Mijn zwangerschappen zijn niet over rozen gegaan…
Mijn eerste kindje is bijna 9 jaar geleden geboren. Ondertussen hebben we nog drie kinderen gekregen. Alle zwangerschappen waren ontzettend zwaar en werden steeds zwaarder omdat je er al een stel had lopen.
Tijdens de zwangerschap van mijn oudste kreeg ik zo tegen de vierde maand last van hoofdpijn. Dit was iets wat ik normaal niet kende. Alleen in drukke tijden had ik er, zoals iedereen, wel eens last van. Nu ging het niet meer over. We hebben alles wat mocht geprobeerd maar dat was niet veel. Ook hebben we allerlei mensen bezocht maar niemand kende het verschijnsel. Ze het noemden het: zwangerschapsmigraine. Het was een hormonenkwestie maar daar schoot ik niet veel mee op. "Een voordeel was", zeiden ze, "dat het na de zwangerschap wel weer overging."
Maar dan moest ik nog wel 5 maanden door.
Het was een rottijd. Soms lag ik met mijn hoofd in de wasbak en wist ik niet hoe ik dit vol moest houden. Gelukkig kon ik naar bed gaan wanneer ik wilde en deed dit dan ook vaak. Mijn sociale leven was weg, ik kwam nergens meer en op bezoek zat ik ook niet te wachten.
Na verschillende bezoeken aan de gynaecoloog, die het allemaal heel naar vond maar niks kon doen, werd eindelijk de knoop doorgehakt en mocht ik met 39 weken worden ingeleid. Jippie! Dat scheelde toch weer 1 of 2 weken.
Na een vlotte bevalling werd onze dochter geboren en zo'n twee tot drie weken na de bevalling was de hoofdpijn weg.
Dit was de eerste zwangerschap. Je denkt bij een tweede zal het wel anders gaan. Nou, dat was dus niet zo. Elke dag stond ik op met: "Heb ik het wel of niet?"
Na 14 weken begon het dus weer. Ik had net dezelfde klachten en dus gingen we weer op zoek naar mensen die mij zouden kunnen helpen. Ik heb zelfs een E.C.G. gehad om te kijken of daar wat uitkwam. Maar niks dus…Dit was in een ander ziekenhuis en daar was een gynaecoloog die mij wel wou helpen aan 37 weken. We hebben dus niet getwijfeld en zijn na 37 weken daar naartoe gegaan.
Het moeilijke aan mijn zwangerschappen was dat je weinig aan mij kunt zien. Je kunt dan beter een gebroken arm hebben, dat kan iedereen zien maar hoofdpijn niet. Alleen de mensen die normaal ook last van migraine hebben, snappen hoe je je voelt. Er is maar heel weinig begrip voor. Ook al omdat het iets onbekends is. Het is niet zoals met bekkeninstabiliteit, dat kent iedereen maar dit dus niet.
Tijdens mijn derde zwangerschap hebben we wel heel erg getwijfeld of het nu weer terug zou komen, maar de eerste 16 weken ging het heel goed en was er niks aan de hand. En toen kwam het toch weer terug. Al heel snel had ik er 's nacht ook last van en dus zat ik 's nachts vaak beneden. Soms wist het even niet meer, soms had ik zoiets van: "Voor mijn part halen ze dat kind eruit, als het maar stopt"
Ik werd er erg depressief van en dus zijn we weer naar dat ziekenhuis gegaan waar ze mij in ieder geval eerder zouden helpen. Op het laatst van deze zwangerschappen heb ik zelfs een zware pijnstiller geslikt voor de pijn, maar dat deed zelfs niet veel meer en het was nog gevaarlijk ook. Dus na haar geboorte op vrijdag moest ons dochtertje het weekend overblijven om te kijken of ze geen afkickverschijnselen kreeg. En dan voel je je wel behoorlijk schuldig, hoor!
Nou, als je denkt dit het einde van het verhaal is, dan ben je mis. Ik raakte totaal onverwacht weer zwanger. Ik heb het er heel lang, heel moeilijk mee gehad en kon er absoluut niet blij om zijn. Zelfs mijn oudste dochter zei: "We vertellen het nog aan niemand, hoor!"
Nou, dat zegt al genoeg, hé. Ze wist wat er kon gaan komen en was daar ook niet blij mee: weer een moeder die een paar maanden niks kon doen en altijd maar stil moeten zijn en weinig vriendinnen mee naar huis brengen.
Maar goed, mijn dochter is nu 4 maanden en de zwangerschap is heel zwaar weer verlopen. Ik had hulp in huis en lag vaak hele dagen op bed, terwijl ik er zo graag wou zijn voor de andere kinderen maar het gewoon niet ging. Deze keer ben ik door de natuur geholpen want ze is met 36 weken spontaan geboren en alles was goed.
Nog steeds kan ik het allemaal niet goed vergeten. Dit terwijl alle anderen het alweer vergeten zijn: "Je hebt een gezonde dochter. Wat wil je nog meer?"
Nou, ik had zo heel graag eens een normale zwangerschap mee willen maken maar zwanger, dat nooit meer! Dat zou ik geestelijk echt niet meer aankunnen.
Het verhaal is lang, zo lijkt mij maar ik vond het fijn om het eens op papier te kunnen zetten.
Groetjes,
Paula
Reacties:
Door: Bedje (profiel) op 18/02/2003 @ 11:31 
jeetje ... ik word een beetje stil van je verhaal
Dit is niet niks. Ik heb een aantal jaar geworsteld met een soort hoofdpijn (partiële hoofdpijn). Op de momenten dat die pijn kwam aanzetten kon ik letterlijk niets meer. Ik kon amper nog iets zien ... Ik begrijp heel goed hoe je je moet gevoeld hebben. Gelukkig is bij mij de pijn na een paar jaar vanzelf weggebleven (hout vasthouden) en heb ik het nu al een tijdje niet meer gehad. Ik heb zowieso een hekel aan pijnstillers (die de helft van de keren toch hun werk niet doen), maar ik kon er zelfs niet van slapen. Om zoiets te hebben tijdens een zwangerschap, waarin pijnstillers helemaal uit den boze zijn ... chapeau.
Ik begrijp ook je schuldgevoel, kan met je meeleven ...
Heel veel succes nog met je kinderen, en knuffel ze nu maar wat extra (wat je ongetwijfeld al zal doen)
Bedje (19w2d)
Door: Veerle op 18/02/2003 @ 16:56
hey Paula,
ik kan begrijpen dat dit verschrikkelijk moet geweest zijn voor je! Sinds ik het me kan herinneren heb ik migraine. tZit bij ons duidelijk in de familie, mijn vader, mijn nonkels en tantes en hun moeder (mijn oma dus) hebben het allemaal. De reacties van anderen zijn niet altijd gemakkelijk, hoe vaak ik niet de opmerking kreeg van ja, ik heb ook hoofdpijn... Het is zo verschrikkelijk moeilijk om iemand uit te leggen dat migraine niet zomaar hoofdpijn is. Iets verkeerd eten of drinken(rode wijn, chocolade, kaas...), stress, hormoonschommelingen (vlak na de menstruatie)...en het is vertrokken.
Nu ben ik ook zwanger, bijna drie maand ondertussen en ik heb er nog maar éen maal last van gehad, wel een hele week...verschrikkelijk. Mijn normale medicatie mag ik niet meer nemen maar met een gewone pijnstiller gaat het echt niet weg en dan is het afwachten...en ondertussen kan je inderdaad dus nergens van genieten...Ik hoop dat ik er niet teveel last van zal krijgen de komende weken en maanden. Lijkt me ondraaglijk, je moet door een hel gegaan zijn!
Maar je krijgt er natuurlijk iets heel mooi voor terug hé. Ik wens je heel veel geluk toe met je vier lieve schatten,
groetjes,
Veerle
Door: Anoniem op 20/02/2003 @ 15:54
Hoi,
Voor het eerst hoor ik over iemand die hetzelfde doormaakt. Ik wilde ook graag veel kinderen maar nu we ons tweede kindje verwachten en de hoofdpijn sinds de 12de week weer haar intrede gedaan heeft, denk ik toch vaak: ik kan het niet. Hoe doen die andere gelukkige zwangere vrouwen dat? Ik houd geen energie over om allerlei dingen te doen. Elke dag begint en eindigt met hoofdpijn. Dokters kijken maar raar en sommigen stellen zelfs je kinderwens in vraag wat extra kwetsend is. Als ik gewoon al zou weten wat ik zou kunnen doen om het wat de hoofdpijn wat te minderen ... De boodschap: het zijn de hormonen, het zal wel overgaan, helpt niet echt he. Bij ons eerste kindje had ik de laatste maand wel veel minder last, enkel de dag voor de bevalling was opnieuw verschrikkelijk. Ik hoop nog altijd stiekem dat het dit keer wat vroeger verdwijnt, net zoals ik hoopte dat een andere zwangerschap ook wel anders zou zijn wat betreft de ’kwaaltjes’, helaas... Paula, Ik vind je heeeeel moedig dat je dat vier keer hebt doorstaan. Veel geluk met je vier kinderen.
Door: Ingrid op 21/02/2003 @ 11:20
Toch nog mensen die dit meemaken ! Ik heb nl. sinds de 3e maand van zwangerschap ook verschrikkelijke last gehad van mirgraine (heb er anders ook in het WE ontzettend veel last van). Er is inderdaad weinig aan te doen. Ik ben toevallig een paar weken geleden in contact gekomen met een ex-collega die ook verschrikkelijke last had gehad tijdens haar zwangerschap. Haar gyn had haar aangeraden om Befact forte te nemen (= een vitamine B complex). Ze heeft dit gedaan en de hoofdpijn is onmiddellijk gestopt. Ze was toen 5 maanden zwanger.
Ik ben nu een week aan Befact Forte aan het nemen en ik merk wel verbetering. Ik heb soms nog wel last van hoofdpijn maar de migraine aanvallen breken niet meer echt door. Heeft het te maken met het feit dat het bij sommigen stopt (of verbetert) op 5 maanden of met de Befact Forte ?? Dat weet ik natuurlijk niet.Maar misschien kan het anderen helpen. (de uitleg zou zijn dat Befact "zenuwversterkend" werkt en dat dit de aanvallen zou helpen voorkomen)
Door: jacqueline op 23/02/2003 @ 10:18
Paula wat sneu dat je niet echt hebt kunnen genieten zeg.
Ik heb dan geen migraine maar wel ontzettend veel pech dit is mijn eerste zwangerschap.
Het begon al met dat ik de tiende week al thuis zat en ook mijn baas werkte niet echt mee hij vond dat ik het kindje maar weg moest laten halen.
Mijn bloeddruk was veel te laag en viel constant flauw , toen deze weer goed was kreeg ik behoorlijke buikgriep die uitliep door het vele hoesten op een zweepslag in de linkerzij.
gelukkig ging dat vrij snel voorbij.
Daarna kreeg ik blaasonsteking die uitliep op een behoorlijke schimmelinfectie en nog is het allemaal hierbij nog niet voorbij.
Ik bleek ook een veel te laag ijzergehalte te hebben en weinig tot geen vitamine b12 , gelukkig krijg ik daar nu medicatie voor en gaat het allemaal beter.
Ook geen zwangerschap om van te dromen dus.
Maarja nog zo’n twee weken en dan mag ik er hopelijk een heel mooi kindje voor in de plaats krijgen , ik hoop dat ik daar ook echt van kan genieten , want ik ben erg bang voor een eventueele depressie na alles.
liefs jacqueline
Door: Anoniem op 08/09/2003 @ 21:09
met intresse lees ik de verhalen, het eerste wat er in mij opkomt is , wees blij dat de hoofdpijn na de zwangerschap weg is. Al ruim 5 jaar heb ik vreselike last van hoofdpijn, migraine, whiplasch en spanningshoodpijn roepen de artsen. Medicijnen... alles heb ik geprobeerd niets help. Nu komt er bij ik wil graag zwanger worden,heb een kindje van drie wil graag een tweede. Maar...ik ben bang bang nog meer hoofdpijn te krijgen,ben radeloos weet het allemaal niet meer....
Door: Anoniem op 09/09/2003 @ 13:13
hoi, ik ook weet waar je over praat. ik heb al sinds m`n 18e jaar migraine en ben nu 28 jaar en heb een zoontje van bijna 2 jaar. mijn zwangerscap ging op z`n zachts uitgedrukt ook helemaal niet goed. met meerdere aanvallen van migraine in de week en de longen uit m`n lijf moeten kotsen van de pijn. zou heel graag ooit nog een 2e kindje willen maar ik zou dat echt niet meer op kunnn brengen. als ik er al aan denk dan wordt ik al naar. als ik nou m`n medicijnen (imigran) kon slikken dan zou ik er nog wel aan beginnen. maar net als de schrijfster boven mij weet ik het niet meer en doet het me veel verdriet.
Door: Anoniem op 10/09/2003 @ 21:23
wil weer even reageren ik ben diegene die radeloos is en het niet meer weet..Hoofdpijn beheerst mijn hele leven en nu dus ook de keus om wel of niet een tweede kind te nemen. Toch denk ik dat het goed is je wens door te zetten en als je echt een tweede kind wilt, daarvoor moet vechten. Als dat betekend dat net als bij mij je extra veel hoofdpijn hebt, dan moet dat maar. Voor mij bekent dat dat ik toch een tweede kind wil omdat ik wil winnen en de hoofdpijn niet de baas te laten zijn. Dus veel sterkte, kies voor jezelf en laat de hoofdpijn niet je wens om een kind te krijgen, verpesten. Veel geluk.
Door: Elise op 02/10/2003 @ 11:48
Hallo allemaal en vooral Paula,
Ik ben blij dat jij je verhaal op internet hebt gezet, want ik heb sinds een paar weken enorme, verschrikkelijke hoofdpijn, hoofdpijn die ik nog nooit heb gehad, althans niet zo lang. Door die hoofdpijn wordt ik verschrikkelijk moe en ben niet meer in staat om gewoon mijn werk te doen. Ik ben daarom bij de bedrijfsarts geweest en hij zei dat die hoofdpijn kwam door mijn lage bloeddruk, maar volgens de verloskundige is mijn bloeddruk perfect laag voor de baby. 110/60. Toen ben ik naar de huisarts gegaan en die zei ook dat de diagnose van de bedrijfsarts fout was. Mijn bloed, HB gehalte en noem maar op, alles is verder goed, alleen die hoofdpijn. In de zwangerschap wordt hoofdpijn vaak geassocieerd met hoge bloeddruk, maar dat is in mijn geval gelukkig niet zo. In ieder geval had de bedrijfsarts wel voorgesteld dat ik tot de 16 weken zwangerschap arbeidstherapeutisch zou gaan werken. Mijn baas is het daar echter niet mee eens, hij vind het maar onzin, "je bent een beetje moe en hebt hoofdpijn, en daardoor denk je dat je kan komen werken wanneer je wilt, daar ga ik niet mee accoord". Belachelijke reactie vind ik het overigens, alsof ik liever niet gewoon mijn werk wil doen... maar ja. Omdat het echt niet gaat en ik het echt niet meer op kan brengen, heb ik me helemaal ziek gemeld en nu dreigt hij met ontslag. Inmiddels heb ik zelf al een juridische procedure in werking gesteld en ben intussen met mijn huisarts gaan zoeken naar de oorzaak van mijn hoofdpijn. Ikzelf had al wel de link gelegd met hormonen. Mijn zwangerschap is namelijk ontstaan door IUI, dus met dank aan de heren medici, en daarvoor moest ik hormonen spuiten. Een hormoon daarvan, Profasi, wordt gemaakt van het HcG-hormoon dat zwangere vrouwen aanmaken (weet niet of jullie moeders voor moeders kennen, daarvan dus), en een bijwerking daarvan is hoofdpijn. Als ik die spuit had genomen kreeg ik ook altijd een dag of 2/3 enorme vreselijke hoofdpijn. Toen kon ik daar echter nog wel stevige pijnstillers voor innemen, maar nu ik zwanger ben niet meer en gewone paracetamol helpt niet. Gelukkig heb ik een breed denkende huisarts, die het niet nodig vind dat ik eerst allerlei onderzoeken onderga bij een neuroloog, hij stelde ook meteen dat het zwangerschapsmigraine moest zijn in combinatie met spanningshoofdpijn, want volgens hem is het wel een stelregel dat een migraine-aanval niet langer duurt dan 3 dagen, en daar het bij mij soms maar ’n dag weg is en dan weer bijna dagelijks aanwezig is, moet het een combinatie zijn. In ieder geval is er weinig over bekend, en ik ben blij dat ik jullie verhalen lees, want dat geeft me wel rust. Ik ben niet de enige en ook niet de enige die tegen zoveel onbegrip oploopt. Dus enorm bedankt allemaal,
Groetjes, en heel veel geluk toch met jullie zwangerschap en kinderen,
Elise
Door: cindy op 07/11/2003 @ 16:27
hoi allemaal,
ik heb hier op 09-09-2003 ook al gereageerd en zou nu ook weer willen reageren.
zoals al eerder omschreven heb ik een zoontje van bijna 2 jr (25 november 2003) en veel last van migraine.
zo ook tijdens mijn hele zwangerschap.
ik snap gewoon niet dat veel vrouwen die hier ook last van hebben en een vreselijke zwangerschap hebben gehad weer heel snel kunnen kiezen voor een 2e kindje.
dan denk ik meteen is je zwangerschap dan echt wel zo`n hel geweest, als je zo snel weer bewust zwanger kan raken.
begrijp me niet verkeerd ik wil niemand kwetsen hiermee.
zo denk ik dan en is mijn gevoel er dan over, als ik die verhalen lees en/of hoor.
en niet allen bij bv migraine hoor, maar ook als iemand vertelt zo`n rot zwangerschap te hebben gehad, met allerlei klachten en bv al heel snel in de ziektewet, omdat ze het niet meer aan kunnen en dan wel weer heel snel zwanger zijn van een tweede.
ik vind dat gewoon niet kloppen.
dan is mijn mening, dat het allemaal best meeviel de eerste keer.
anders neem je niet weer zo snel een beslissing (met het risico om dit een 2e keer weer door te moeten maken) hoe groot je wens op een tweede of derde bv ook is.
weet niet of mensen het met mij eens zijn of mij daarin te hard vinden.
ik heb nml ook een heeeeellleee grote wens voor nog een kindje maar door mijn eerste zwangerschapservaring durf ik het niet zomaar aan.
9 maanden duren nml. erg lang als je zo`n pijn hebt dt je daar 3 dagen lang, elke week weer, van moet spugen om de ong. 10 min. totdat de pijn weer weg is en je weer `normaal` uit je ogen kunt kijken en weer je bed uit kunt en durft te gaan staan.
graag reacties.
of tips voor mij zodat ik een tweede kindje krijgen misschien ooit nog eens mee mag maken.
en nogmaals ik bedoel het niet kwaad dit is gewoon mijn mening, die misschien meerdere met mij delen.
groetjes cindy
Door: Elbrecht op 09/03/2004 @ 10:47
Hallo!
Ook ik ben erorm blij met forums zoals deze. Ik zit in de 12de week van mijn eerste kindje. Helemaal gelukkig dat ik zwanger ben. Maar sinds 2 weken heb ik een enorme hoofdpijn die ook doortrekt naar mijn nek en schouders. Omdat ik nooit eerder zwanger ben geweest, schiet ik een beetje in de stress van dit soorte van symptomen. Om dan jullie verhalen te lezen, dat lucht enorm op (nou ja, het geeft ook wel een beetje een naar gevoel, aangezien het dus hoogstwaarschijnlijk nog wel even kan duren
). Maar goed, te weten dat je niet de enige bent is voor mij al heel wat. Ik wens iedereen sterkte toe en als ik (net als nu) weer scheel kijk van de hoofdpijn, dan denk ik ook aan jullie! Ik duik mn bed weer in! 
Elbrecht
Door: Noortje op 16/02/2005 @ 13:22
Op zoek naar informatie en ervaringen van vrouwen met migraine tijdens de zwangerschap, kwam ik op deze pagina. Zijn er mensen die hier al gepost hebben, of nieuwe, die zouden willen meewerken aan een vragenlijst of (telefonisch) interview tbv een boek over migraine? Een van de hoofdstukken gaat namelijk over ’zwangerschap en migraine’ en daar zoek ik dus nog ’ervaringsdeskundigen’ voor.
Zou je dan ajb direct op mijn mailadres willen reageren, en niet op deze site?
Alvast dank! Groetjes,
Noortje
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.