afdeling
p/a Bond Moyson
Leopold II-laan 20, 9100 SINT-NIKLAAS
Tel: 03/760.35.35
Bereikbaarheid: kantooruren
vzw DE WENDING
Werking: Onder impuls van Bob Vansant (psychotherapeut en auteur van o.a. ‘Wacht niet tot het donker wordt’ en ‘Depressie is geen ziekte’) werd in augustus 2000 ‘vzw De Wending’ opgericht. Deze stichting wil mensen informeren, verwijzen of ondersteunen in hun strijd tegen depressie. Naast workshops en voordrachten wordt ook gewerkt aan de organisatie van zelfhulpgroepen. Op dit ogenblik is er een groep in Aalst, Lier en Oudenaarde. Voor de andere regio’s zijn besprekingen lopende en hoopvol. De bijeenkomsten zijn vrijblijvend en gratis – al wordt een vrijwillige bijdrage geapprecieerd. In Aalst wekelijks op dinsdag van 20-22 uur in het Vredeshuis, Zonnestraat 26 te Aalst, in Lier elke woensdagavond 20-22 uur, in Oudenaarde één keer per maand.
Groenstraat 132A, 9320 EREMBODEGEM
Tel: 053/41.00.86
Tel: 0486/73.73.24
Email: dewending@pandora.be
Internet: http://users.pandora.be/dewending
ZELFHULP- EN BEWUSTWORDINGSGROEP ’KONTAKT’
Werking: Kontakt biedt mensen de gelegenheid om over hun gevoelens en moeilijkheden te praten. Zelfbewustwording is het doel. Daartoe moet men teruggaan naar de eigen gevoelens en van daaruit vaststellen hoe men in de wereld staat. Omdat de taal van het lichaam erg belangrijk is om inzicht in de eigen gevoelens te krijgen werkt de groep vooral met lichaamsexpressie (ademhalingsoefeningen, ontspanningsoefeningen, losmakingsoefeningen, enz.). Na iedere oefening is er gelegenheid tot gesprek.Ieder lid kan op een bepaald moment de verantwoordelijkheid van een activiteit op zich nemen door het geven van oefeningen, het organiseren van een praatavond of een andere activiteit. Er zijn drie reeksen per werkjaar met bijeenkomsten in Bree om de twee weken op dinsdagavond van 19.30 tot 22.30 uur.
Willy Vandormael
Fazantenstraat 27, 3660 OPGLABBEEK
Tel: 089/85.60.64
Afdeling
Frans Coolen
Bijvaerdeweg 35, 3660 OPGLABBEEK
Tel: 089/85.82.86
Door: suzy op 08/06/2002 @ 12:58
Ik wens je heel veel sterkte toe want ik zou het ook heel moeilijk hebben want heb ook een heel sterke band met mijn zus nog veel sterkte en geluk toegewenst
Door: carla op 06/07/2003 @ 14:37
Hoi Nadine,
Veel sterkte.Probeer er door te komen samen met je man en zoontje.Ik weet dat het heel moeilijk is zeker als je dan de steun van je zus kwijt bent.Maar je moet zij zou ook willen dat je vooruit zou kijken.Samen met haar als beschermengel van je zoontje.Groetjes Carla
Door: leen op 16/08/2003 @ 15:33
hallo nadine is wens je veel sterkt en word vlug beter wat je zoontje en je man heeft je zeker nodig laat die liefde niet vergaan die heb je nu nog maar je zus niet en ik weet zeker dat je zus heel graag je zal gelukkig zien nog veel sterktdenk aan u gezin nu je het nog hebt
Door: Nike op 15/01/2004 @ 13:14
Hallo Nadine,
Ik hoop dat het nu veel beter gaat met je...
Ik ken twee mooie boeken, een beetje apart, het gaat over reincarnatie, maar ik vond ze zeer mooi en hoopgevend. Het zijn van Carol Bowman "Wie was mijn kind?" en "Kinderen uit de hemel". Misschien ook iets voor jou!
Succes
Door: Han op 18/09/2004 @ 10:52
Ook al ben ik nog maar 15, ik versta je! Een zus verliezen is niet gemakkelijk, dat weet ik van mijn mama. Maar het leven gaat door. En nu heb je je zoontje, je kunt hem nu niet loslaten om hem op te voeden. De wereld blijft ronddraaien en er blijven mensen verdrietig worden. Maar uit je depressie graak je ZEKER! Mijn mama is dat nu al heel lang, maar ik blijf goede hoop hebben. En ook jij mag de moed niet verliezen.
Kus Han.
Door: Anoniem op 09/12/2004 @ 04:57
Ik heb 3 zussen, maar helaas hebben ze weinig interesse in mijn kinderen.Wat had ik ervoor gegeven als ze ook enthousiast waren geweest en meeleven!
Ik weet niet wat erger is, de dood of die onverschilligheid.Of mijn een na jongste nou in het ziekenhuis lag, of toen ik een licht auto ongeluk kreeg, het maakt allemaal niks uit.
Soms kan ik wel gillen! Ik mis die warmte, betrokkenheid heel erg, iemand om je verhaal aan te doen, iemand die je begrijpt.
De enigste in de famillie die wel interesse had is inmiddels overleden: mijn oma.
De ironie: ikzelf heb ouders die hun kleinkinderen wel zouden willen zien maar niet bemiddeld zijn, Mijn schoonouders hebben genoeg geld maar vinden alleen de kinderen van hun dochters belangrijk. Nou, daar heb je dus niks aan.
Door: Anoniem op 30/05/2005 @ 15:07
Hallo Nadine,
Ik begrijp heel goed wat je doormaakt. Toen ik 6 maanden zwanger was is mijn moeder overleden. Zij was mijn beste vriendin en keek enorm uit naar ons kindje. We hebben al een zoontje maar hebben enorm lang moeten proberen voor ons 2e kindje. Ik heb haar zelfs niet kunnen zeggen wat het ging worden. Het is een dochtertje en dat doet extra veel pijn want het is het eerste kleindochtertje, er zijn al 4 kleinzonen. Ik mis mijn moeder elke dag meer en geraak er ook niet bovenop. Mijn man zegt dat ik enorm veranderd ben en hij heeft gelijk. Ik ben prikkelbaar, barst om de haverklap in tranen uit en ik voel me zo alleen. Maar als ik naar mijn kindjes kijk weet ik dat ik door moet, dat zou mijn moeder ook gewild hebben.Misschien moet ik ook eens hulp zoeken. Veel sterkte.
Tami
Door: nellie op 25/06/2005 @ 08:42
hallo ook ik heb een dochter die depie is mijn kleinzoon is nu 3 weken en ze is erg deprie zelf is ze slachtoffer van insest heeft al verschillende keren zelfmoord willen plegen zit ook in deeltijd in de mondriaam zorg groep hoop dat ze niet zo ver weg zkt dat er dadelijk weer een opname aan vast zit
hoop voor haar dat het toch eens beter gaat worden
Door: Anoniem op 26/02/2007 @ 17:49
Ook ik weet wat je doormaakt en voelt,in 1997 verloor ik mijn vader,die alles voor me betekende,onverwachts aan een hartstilstand.Ook mijn wereld stortte in en een jaar later ging mijn eerste zwangerschap ook totaal onverwachts mis toen ik 24 weken zwanger was.Nog een enorme klap te verwerken....en ik was mijn vader nog niet eens te boven. Achteraf weet ik dat ik zwaar depri was; ik kon nergens meer van genieten, zat de hele dag op de bank, huilde constant, deed niets , kon niets en wilde niets. Ik sloot mezelf totaal af van alles en iedereen en snap af en toe nog steeds niet hoe mijn huwelijk dit heeft kunnen doorstaan. Na twee jaar eindelijk sterk genoeg om toch weer zwanger te willen worden en na een afschuwelijk onzekere zwangerschap toch als een wonder een gezonde dochter gekregen.Maar nog steeds het gemis van papa en mijn eerste manneke, nog steeds depri buien, dagen van onzekerheid en ook het gevoel dat ik het niet meer aankan, niet meer wil op deze manier...Weer drie jaar later een tweede dochter, gelukkig alles normaal verlopen en ik kan af en toe weer genieten van het leven.Ondanks dat er af en toe toch spanningen zijn tussen mijn man en mij, mede door onbegrip van gevoelens die we niet samen delen en mede door financiele problemen ga ik toch door en als ik het dan weer even niet zie zitten vraag ik mijn vader mij sterk te maken om dit alles te doorstaan en ik heb dan ook echt het gevoel dat hij me daarbij helpt want meestal voel ik me de dagen daarna toch weer een stuk beter en heb het gevoel dat ik het best wel aan kan....maar ik blijf hem missen, niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn twee meiden die alleen nog maar één oma hebben.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.