Zwangerschapsvergiftiging
Maandag 27-10-2002:
's Middags om 14.40 uur ben ik naar de verloskundige (Gerrie) geweest. Ik voelde me die dag, net als enkele dagen ervoor, een beetje vervelend. Alles zat me als het ware in de weg: ik wist niet hoe te slapen, lopen, zitten, enz… Ik was ook redelijk "in de war" toen ik bij de verloskundige was. Om mij gerust te stellen, heeft ze nog een echo gemaakt en natuurlijk ook de standaard controles uitgevoerd. Mijn urine was goed maar mijn bloeddruk was gestegen: 165/97. Voor de zekerheid hebben we een nieuwe tussentijdse afspraak gemaakt op woensdag 09 oktober.
Maar… Nog diezelfde avond kreeg ik om een uur of zeven pijn boven in mijn buik, net onder mijn borsten. Het leek een soort krampgevoel!? Soms ging heel even weg maar daarna kwam het weer snel terug en het kon wel een half uur duren per keer.
John maakte zich zorgen over mijn toestand. Hij vond dat ik zo niet langer kon blijven tobben en de verloskundige moest bellen.
Uiteindelijk belde hij om 20.30 uur zelf de verloskundige (Els) omdat hij zo met mij de nacht niet door wilde gaan. Hij vroeg de verloskundige of ze het niet te druk had en even langs kon komen. Ze vertelde dat ze er binnen 30 à 45 minuten zou zijn.
Om 21.00 uur was Els er. Ze stelde me toen wat vragengesteld het gevoel dat ik had en nam mijn bloeddruk op. Deze bleek inmiddels gestegen te zijn tot 160/110. Ze besloot toen om me toch maar even inwendig te controleren… te toucheren. En wat bleek… Ik had al een ontsluiting van ongeveer 3 cm.
Omdat we hier totaal niet op voorbereid waren (36e week), moesten John en ik snel wat spulletjes bij elkaar zoeken want mijn vluchtkoffertje stond nog niet klaar. Daarna zijn we vlug samen in de auto gestapt en naar het ziekenhuis gereden. In de tussentijd had de verloskundige het ziekenhuis op de hoogte gebracht van onze komst.
Toen we daar aankwamen, was het al 21.30 uur. We konden direct door naar de verloskamer waar we werden ontvangen door Jaqueline die meteen een CTG om mijn buik bracht. Wat later werden voorgesteld aan Anita (de zaalarts). Zij nam bij mij wat bloed af voor routineonderzoek: lever en nierfuncties, bloedgroep en rhesusfactor, HB en stolling.
Mijn bloeddruk bleef hoog en men had met het totaalbeeld het HELLP-syndroom bij mij geconstateerd… Ik had een zwangerschapsvergiftiging.
Ik kreeg een infuus met bloeddrukverlagende middelen en met tevens een weeënopwekkend middel om de bevalling te bespoedigen. Aan mijn andere arm kreeg een bloeddrukmeter die automatisch om de 5 minuten mijn bloeddruk zou meten. Vervolgens brak de zaalarts mijn vliezen en keek hoever de ontsluiting was. Deze bleek 5 à 6 cm te zijn. Het was toen ongeveer 21.45 uur. Ondertussen werd er tegelijkertijd bij Sven een sensor op zijn hoofdje aangebracht om zijn bloeddruk en hardslag te kunnen volgen. Bij de CTG leek het erop dat er een soort van een "1 tel-pauze" in zijn hartritme zat.
Om 23.45 uur werd Jaqueline afgelost door Nel, die mij samen met John geweldig gecoacht heeft tijdens de bevalling met onder andere het wegpuffen van de weeën!
Om 00.45 uur had ik 9 cm ontsluiting en moesten we nog even doorzetten. Omdat het nogal druk was op de verloskamer (er was een kamer naast ons nog een andere bevalling gaande), werden John en ik vanaf dat moment alleen gelaten. Naar mijn gevoel had ik om 01.45 uur al persdrang. Nu was het eigenlijk alleen nog maar wachten totdat de zaalarts Anita weer terug zou komen. Wij hadden verwacht dat ze ieder moment kon komen omdat er ondertussen al een uur verstreken was nadat de 9 cm ontsluiting geconstateerd werd. Gelukkig was ik op dat moment nog helder genoeg om te bedenken dat ik (dankzij de Yogalessen) het beste met mijn lippen gespannen kon gaan "ploppen"… "Phuh… Phuh phuh phuh…", dus dat heb ik gedaan en dat hielp mij fantastisch door de persweeën heen.
Uiteindelijk hebben we om 02.10 uur (1 uur en 50 minuten na de 9 cm ontsluiting) besloten om toch maar zelf aan de bel te trekken. Er was toen haast geen houden meer aan. Vijf minuten later kwamen de twee dames kijken en bevestigden dat er volledige ontsluiting was… EINDELIJK!!! Ik mocht gaan persen!
De eerste twee à drie keren persen, verliepen niet helemaal zoals ik dacht dat het hoorde. In de plaats van lucht te laten stromen bij het persen, moest ik de lucht vasthouden. Dat was even verwarrend voor me maar daarna had ik de "smaak" te pakken.
Uiteindelijk werd Sven op 8 oktober om 03:03 geboren. Hij woog 2850 gram maar omdat Sven 4 weken te vroeg was, werd er toch een kinderarts bijgehaald om alles bij hem te controleren. Voor de zekerheid is hij dan met de kinderarts en John naar de couveuseafdeling gegaan om daar nog even aan de monitor te liggen om zijn hart, longen en temperatuur te controleren.
Sven is daar tot 13.00 uur gebleven. Niet in een couveuse trouwens, maar gewoon in een wiegje. Daarna kwam hij "gewoon" weer bij mij op de kamer. Normaal gezien zou hij eigenlijk naar huis gemogen hebben maar omdat ik nog onder controle stond (d.m.v. een bloeddrukmeter en waakinfuus), moest uitrusten en bijkomen van een indrukwekkende nacht, moesten Sven en ik nog even blijven. Met ons ventje ging het dus fantastisch…
Alles leek goed te gaan, ik voelde me prima… Maar 's avonds om 19.00 uur begon het! Een invasie van witte jassen (2 artsen en 3 verpleegsters) aan mijn bed, die het bezoek wegstuurde en mij onder handen nam.
Een tweede infuus erbij… een katheter. Ze gingen als gekken aan de slag en vertelden ons pas achteraf wat en waarom ze het deden. Aan de hand van labuitslagen en mijn bloeddrukmetingen hadden ze geconstateerd dat mijn zwangerschapsvergiftiging uit de hand dreigde te lopen.
Zwangerschapsvergiftiging… door zwangerschap, veroorzaakte vergiftigingsverschijnselen in hoofdzaak t.g.v. een geleidelijk verergerde nierfunctiestoornis en leverfunctiestoornis. Zich uitend in ernstige bloeddrukverhoging, vochtophoping en verlies van eiwit met urine. Kleine bloeduitstortinkjes (bij mij) op hals, schouders, en armen, gesprongen aders in de ogen ontstaan tijdens het persen als gevolg van een te kort aan bloedplaatjes.
Als gevolg hiervan heb ik nog samen met Sven tot vrijdag 11 oktober om 16.00 uur in het ziekenhuis gelegen.
Maar was ik wel helemaal blij en onwijs gelukkig dat ik toen EINDELIJK thuis was. Daar is het waar ik nu, samen met John, geweldig aan het genieten ben van ons lekkere mannetje en van de kraamtijd. Want mijn zwangerschapsverlof ging in op de dag van de bevalling.
Heerlijk nog 15 weken thuis met Sven!
Silvia
Reacties:
Ik ben blij te horen dat het goed gaat met jullie
Geniet maar lekker van die kleine
Door: sarah op 02/02/2003 @ 11:46 
wat een verhaal zeg! al bij al is het nog goed afgelopen! geniet maar van je zoontje
en doe het rustig aan
groetjes
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.