Ons derde kindje
Vol bewondering las ik de verhalen op deze site. Ik voelde heel hard mee met wat jullie allemaal meemaakten.
Zelf heb ik drie kindjes. Mijn laatste zwangerschap vlotte ook niet zo, hier mijn verhaal.
Eind december 2000 bleek ik zwanger te zijn van ons derde kindje, een beetje onverwachts maar wel welkom. De eerste weken was ik veel misselijk en moe. Mijn huisarts hield me thuis omdat ik te verzwakt was om te gaan werken.
Na drie maanden kreeg ik stekende pijn in mijn onderbuik. Ik belde naar mijn arts en die vertelde dat het met rekken van de baarmoeder te maken had en dat ik meer moest rusten.
Even daarna zijn we voor de eerste keer naar de gynaecoloog geweest, die nam een echo en met het kindje was alles goed. Maar ze maakte haar zorgen over mij, ik was ondertussen al 5 kilo afgevallen en zag enorm bleek. De pijn in mijn onderbuik bleef aanhouden. Na een aantal onderzoeken bleek dat mijn baarmoeder naar rechts was gekanteld en op mijn urineleiders drukte. Daar kwam de pijn dus vandaan… kwam.
Om het kindje niet in gevaar te brengen, nam ik zo weinig mogelijk medicatie. Ik hield me kranig en baby maakte zich niet druk, die groeide goed en trappelde er vrolijk op los.
Toen ik zeven en een halve maand zwanger was, maakte de dokter zich toch wel echt zorgen. Ik was nog steeds niet bijgekomen en had ondertussen erg veel pijn door een blokkage aan mijn rechternier. De baby drukte volledig de rechterurineleider af.
Toen ik 8 maanden zwanger was, kreeg ik weeën en werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Er werd een infuus aangebracht met weeënremmers maar het mocht niet meer baten, ik verloor vruchtwater en ons kindje moest geboren worden. Ik kreeg dus weeënopwekkers. De weeën kwamen erg vlot en pijnlijk op elkaar, maar ik kreeg ook een aantal niercrisissen omdat mijn nieren niet meer konden werken.
Na twaalf uur pijnlijk afzien kwam ons zoontje op de wereld Ian (3 kilo en 50 cm). Het was een gezonde jongen maar hij werd toch meegenomen door de kinderarts want hij ademde niet optimaal. Zelf was ik te moe om daar verder op in te gaan.
Een paar uur later mocht ik hem zien. Hij lag in de couveuse en het bleek er goed mee te gaan.
De dag nadien vertelden ze ons dat het niet goed ging met Ian en dat ze hem moesten overbrengen naar de intensieve zorgen van een ander ziekenhuis. Daar werd dan mijn kleine jongen in de ambulance gereden en naar het andere ziekenhuis overgebracht.
Na drie uur wachten, kregen we hem daar te zien. Hij zag grauw, kon niet meer zelfstandig ademen en lag aan verschillende machines. Het is een beeld dat ik nooit zal vergeten.
Drie dagen later was gebleken dat hij luchtlekken in zijn longen had. De zuurstof ontsnapte hierdoor in zijn lichaam en men kon ons niet vertellen of hij het zou halen. Onze kleine Ian kreeg morfine toegediend tegen de pijn en wij moesten bang afwachten. Op de vierde dag heeft hij een ademhalings- en hartstilstand gehad. Gelukkig kregen ze hem er weer door. Na die dag ging ons ventje terug goed vooruit. Het was net of hij was opnieuw gestart met leven.
Veertien dagen later mocht hij eindelijk met ons mee naar huis. Hij moest nog veel medicatie krijgen en opgevolgd worden, maar we hebben veel geluk gehad en de dokters vertelden ons dat ons ventje een echte vechter is.
Ondertussen is hij bijna 1 jaar en nog steeds krijgt hij veel medicatie, maar hij is een echte lachebek.
We hadden altijd gezegd graag vier kindjes te krijgen, maar de angst is te groot om dit nog eens te moeten meemaken.
Vanessa
Reacties:
Vanessa,
Ik wens jullie veel succes met jullie vechtersbaasje (in de goede zin van het woord !!!!!) Ik wens jullie een fijn einde jaar een nog veel gelukkig momenten met jullie gezinnetje. Een goede gezondheid voor jullie allen in het bij zonder voor kleine Ian
Cindy & Stampertje xxxx
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.