Placenta previae
Ik heb een gezonde dochter, die met 37 weken geboren werd. De bevalling werd ingeleid omdat ze volgende de verloskundige aan de grote kant zou zijn. Het viel gelukkig mee. Wel was er even paniek omdat het hartje niet goed sloeg en uiteindelijk moest ze met de tang verlost worden.
Ik vond het allemaal heel erg meevallen en wou zeker nog een kindje. De verhalen dat het zo verschrikkelijk was, vond ik allemaal meevallen.
Een half jaar later raakte ik weer zwanger. Net zoals de eerste keer voelde ik me ook nu de eerste maanden heel erg misselijk en kreeg ik medicatie omdat ik niks kon binnen houden. Na de vierde maand verloor ik steeds een beetje bloed. Toen ik dit aan de verloskundige vertelde, zei ze me dat dit niet erg was omdat het regelmatig voorkomt.
Toen ik 21 weken zwanger was, ben ik samen met mijn man een pretecho gaan laten maken. We wilden heel graag weten wat het zou worden. Weer een meisje!! De echoscopiste keek toch een beetje bezorgd en zei dat ik tegen de verloskundige moest zeggen dat de placenta toch wel erg laag lag. Bij het eerstvolgende bezoek aan de verloskundige heb ik dit dan ook gedaan en een echofotootje getoond. Maar er werd niks mee gedaan. Ik kreeg geen vervolgecho of onderzoek en de bloedingen bleven. Ik had echt geen lekker gevoel bij deze zwangerschap. Telkens als ik het over de bloedingen had, kreeg ik het gevoel dat ik aan het zeuren was.
In week 33, toen ik weer op controle moest, heb ik het nogmaals gezegd. Ook vroeg ik of het niet verstandig was om een echo te laten maken, want dat had de verloskundige nog niet gedaan. "Nee hoor, mevrouwtje, dat is niet nodig. Het kindje is al aan het indalen en u kunt gewoon thuis bevallen."
Aangezien de bevalling van de vorige niet lekker ging, wilde ik veilig in het ziekenhuis bevallen maar ook hier werd heel negatief over gedaan. Ik ging dus weer met niks naar huis. Tot vrijdag avond… Ik lag samen met mijn man naar de film "Titanic" te kijken toen ik plotseling wat voelde knappen in mijn buik. Ik dacht dat het de vliezen waren en stond op. Mijn man deed het licht aan en we kregen de schrik van ons leven: het was geen vruchtwater, het was een en al bloed.
We hebben meteen de verloskundige gebeld. Hij was er binnen 5 minuten en de ziekenauto was er ook zo. De verloskundige kon het hartje niet meer waarnemen en ik voelde me slaper en slaper worden. Met loeiende sirenes en een noodvaart naar het ziekenhuis! Daar bleek dat ik dus weeën had, dus moest ik meteen aan de weeënremmers. Maar wat nog erger was, was dat de placenta helemaal voor de uitgang lag en aan het loslaten was. Door middel van de weeënremmers hoopten ze het nog even uit te kunnen stellen maar ik lag wel startklaar voor een spoedkeizersnede. Het kruisbloed stond al klaar.
Ik heb het nog een week volgehouden met de weeënremmers. Toen ik ervan af was, kreeg ik drie dagen later ik weer een bloeding. Ik werd met spoed naar de OK gebracht waar, na 34 weken en nog wat dagen, een mooie dochter geboren werd.
Ik heb veel bloed verloren en het duurde een hele tijd voordat ik er weer bovenop was.
De gynaecoloog was een beetje boos op de verloskundige omdat die me niet voor een echo had doorverwezen, dan was dit allemaal niet gebeurd. De placenta had dan natuurlijk ook voor de uitgang gelegen maar dan hadden ze er rekening mee kunnen houden. Nu kwam alles nogal rauw op mijn dak. Ik heb dit ook tegen de verloskundige gezegd maar het enige wat hij zei, was: "Ik kan er niks aandoen. Het komt niet vaak voor."
Gelukkig hoef ik voor een eventuele volgende zwangerschap niet meer naar die verloskundige toe en mag ik direct naar de gynaecoloog.
Er werd mij wel verteld dat het beter is om na een keizersnede minimaal een jaar te wachten met een volgende zwangerschap. En op de dag dat mijn dochtertje een jaar werd, was ik dus weer zwanger. Ik ben op dit moment 27 weken zwanger en alweer een keer opgenomen geweest met bloedverlies. Gelukkig mocht ik naar huis omdat alles weer rustig werd, maar de kans bestaat dat de placenta weer loslaat. We zien wel wat er komen gaat maar een ding weet ik zeker: ik heb dadelijk drie bloedmooie dochters in mijn armen want ook deze keer wordt het weer een meisje. De placenta ligt deze keer niet voor de uitgang dus ik kan eventueel normaal bevallen.
Een gelukkige moeder
Reacties:
Door: Jolanda op 26/02/2003 @ 11:35 
Hoi,
Wat een verhaal zeg. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Wat fijn voor je dat het goed is afgelopen. Ik wens je nu verder een heel goede zwangerschap toe en hoop dat er nu wel naar je geluisterd wordt als er weer iets is. Heel veel sterkte en heel veel geluk straks met je drie prachtige dochters, want nog uiterlijk 13 weken en het is zo ver en die zijn zo voorbij.
Groetjes Jolanda
Door: berelinda op 26/02/2003 @ 18:42
hoi,
Ikzelf weet wat je hebt doorgemaakt heb het ook meegemaakt was van 25 weken en het heeft niet mogen zijn ben ondertussen terug zwanger geweest en een gezonde dochter van 4 maand.
ik wens jullie nog veel succes.
groetjes berlinda
Door: Suzanne op 27/02/2003 @ 10:26
Hoi,
Wat eng allemaal! Ben blij voor je dat alles goed is afgelopen want het kan anders! Ik heb zelf nu ook een voorliggende placenta maar heel marginaal, klein stukje dus, maar toch genoeg om een behoorlijke bloeding te hebben gehad o 20 weken. Mijn gyn wist gelijk wat er aan de hand was, geen vk hier in België, en moest gelijk platte rust houden en tot nu tot (ondertussen 29 weken) gaat alles prima.
Een keizersnede wordt het zowiezo maar dat geeft niet, ik heb al twee gezonde dochters via vaginale weg op de wereld gezet dus nu kan ik het rustig aan doen, haha
Veel sterkte en take care of yourself
Groetjes
Suzanne
Door: Veerle op 27/02/2003 @ 14:23
Hallo,
Ik ben blij dat het voor jou ook allemaal goed afgelopen is. Ikzelf had ook een loslating van de placenta, maar wel op 8 weken. Iedereen zei tegen mij dat het een verloren zaak was, dat ik een miskraam mocht verwachten! Maar nu ben ik 13 weken en na 5 weken platliggen heb ik juist van de gyn gehoord dat alles weer terug goed is. Al het bloed is uit mijn baarmoeder verdwenen! En de kans dat mijn zwangerschap voor de rest gunstig verloopt is heel hoog.
Dus sterkte voor jou en ook een beetje voor mezelf
Groetjes
Door: Anoniem op 01/03/2003 @ 12:12
Hoi,
ik ben nu 11 weken zwanger en heb 2 weken geleden een kleine bloeding gehad. Mijn placenta ligt dus ook los en voor de uitgang ik moet nu rusten. Ik hoop dat alles nog in orde komt.
Door: Debbie L op 03/03/2003 @ 11:11
Ik heb oom een placenta die voor de baarmmoeder ligt, met 39 weken gaan ze het kindje halen, ik ben nu bijna 32 weken dus erg spannend.
Groetjes Debbie
Door: Jolanda op 07/05/2003 @ 11:10
Ik heb je verhaal gelezen en kreeg ook tranen in me ogen.
Ik heb al een dochtertje verloren bij 37 weken zwangerschap,ze had in het vruchtwater gepoept.Nu hebben we een zoontje van bijna 5 jaar,ook hij had bij de zwangerschap in het vruchtwater gepoept en moest met spoed gehaald worden bij 33 weken inmiddels van een keizersnede.
Nu kun je mischien wel bedenken dat ik deze zwangerschap erg angstig beleef.Nu heb ik gistren ook te horen gekregen dat ik ook een voorlichende placenta heb.
En ik ben nu dus nog banger ,wie kan em er aub meer over vertellen ?
Liefs jolanda en iedereen heel veel sterkte en sucses.
lorenzo@kabelfoon.nl
lischarenzo@hotmail.com
Door: Anoniem op 06/09/2003 @ 23:48
Hallo allemaal,mijn zwangerschap is al vanaf het begin een probleem.Ik ben moeder van 2 gezonde dochters waar ik een gewone zwangerschap en bevalling van heb gehad.Bij deze zwangerschap begon het met cystes in mijn eierstok,waar ik heel veel pijn van heb gehad
Nu ben ik 4 maanden zwanger en de cystes zitten ernog en nu hebben ze ook ondekt dat de placenta voor de uitgang ligt.Tja dat kan ik er ook nog wel bij hebbben Ik blijf nu bij een gynaecoloog lopen en niet bij een verloskundige.Hij heeft ook gezegd dat de kans op een keizersnee groot is.Hij wil me niet langer laten lopen dan 38 wk.Waarschijnlijk omdat ik ook met die cystes zit.Teminste dat denk ik.Ik hoop dat ik het nu allemaal een beetje gehad heb en dat het nu allemaal gaat meevallen en dat ik nog een leuke zwangerschap gaat krijgen.Het lijkt wel of er iedere keer een probleem bij komt.Maar ik hou wel moed erin.De kleine doet het gelukkig goed.En daar doe je het ten slotte allemaal voor Groetjes!Door: Chantal op 29/10/2003 @ 12:40
Hallo Allemaal,
Ik heb ook met 35 weken en 2 dagen een spoed keizersnede gehad, ik kreeg een enorme bloeding en binnen no time was onze dochter geboren (inmiddels 9 maanden oud). Nou bleek achteraf dat de placenta los was gelaten bijna volledig dus als ze iets langer hadden gewacht met opereren was onze dochter er niet meer geweest.
Toen onze dochter werd geboren schrok de gynaecoloog want ze was heel erg klein 44 centimeter en net 3 pond en dat na 35 weken zwangerschap ze zou eigenlijk zeker 4 pond of meer moeten zijn, dus waarschijnlijk heeft de hele zwangerschap de placenta iets losgezeten waardoor ze niet genoeg voedingsstoffen heeft binnen gekregen maar alles is gelukkig goed afgelopen
Na bijna 4 weken mocht ze weer mee naar huis gelukkig. Nou ben ik weer zwanger en als de dood dat het weer gebeurt ze houden mij nou in het ziekenhuis heel goed in de gaten elke keer een echo en allerlei onderzoeken wanneer ze denken dat dat nodig is want de kans is natuurlijk groter dat het weer gebeurt.
Allemaal veel succes en sterkte met de zwangerschappen.
groetjes ChantalDoor: rilana op 31/10/2003 @ 10:57
ik heb eergister een bloeding gehad en ben nu 22 weken zwanger ik heb de VK gebeld en die heeft me doorverwezen naar de gyn, daar aangekomen heb ik meteen een echo en een inwendig onderzoek gehad maar het was een bloeding in de baarmoedermond door het groeien zei hij, gisteravond was het nog best hevig (meer dan mijn normale menstuatie) en heb dus weer gebeld en kon gisteravond meteen naar de gyn komen (ditmaal een andere) en die kwam met er zit een bloeding aan de zijkant van de placenta doe maar rustig aan kunnen we niks aan doen en rust maar goed uit en over twee weken moet ik weer terug komen om nog een keer te kijken het bloed nog steeds ben er helemaal niet gerust op.
groetjes rilana
Door: Annemie op 04/11/2003 @ 20:15
Hai,
Ik ben een net afgestudeerde verloskundige en wat die VK gedaan heeft kan echt wel niet!!! Ik zou mensen dadelijk doorsturen je kan beter voorkomen dan genezen, toch?!
Nu ja, HEEL veel geluk en plezier gewenst met je (dat kan niet anders) prachtige dochter.
Groetjes
Door: Anja op 29/01/2004 @ 13:36
Tijdens mijn zwangerschap de eerste 6 maanden niet van de zetel en bed kunnen komen, enkel om boven de toiletpot te gaan hangen.
toen kwamen de ongemakken van een ineens fel groeiende buik. Maar dan op 35 weken en 2 dagen ’s nachts naar ziekenhuis door bloeding en weeen. Waarschijnlijk waren die weeen door het schrikken geweest van die bloeding.
In elk geval na enkele onderzoeken konden ze nog niet zeker zien of het de placenta was of niet die bloedde. De bloeding was geminderd tot ineens 4 dagen later-ik lag nog steeds in ziekenhuis want de bloeding moest helemaal weg zijn- het bloed eruit liep, met enorme klonters. Om 23u, toen dit gebeurde, riep ik er de hoofdverpleegkundige bij. Het was paasweekend en ze vond het niet nodig om de gyneacoloog te bellen, ik moest maar op berd liggen met verbanden tot 10u de volgende ochtend. Gelukkig heeft mijn man de arts wel gebeld, is deze direct gekomen en moest mijn man ook komen, en toen de arts de klonters zag, besloot deze onmiddellijk over te gaan tot een keizersnede.. ondertussen had de verpleegster voor het vuil van de straat komen uitmaken omdat mijn man de dokter wel had gebeld...
In elk geval is een supergezonde dochter geboren, die, als we zelf niet hadden opgetreden dood was gegaan in mijn buik door zuurstofgebrek door een loslatende placenta...’t is moeilijk om hierover te raken, over de manier waarop we daar behandeld werden...wij hebben geleerd dat je in een ziekenhuis ook moet vechten voor je eigen gezondheid, en steeds je eigen gezond verstand moeten volgen...ook al wordt je dan als overongeruste ouders bestempeld...hierdoor leeft onze dochter immers nog...
Door: Hille op 11/07/2004 @ 15:56
Hoi ! Momenteel ben ik een kleine 25 weken zwanger en bij mijn laatste gynaecologisch onderzoek constateerde de dokter een voorliggende placenta. Misschien groeit die nog omhoog bij het uitzetten van de zwangerschap, maar dat is niet zeker. Ik stelde wel een reeks vragen, maar bleef achteraf toch zitten met een hoop onbeantwoorde vragen. Weet iemand een goeie website waar meer informatie verkrijgbaar is omtrent dit fenomeen ? Hoe groot is de kans dat de placenta nog naar boven groeit ? En hoe groot is de kans dat een voorliggende placenta loslaat ? ...
Alvast bedankt.
Door: Wendy Terpstra op 22/09/2005 @ 23:57
Hallo gelukkige moeder!
Wat een bekend verhaal zeg! Ook ik wilde graag snel een tweede en was na een half jaar ook opnieuw zwanger! Wederom van een jongen, maar dat bleek achteraf pas... Ik kreeg na 39 weken een heftige bloeding en na nogal wat getreuzel en moeilijk gedoe van de verloskundige konden we na ruim anderhalf uur naar het ziekenhuis waar direct een spoedkeizersnede werd uitgevoerd en onze zoon Dean Senna werd geboren. De volgende ochtend bleek het helemaal niet goed te gaan met onze kanjer en nadat hij naar een ander ziekenhuis was overgebracht en diverse onderzoeken zijn uitgevoerd hebben we na de diagnose "hersendood" besloten om hem na twee dagen van de beademing af te halen. Achteraf had de verloskundige ons dit leed kunnen besparen door ons al eerder in de zwangerschap naar het ziekenhuis door te verwijzen, aangezien het kindje steeds aan de kleine maat was ondanks het vele rusten... Dat waren de woorden van de gynaecoloog, dus dat kwam best hard aan, dat ons zoontje is overleden doordat de verloskundige het wel in de hand dacht te hebben...
Nu zijn we wederom zwanger van een jongen en wordt alles keurig in het ziekenhuis bijgehouden. Ieder bezoek krijgen we een echo waarop de groei bijgehouden wordt. Wel een beetje een geruststelling, maar het verlies van onze tweede zoon is wel een donkere wolk over deze zwangerschap.
Wat ik verder nog kwijt wil is dat iedereen echt naar zijn/haar eigen gevoel moet luisteren. Als je het niet vertrouwd, blijf doorzeuren, want misschien is het niets, maar stel je eens voor als er wel wat aan de hand is....
Door: Anoniem op 22/09/2006 @ 21:01
Hallo allemaal.ik ben 34 weken en 5 dagen zwanger.
Al vanaf de 22-ste week verlies ik bloed.
Eerst kwam het dus omdat mijn placenta te laag zat.
Nu ligt de placenta op de goede plek,maar verlies nog steeds dagelijks bloed.Verder loop ik ne wekelijks bij de gynaecoloog.Mijn verloskundige heeft eerlijk gezegd dat ze bij mij de bevalling niet aandurft en wou dat ik verder bij de gynaecoloog onder behandeling ben,Dat had de verloskundige bij jou dus ook moeten doen.Bloed tijdens zwangerschap is nooit goeg.
Door: Anoniem op 23/10/2006 @ 16:27
Hallo allemaal
Vorig jaar ben ik bij 19 weken voor het eerst bevallen van een zoon. Hij was enkele dagen eerder overleden als gevolg van een placenta loslating. Tijdens de bevalling en na de operatie (voor de placenta te verwijderen) heb ik heel erg veel bloed verloren. De oorzaak bleek te liggen aan mijn bloedstolling en bij een volgende zwangerschap willen ze dit risico verminderen door het voorschrijven van bloedverdunners. Zijn er mensen die hetzelfde hebben meegemaakt? En hoe is die volgende zwangerschap verlopen?
Ik wil heel graag een 2e kindje maar ben heel erg bang om weer opnieuw door zo'n hel heen te gaan. Wie kan mij helpen?
Bedankt...
Door: mirke op 14/12/2006 @ 12:50
hallo luitjes,
Ook ik heb een voorliggende placenta (gelukkig maar een klein stukje), en ik ben inmiddels 21 weken zwanger. Ook ik heb wat bloedverlies al is het bij mij voornamelijk bruin van kleur. De gyn. vertelde dat als dit aanhoudt ik de rest van mijn zwangerschap in het ziekenhuis mag(moet) doorbrengen..... Niet zo'n leuk vooruitzicht. Zeker niet omdat er nog een uk van 5 rondloopt.
Ook heb ik op het net gelezen dat als je al eens een keizersnede hebt gehad de placenta zich daar nogaleens wil gaan hechten op de oude wond..
We wachten het maar rustig af.
mirke
Door: olivia op 26/01/2007 @ 16:47
anoniem ik heb ook een loslating gehad bij 38 wkn en mijn kindje is overleden en de specialist van het erasmus in rdAM had mij dat ook voorgeschreven plus aspirine, zodat de aders wat wijder worden.
dus anoniem ik wil graag van je horen als je zwanger bent van je 2e hoe het verloopt ok?
Door: rianne op 08/08/2007 @ 12:41
hallo,
ik had met 27 weken een placenta die is los gelaten,
veel bloed verloren en mijn dochter en ik waren zelf in groot gevaar,gelukkig is het allemaal goed afgelopen en ons dochterje heeft het gered,ze heeft wel een achterstand van 2 jaar.
ik zelf was 18 toen ik zwanger werd en net 19 toen onze dochter geboren werd.
nu 7 jaar later met ontzettend veel twijfels ben ik weer zwanger,mijn vraag weet iemand hoe groot de kans is dat de placenta weer los laat met een 2e zwangerschap.
mvg rianne
Door: madelief op 25/05/2008 @ 10:31
Ik heb eerst 3 miskramen gehad met bloedingen een paar weken en dan toch echt een miskraam. Daarna werd ik weer zwanger, ik verloor van 6-12 weken bloed, stopte toen. Daarna vanaf 4,5 maand tot het einde ben ik steeds 3,4 dagen in de week bloed verloren. Ik trok het echt voor geen meter en ben toen ook thuis gebleven van werk. Verloskundige probeerde me te vertellen dat het wel kon en dat ik best wel zou kunnen werken maar ik trok het voor geen meter. Het is niet niets om regelmatig bloed in je ondergoed en op de wc te vinden. Je krijgt toch steeds weer een brok in je keel, het koudzweet breekt je uit en je gaat weer even heeeeeel rustig dingetjes doen. Uiteindelijk ben ik met een acuuthellpsyndroom opgenomen, werkten de weeenopwekkers niet, konden ze de boel ook met behoorlijk wat pijn niet doorprikken en werd er een keizersnee gedaan.
Wat ik het allerergste vond is dat men bij elke verloskundige controle er een beetje overheen keek, zo van: en .. de bloedingen zijn opgehouden? Met zo'n blik van: het moet toch wel eens. Kon ik weer vriendelijk zeggen: nee nog steeds niet.
Na deze bevalling hebben we anderhalf jaar gewacht, nu ben ik weer zwanger.
Een keer raden wat er WEER gebeurt? Ik heb weer bloedingen, met 6,5 week. Weer checken met de verloskundige eerst kon ze niets vinden dus ik zeg: ja zat er wel in, weer een miskraam. Even later kon ze met een vaginale echo toch wel een kloppend hartje vinden. Gelukkig. Maar ja zoals de verloskundige ook al zei: het zegt niets. Na deze afspraak kreeg ik weer elke dag bloedingen op de wc en in mijn ondergoed. Ik wil niet naar werk, ik wil niet huilend met een brok in mijn keel, angstzweet en koude ledematen op het toilet van mijn werkgever zitten. Ik weet gewoon niet of ik bij de heftiger bloedverliezen nog zwanger ben of niet. Ik weet het gewoon uberhaupt niet. Dan zeg ik ja in mijn hoofd, dan zeg ik nee houd er nou maar rekening mee in mijn hoofd. Ik trek het gewoon niet.........Het is steeds maar afwachten op een grote menstruatie of krampklachten (uitdrijving), maar dat komt ook niet.
Ik vertrouw de goede bedoelingen van arbo ook echt voor geen centimeter. Op mijn vraag de vorige keer wat ze gingen doen als ik op bevallen stond, als ik weeen kreeg met een veel te korte zwangerschap was het antwoord: dan mag je naar huis. Ik zeg: ja zie jij het voor je , ik huilend in paniek compleet er doorheen op de fiets naar de verloskundige of even een telefoontje plegend op de afdeling naar verloskundge dat er iets flink misgaat????? En dan vooral lachend en koeltjes op mijn werkplek blijven zitten zeker. Had ie geen antwoord op.
Ik haat dit soort situaties waarin je gewoon voor het blok staat voor jezelf, op je werk, bij een gynaecoloog/ verloskundige. Je moet je blijven gedragen, maar ik zou zeker die arbo arts graag op z'n hoofd getimmerd hebben.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.