Twee totaal verschillende zwangerschappen
Hallo,
Ik heet Dianne, ben 32 jaar en woon in Nederland. Nu ben ik voor de 2e maal in verwachting en wil graag mijn verhaal vertellen over mijn (tot nu toe) 2 totaal verschillende zwangerschappen.
De eerste keer kreeg ik aan 8 weken steeds meer last van mijn been. Hierdoor kwam ik na 9 weken plat te liggen. Ik moest nog precies 7 maanden tot de uitgerekende datum.
Achteraf bleek dat ik een hernia had, met uitstralingen naar mijn rechterbeen.
Korte tijd later kon ik alleen nog maar de hele dag plat liggen.
Toen ik ongeveer 5 maanden zwanger was, heb ik 3 weken in het ziekenhuis gelegen voor een zgn. Williamskuur: dat is plat liggen in een speciaal bed, met je benen en rug omhoog. Ik heb toen ook nog een test gehad om te kijken waar de hernia precies zat. Dit deden ze door stroomstootjes in mijn been naar mijn voet te leiden. Het was heel erg pijnlijk. Al met al had deze Williamskuur mij jammer genoeg niet geholpen en moest ik weer naar huis.
Toen ik 36 weken zwanger was, mocht ik niet meer onder behandeling van de verloskundige blijven, die 300 meter verderop zat. Ik moest nu iedere week naar de gynaecoloog in het ziekenhuis, 15 km verderop. Dit kon ik niet. Ik kon alleen maar met heel veel pijn kon zitten. En in een auto met een heleboel gehobbel, was dit nog veel erger.
Op advies van de dokter ben ik dan toch met veel pijn en moeite naar het ziekenhuis gegaan, waar de gynaecoloog zag dat dit zo niet verder kon. Hij heeft met de neuroloog afgesproken dat ik onmiddellijk opgenomen moest worden, zodat ik niet meer naar huis hoefde en makkelijk onder controle kon blijven. Ik kwam op de verlosafdeling te liggen, waar ik iedere dag een ctg kreeg (dit is om de hartslag van de baby te controleren). Dat was daar normaal. Gezien mijn zwangerschap was dit niet nodig, maar wel heel leuk.
Na een tijdje begonnen de verpleegsters te klagen en mij te vragen of ik niet naar huis kon want ze hadden beddentekort op die afdeling. Ook werd er door een verpleegster gezegd dat ze de rusthuizen maar niet hadden moeten afschaffen, dat ik daar beter op mijn plek zou zijn en dan geen bed op hun afdeling in beslag zou nemen. Als je dit hoort en toch al in een behoorlijke dip zit (ik was ook liever thuis geweest), word je er niet vrolijker van.
Op een gegeven moment, toen zeker was dat mijn kindje levensvatbaar was, hebben ze een scan van mijn rug gemaakt. Hieruit bleek het gevreesde: ik had een dubbele hernia onder in mijn rug. De gynaecoloog en de neuroloog hebben toen samen besloten dat mijn kindje met een keizersnede gehaald zou worden. Ze waren bang voor rugweeën die ik niet aan zou kunnen, gezien de pijn die ik al had.
Negen dagen voor de uitgerekende datum hebben ze mijn kindje gehaald. De keizersnede was niet zonder problemen: de ruggenprik ging 3 keer mis en de naald voor het infuus werd ook 3 keer mis gestoken. Maar uiteindelijk ging alles goed en ik ben bevallen van een kerngezonde jongen. Na een week mocht ik naar huis. Achteraf heb ik het wel gemist dat ik mijn kindje in die week niet zonder kleertjes heb gezien, niet in bad heb kunnen doen, etc…
Na 3 weken was ik zover dat ik het vol kon houden om een uurtje beneden te zijn. Volgens de neuroloog zou het een jaar duren voor de hernia weg zou zijn. Volgens hem gaat een hernia altijd uit zichzelf weg, maar bij de een duurt het alleen erg lang en is het zeer pijnlijk waardoor ze kunnen besluiten om te opereren.
Na ongeveer een jaar waarin ik wat gewicht moest verliezen, goed op mijn houding moest letten, niet te zwaar tillen en goed mijn oefeningen moest doen, kon ik gelukkig concluderen dat ik inderdaad geen last meer van die hernia had.
Nu ben ik (na 2,5 jaar) alweer bijna 23 weken in verwachting van mijn tweede kindje, en ik heb tot mijn grote geluk en verbazing nergens last van. Nu weet ik hoe een zwangerschap voor iedereen eigenlijk zou moeten zijn en ben ik erg gelukkig. Ik vind het alleen heel erg jammer dat ik tijdens mijn eerste zwangerschap niet de kans heb gehad om alles zelf uit te kunnen zoeken voor de babykamer etc…Ik heb toen samen met mijn man alles via folders uitgezocht.
Ik heb nu bewust gekozen voor een ander ziekenhuis want na een keizersnede moet je bij een volgende bevalling in het ziekenhuis bevallen. Maar ik wil geen verpleegsters aan mijn bed die mij (onbewust misschien) behoorlijk gekwetst hebben.
Ik kijk vol verwachting uit naar mijn tweede kindje en de tijd kan mij niet vlug genoeg voorbij gaan.
Ik hoop dat ik met mijn verhaal misschien toch iemand een hart onder de riem kan steken. En dat de ervaringen van een eerste zwangerschap zeker niet dezelfde hoeven te zijn als die van een tweede. Dan was ik er misschien zelf ook niet aan begonnen, hoewel ik een zeer vitale moeder heb, die alles van mij overneemt wanneer dat nodig is.
Dianne
Reacties:
Door: ria op 21/12/2002 @ 21:57 
inderdaad dianne,genieten na een probleemzw is dubbel genieten!ik ervaar dit ook al 25w.mijn 2de was enkel kommer en kwel met gelukkig een gezonde dochter als resultaat en nu is het hier genieten met een grote G,nog een kleine week en ik ben uitgerekend en heb geen enkel probleem gehad(op een dom sinusitis na)ik wens jou hetzelfde toe succes
Door: moontje op 13/01/2003 @ 22:45
hoi meiden.
geen idee wat ik heb,voelt als een hernia,beide benen doen erge pijn!en natuurlijk mijn onderrug
dit probleem heb ik al 4 jaar. 3,5 jaar geleden door de scan gegaan en nix op te zien.(beetje slijtage)nu afgelopen zomer was een drama en het word slechter en slechter.ik zou op de foto gaan om te kijken hoe en wat en toen was ik dus(eindelijk na 5 jr zwanger)via inseminatie.maar ja....die rug he.........morgen ga ik in het vu ziekenhuis in amsterdam naar een revalidatiearts,en ik ben benieuwd.....
in ieder geval hoop ik dat ze na de bevalling (ik ben nu 21,5 wkn.) mij kunnen zeggen wat ik nou precies heb want dit is echt niet leuk!
verder heb ik nu mensendieck en ben een paar x bij manuele therapie geweest(ze denkt ook hernia)
dus we wachten maar af.
ik weet alleen dat ik ook angstig ben over hoe en wat na de zwangerschap.(kan niet veel tillen en zwaar.)
diane als je dit leest .in welk ziekenhuis ben je geweest in nederland. en welke arts?
groetjes van monique
Door: Dianne op 14/01/2003 @ 14:15
Hoi Monique, Ik ben toen in het Bosch Medicentrum (Den Bosch) geweest, bij neuroloog dr. van Munster, ik had toen geen pijn in mijn onderrug, alleen in mijn rechterbeen, dat waren uitstralingen van mijn zenuwen in mijn onderrug. Als ik in een zgn. Williamsbed lag, had ik geen pijn, dus liggen was de enige optie. Je moet je daar ook echt aan overgeven, en alles aan anderen overlaten, wil je niet nog meer schade aan je rug veroorzaken. Ik heb alles bij elkaar ongeveer 8 maanden plat gelegen, 7 mnd vantevoren en 1 maand na de bevalling. Na mijn zwangerschap ging het al snel veel beter, toen Mike 6 wkn. oud was zijn we met mijn ouders op vakantie gegaan, hier hebben we veel gewandeld, zodat ik weer een beetje conditie kreeg. Na ong. 1 jaar ben ik gestopt met oefeningen voor mijn rug, het ging toen zo goed dat het niet meer nodig was. Nu ben ik bijna uitgeteld (nog 1,5 wkn.) en heb nu sinds een week weer last van mijn rug, maar dit hoort nu echt bij de zwangerschap, en niet bij een hernia. Ik hoop dat je er iets aan hebt. Groetjes en veel succes, Dianne
Door: Elfieken op 24/03/2006 @ 09:26
Ik ben nu bijna 17 weken ver en ben ook al drie weken thuis met een hernia... Ik krijg dinsdag een epidurale verdoving omdat ik de pijn ook niet kan volhouden. In het begin kon ik nog rechtstaan, nu moet ik om de tien minuten gaan liggen. Boodschappen doen is een hel, ik word gewoon misselijk van de pijn als ik aan de kassa sta te wachten
het vervelende is dat ik al een heel actief kindje van 5,5 heb en dat mijn huishouden er maar zo en zo door kan gedaan worden... ik word er ook een beetje depri van 
Door: Anoniem op 17/09/2007 @ 21:55
Hallo, ik weet of er vaak iemand op deze site komt maar ik ben bezig om informatie te zoeken.
Ikzelf heb al een aantal jaren rugklachten. Dit is de ene keer erger dan de andere keer. Ik heb vernauwing in twee rugwervels onderin.
Nu ik 27 wordt ben ik samen met mijn vriend wel aan het nadenken over kinderen. Alleen weet ik niet of ik het aankan en wat eventueel de gevolgen zijn en of mijn lichaam dat aan kan. Ik neem aan dat een zwangerschap wel wat van je rug vraagt.
Kan iemand mij vertellen hoe een bevalling gaat met rugpijn en hoe het daarna gaat. Zou het namleijk niet prettig vinden om dan constant op bed te moeten blijven liggen. En bij wie zou ik serieuze informatie kunnen krijgen? Kan iemand me daarbij helpen?
Door: ellen op 21/10/2007 @ 11:49
Ik ben nu 8 weken zwanger van ons vierde kindje.
Een aantal maanden voor de zwangerschap ben ik redelijk hersteld van een hernia maar nu ik zwanger ben is het alsof het allemaal opnieuw begint. Wordt er heel verdrietig van, dit kindje is zo welkom en wil heel graag genieten van de zwangerschap.
Ik moet veel gaan liggen, het is niet vol te houden, zo'n pijn.
Ik hoop dat iemand mij tips zou kunnen geven hoe ik deze zwangerschap door kan komen.
Door: elisa op 25/11/2007 @ 12:26
hallo allemaal! op zoek naar lotgenoten kwam ik deze reacties tegen. ik ben nu 8 wk (2e zwangerschap) en lig al een week plat met een hernia. de pijnstiller probeer ik af te bouwen maar de nachten zijn een hel. welke pijnstilling mogen jullie gebruiken? met veel hulp van familie draait het huishouden een beetje door, maar het is niet gemakkelijk. 7 maanden zijn nog zo lang.... na veel twijfel zijn we toch voor een tweede gegaan, met de gedachte dat de zwangerschap nooit erger zou kunnen worden als de eerste (veel vocht, zwangerschapsjeuk, bekken) maar dat valt even tegen! ik heb echt al mijn doorzettingskracht nodig... dames, succes!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.