Mijn verhaal
Hoi,
Ik heb eigenlijk een vreemd verhaal, denk ik.
Ik was 16 jaar toen ik zwanger raakte en 17 toen ik mijn zoontje kreeg. Zijn vader is niet bij mij gebleven, wat ik best kan begrijpen.
De zwangerschap verliep moeizaam. Ik wist net twee dagen dat ik zwanger was, toen ik een miskraam kreeg. Met de ambulance werd ik naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik een inwendig onderzoek en hoefde niet gecuretteerd te worden aangezien ik drie centimeter ontsluiting had. Toch wou de gynaecoloog nog een echo maken. Hieruit bleek dat ik nog zwanger was. Waarschijnlijk was ik zwanger geweest van een tweeling. Ook bleek ik al 9 weken en 4 dagen zwanger te zijn en dat terwijl ik nog ongesteld was geweest.
De gynaecoloog vroeg of ik de miskraam zelf had opgewekt door middel van "breinaaldenprikkerij". Ik werd boos en kon niet begrijpen dat hij mij zoiets vroeg. Hij legde me uit dat er wel degelijk meisjes van mijn leeftijd waren die dat deden.
Drie centimeter ontsluiting en nog zwanger, ik kon het moeilijk bevatten maar probeerde mijn leven zo gezond mogelijk te gaan leven. Met 5 maanden kreeg ik op een ochtend een ondraaglijke pijn in mijn onderrug. De huisarts was bang dat het kindje al geboren zou wordend maar eenmaal bij de huisarts, bleek het om een nierbekkenontsteking te gaan.
Twee weken moest ik met antibiotica, in bed doorbrengen. Ik kon niks binnen houden en voelde me een wrak. Daarna kreeg ik er ook nog eens blaasontsteking over heen. Dit voelde wat minder erg aan maar was ook niet leuk natuurlijk.
Ik was op 27 september uitgerekend, maar die datum verstreek. Als het kindje op 14 oktober niet geboren zou zijn, moest ik die dag naar het ziekenhuis om de bevalling in te laten leiden. Op 12 oktober om tien uur 's avonds verloor ik de slijmprop. De bevalling kondigde zich aan, dat mocht ook want het begon wel eens tijd worden.
Tegen een uur of 6 's ochtends had ik pijnlijke weeën. Ze kwamen om de tien minuten en hielden 30 seconden aan. Mijn moeder kwam om een uur of negen. De weeën waren nu echt niet meer te harden. Onder douche gaan, was lekker rustgevend maar helaas kreeg ik al snel ontsluitingsweeën. Dit was rond een uur of 11 's ochtends.
Helaas om 2 uur 's middags had ik nog steeds geen ontsluiting. Ik hield het niet meer uit, ik wou thuis weg en naar het ziekenhuis want naar mijn gevoel zat het helemaal niet goed. Maar de verloskundige vond het wel meevallen. Een uur later, om 3 uur stemde ze toch toe omdat ik anti-stollingsmiddelen nodig had. Ik kon niet liggen of zitten om de weeën op te vangen, ik kon alleen maar staan en daardoor kreeg ik een trombose in mijn benen.
In het ziekenhuis kreeg ik een spuit tegen de trombose en een milde verdoving zodat ik tussen twee weeën door, wat meer op adem kon komen. Nu was het vier uur en ik had 2 centimeter ontsluiting, wat waren we blij. Maar het mocht niet baten. Ik was al een goede 18 uur bezig en voelde steeds minder.
Ze besloten om mijn vliezen te breken. Dat helpt vaak de ontsluiting op gang te brengen. Het kindje had blijkbaar al gepoept in de baarmoeder en moest er nu zosnel mogelijk uit. Per slot van rekening kreeg ik door het breken van de vliezen, persweeën en nu hield ik het echt niet meer. Ik kreeg nog een extra infuus om de weeën meer te stimuleren zodat de ontsluiting op gang kwam. Maar, nee, de pijn werd erger en tegen halfzes had ik nog maar 3 centimeter ontsluiting.
Ik ben nog een uurtje doorgegaan met puffen en het proberen niet te met persen, maar het was zo moeilijk. Bij elke wee leek het net alsof er een voetbal door me heen ging die zich een weg naar buiten probeerde te banen, maar ik mocht niet persen met slechts 3 centimeter ontsluiting.
Vlak daarna kwam de gynaecoloog en die constateerde dat ik nu 4 centimeter ontsluiting had. Het ging dus een keizersnede worden.
Om 7 uur lag ik in de operatiekamer en om 5 minuten voor halfacht werd mijn zoontje Julian geboren. Een toepasselijke naam eigenlijk want de naam Julian stamt af van de naam Julius Ceasar, die als eerste met een keizersnee op de wereld werd gezet.
Het was het mooiste dat ik ooit gezien had, mijn kindje met alles erop en eraan. Eindelijk geen nare dingen meer...
Mijn zoontje is nu 4 jaar en ik ben nu 10 weken zwanger van mijn tweede (eigenlijk derde). Nu loop ik vaak te stressen over het hoe en wat. Krijg ik weer een miskraam? Word ik weer zo ziek? Ik ben erg bang en niemand kan je die verlossing geven.
Ik had vorige week een echo en alles was goed. Ze konden geen nare dingen zien. Dat zou dan toch een opluchting moeten zijn maar ik blijf gewoon bang dat het mis gaat.
Groetjes,
Lotte
Reacties:
Door: suzanne op 03/07/2002 @ 17:47 
hoi lotte. dat was een heel verhaal, ik hoop dat de tweede lekker snel en gemakkelijk gaat. maar de tweede komt altijd sneller (zeggen ze).ik hooop dat alles goed blijft gaan veel geluk straks met je tweede kind.
groetjes suzanne
Door: leny op 03/07/2002 @ 22:51
lieve lotte,
alle eerst wil ik sterkte toewensen en meid ieder bevalling is anders, en beval je in het ziekenhuis meid daar is alles bij de hand. en ben je bang voor de bevalling praat er met je gyneocoloog er over, en zeg ook wat je dwars zit. Misschien lucht dat je op en ben je minder gespannen. toi toi lotte hou moet en ga niet zitten piekeren.
groetjes leny
Door: Lotte op 20/07/2002 @ 20:35
Ik wou hierbij de mensen bedanken die op mijn verhaal hebben gereageerd....heel erg bedankt voor het berichtje en de steun natuurlijk.Door: Stephanie op 08/08/2002 @ 19:50
Hey Lotte, ik zou je graag proficiat willen wensen omdat je zo een moedige vrouw bent. Wanneer ik jou verhaal las,werd ik heel stil. Ik hoop dat alles nu goed met jou en je zoontje gaat. Veel geluk toegewenst met je kleine spruit en de bevalling !
Lieve groeten en een dikke bees.
Door: Anoniem op 18/11/2003 @ 17:52
Hee meis, sterkte met het kindje, en je hebt de man helemaal niet nodig.
Door: Anoniem op 22/02/2004 @ 17:29
hoe gaat het met je kindjes ?
hoop dat je het goed stelt !!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.