Het HELLP-syndroom
Het is nu ruim 8 jaar geleden dat ik voor het eerst zwanger werd. O, wat waren we gelukkig, net gestopt met de pil en al gelijk zwanger. Ik werd niet ongesteld en voelde me beroerd, dus maar even een test gedaan. Wat bleek, de test was negatief. Ach, misschien wilde ik te graag zwanger zijn, verbeeldde ik het mij maar en was ik toch niet zwanger.
Na 2 maanden was ik nog niet ongesteld en ik voel mij nog steeds beroerd. Zou ik dan toch zwanger zijn? Toch maar snel weer even een test gedaan en joepie, ik was wel zwanger! Maar hoelang al? Na een echo zouden we het zeker weten. Ik was 11 weken zwanger.
Ik leefde op een roze wolk, maar die was al snel voorbij. Ik was moe en beroerd en met 5 maanden dachten de mensen om mij heen dat ik elk moment moest bevallen. Wat een dikke toeter had ik. De hele zwangerschap heb ik me beroerd gevoeld en ik kwam in 35 kilo aan. Zelfs mijn schoenen kon ik niet meer aandoen. De verloskundige zei: "Zeker teveel gegeten?"
Nu was het zo dat ik haast niet kon eten omdat ik zo misselijk was, maar dat geloofden ze niet. Je bent voor het eerst zwanger en denkt dat alles normaal is wat je voelt. En natuurlijk wil je niet zeuren. Had ik dat maar wel gedaan.
Met 28 weken begon de ellende pas goed. Ik kreeg last van pijn, net alsof er een band rond mijn maag en ribbenkast zat. Daarnaast moest ik ook overgeven en had een knallende koppijn. Nu wordt het toch tijd om even naar de dokter te gaan, dacht ik. Wat bleek? Er zat eiwit in mijn urine. Een blaasontsteking, volgens de huisarts. Wat raar!? Het voelde niet als blaasontsteking. Maar alla, hij is de dokter en zal het wel weten. Dus ik aan de pillen. Maar het werd niet beter, het werd alleen maar erger.
In week 30 terug op controle naar de verloskundige: mijn bloeddruk was goed, er zat alleen eiwit in mijn urine. Ik kon weer gaan met de vermelding dat ik de volgende keer gewassen plas moest meenemen.
Na twee weken keerde ik terug met gewassen plas, en wat bleek? Nog steeds eiwit in mijn urine maar mijn bloeddruk was nog steeds goed. Ik kreeg weer de vermelding dat ik volgende keer gewassen plas mee moest brengen. "Maar dit is gewassen plas", vertelde ik. Ze schrok en nam mijn bloeddruk opnieuw op. Die was ondertussen omhoog geschoten naar 118 bij 165. "Oei, dat is wel erg hoog. "
Ze heeft het ziekenhuis gebeld dat ik eraan kwam.
Ik moest maar naar huis gaan en een tas met spulletjes inpakken want ik zou waarschijnlijk moeten blijven. Thuis heb ik eerst mijn man gebeld dat hij naar huis moest komen. Daarna heb ik al huilend mijn tas ingepakt. Gelukkig was de buurvrouw er en was ik niet alleen. Daarna samen met mij man in vliegende vaart naar het ziekenhuis.
O nee, de wachtkamer zat overvol en ik moest ruim drie kwartier wachten. Eenmaal bij de gynaecoloog binnen was mijn bloeddruk weer gezakt en hij vond dat ik dus wel weer naar huis kon gaan. Gelukkig kreeg ik op dat moment weer een aanval van maagpijn en kon haast niet meer op de benen staan, Toen begon er eindelijk een lampje te branden en hij keek opnieuw naar mijn bloeddruk. Ja hoor, die was weer omhoog geschoten en was nu zelfs nog hoger dan bij de verloskundige.
In een karretje hebben ze mij naar de afdeling gereden en in bed gehesen. Ik kwam alleen op een kamer te liggen, er werd bloed geprikt en ja, hoor, ik had het HELLP-syndroom. 's Avonds kreeg ik weer zo'n aanval en via het infuus kreeg ik bloeddruk verlagende middelen toegediend. De hele nacht heeft er iemand van de verpleging aan mijn bed gezeten. Ze durfden mij niet alleen te laten.
De volgende morgen kwam de gynaecoloog aan mijn bed en vertelde mij dat ze de baby na het weekend zouden halen maar dat zijn de longen eerst nog moesten rijpen.
's Middags en 's avonds kreeg ik weer een aanval en kon ik niet meer. Vrijdagmiddag weer een aanval, nog erger dan de vorige keren. Eindelijk werd er dan besloten om de baby die avond nog met een spoedkeizersnede te halen.
Mijn man mocht er niet bij zijn voor het geval er iets mis ging. Daar ging ik dan onder volledige narcose. "Gelukkig", dacht ik nog maar ik had te vroeg gejuicht. Ik was onder volledige narcose totdat ze in mij gingen snijden. O nee, ik voelde dat ze in me sneden en hoorde de artsen praten en er stond een muziekje op. Ik probeerde mijn ogen te openen maar dat lukte niet. Dan maar mijn vinger proberen te bewegen maar ook dat ging niet.
De arts heeft niet gemerkt dat ik wakker was en alles kon horen en voelen. Het was of ze met een brandende fakkel over mijn buik gingen. Wat een pijn! Ik wist al voordat ze mij wakker maakten dat het een meisje was en dat er iets niet goed was.
Onze dochter had een anus atresie (een niet doorgankelijke anus) en werd op zondag naar het academische ziekenhuis in Groningen gebracht. Ik mocht mee, maar wat ik niet wist was: dat er nog een kans was op een aanval van het HELLP-syndroom. Nou, en die aanval heb ik zondagavond dus gekregen. Die aanval was zo hevig dat ik er bijna het leven bij heb gelaten. De schrik zat er goed in.
Drie maanden later is onze dochter geopereerd aan haar anus atresie. Zelf heb ik ruim een jaar nodig gehad om te herstellen van het HELLP syndroom. Mijn man en ik durfden het dan ook niet meer aan om nog een keer zwanger te raken.
In maart van dit jaar ben ik naar het Academisch Ziekenhuis in Maastricht geweest voor een onderzoek naar het HELLP-syndroom omdat er bij ons wel nog de wens was voor nog een kindje. Wat bleek? Als ik weer zwanger zou raken, had ik 90% kans op een hoge bloeddruk en 30% kans op het HELLP-syndroom.
Nu moet ik mijn leven lang pyridoxine en foliumzuur slikken want ik heb hyperhomocysteinaemie (is een aangetoonde risicofactor voor vaatwandaandoeningen). Bij een eventuele volgende zwangerschap moet ik al in een vroeg stadium aan de pillen. Na lang piekeren en praten, hebben we besloten dat we het toch nog een keer gaan proberen om zwanger te worden. De percentages mogen dan wel hoog zijn en loop ik weer een risico, maar ik kan ook onder een auto komen. Garanties zijn er nooit.
De hele zwangerschap zal ik vast in angst zitten, maar ik weet nu wel hoe het voelt als het niet goed is en daarnaast word ik streng begeleid door een gynaecoloog. Dus we gaan ervoor en hopen snel zwanger te worden.
Anita
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anneke op 17/05/2003 @ 21:39 
Hallo allemaal,
Vandaag kreeg ik de uitslag van de bloedtest op de deurmat, en ik blijk hyperhomocysteinaemie te hebben. Mijn zusje heeft drie jaar geleden een trombosestolsel in haar hersenen gehad (ze is wonder boven wonder volledig hersteld), waardoor een familieonderzoek is gestart.
Omdat ik niets weet van deze afwijking, zit ik te zoeken op het internet. En die bracht me tot deze site.
Ik ben er aardig door geschrokken, omdat ik precies een jaar geleden ben bevallen van een gezonde dochter, maar ik had pré-eclampsie. Ook hoofdpijn, diarree, overgeven, ziek, ziek, ziek. Dit gebeurde in de 39e week van mijn zwangerschap. Al vanaf de 31e week werden hoge bloeddrukken geconstateerd en de baby was veel te klein waardoor ik continu voor een groei-echo bij de gyneacoloog liep. Drie dagen voor 19 mei werd ik opgenomen in het ziekenhuis met ernstige uitdrogingsverschijnselen. Omdat mijn toestand verslechterde wilde de gyneacoloog de bevalling gaan inleiden op de 19e. Een half uur voordat ik zou worden ingeleid, braken spontaan de vliezen. Mijn kindje is binnen 2 uur en 22 minuten geboren, supersnel. Ze woog 2900 gram en was 48 centimeter. Zelf knapte ik vrij snel op en mijn dochter deed het geweldig.
Na een jaar denk je veel terug aan de bevalling en met de uitslag van mijn bloed begin ik alles wel een beetje beter te begrijpen. Die pré-eclampsie heeft nu ineens een oorzaak gekregen. Bij een eventuele volgende zwangerschap (waar ik nog steeds niet aan moet denken, de angst zit er nog goed in) weet ik dat ik er dan meer aan kan doen.
Ik heb ook veel last van migraine, zijn er vrouwen met hyperhomocysteinaemie die dit ook hebben? Bij mij kan ineens mijn spraak wegvallen (ik praat dan wartaal) en ledematen voelen verdoofd aan. De dokter noemt het migraine accompagnée, maar misschien heeft het wel met mijn bloedafwijking te maken?
Nou, ik wens iedereen die zwanger is een geweldige tijd toe zonder complicaties (want daar zijn de meeste zwangerschappen van!!!). Wat je ervoor terugkrijgt is wel heel bijzonder. Daar heb je alles voor over!!!
Groeten, Anneke
Door: Anoniem op 22/06/2003 @ 01:48
Hey, ik kan me heel goed in uw situatie inleven.
Ben anderhalve maand bevallen aan 27 weken zwangerschap. Ik had ook het hellpsyndroom.
Last van rugpijn en wat duizeligheid. Bij controle bij gyn, een bloeddruk van 20/12. Eiwitten in de urine. En gestoorde levertesten en afbraak van bloedplaatjes; In het plaatselijk ziekenhuis zijn ze onmiddelijk gestart met cilistone inspuitingen( longrijping) en mij onmiddelijk laten overbrengen naar een universitair ziekenhuis; Ik was nog maar een dag in het uz of ik kreeg een zware bloeding, de placenta was volledig losgescheurd. Het werd een spoedsectio onder volledige narcose. Ze woog 760g en mat 34cm, ze heeft 10 dagen aan de beademingstube gelegen, daarna overschakeld op nasale cpap en nu proberen ze met zuurstof via neusbrilleke. Saturaties blijven redelijk maar wel nog bradycardien en apneus. Nu zijn we dus een anderhalve maand verder, en het gaat redelijk goed met haar voeding. Vandaag, na anderhalve maand dus, mocht ze voor het eerst een kwartierke op de schoot zitten.
Ik hoop dat ze verder blijft doorvechten en we leven van dag tot dag. Het is ons eerste kindje en wat eigenlijk een droom moest worden werd zo beangstigend.
Enfin, iedereen die hetzelfde doormaakt wens ik heel veel sterkte. En kan ik de raad geven,van kijk niet in de toekomst maar leef van dag tot dag.
Door: Karoline op 23/06/2003 @ 15:36
Hallo
graag wil ik reageren op Anneke die wartaal begint te spreken bij een migraine aanval. Ongeveer 2x/jaar overkwam mij het volgende: ik zag vlekken voor mijn ogen, eerst sliep mijn hand, vervolgens mijn voet en tenslotte mijn lip en sprak ik de wartaal. Ik kan dan ook geen deftige zin typen. De dokters hebben er geen echte verklaring voor, het kan een vorm van hyperventilatie zijn. Dus als ik het voel opkomen concentreer ik mij op mijn ademhaling. Intussen is het 5 jaar geleden dat ik dit had.
Na het lezen van vorige verhalen zal ik mij ook laten testen op hyperhomocysteinaemie. Ook ik had het HELLP syndroom 3.5 jaar geleden tijdens de 38e week van mijn zwangerschap. Met alle paniek erbij. 4 uur na de bevalling ben ik onder volledige narcose geopereerd aan een bloedklonter bij de knip en de volgende dagen waren de bloedplaatjes enorm gezakt, mijn lever was ontregeld en mijn bloeddruk heeft ook 12/18 gestaan. Het verwonderde me dat ik in deze toestand, vastgekluisterd aan mijn bed met baxters en sonde, borstvoeding kon geven.
4 maand na de bevalling van ons eerste was ik al zwanger van ons tweede. Gelukkig maar, want heel bewust zouden we het niet gedurft hebben. Ik ben van gynaecoloog veranderd, wegens ontevredenheid en terecht. De angst zat er natuurlijk in, maar ik werd zo kort opgevolgd en op een heel menselijke manier dat het uiteindelijk toch een aangename zwangerschap was.
Binnenkort word ik 33 jaar, en we zouden graag nog een 3e kindje erbij hebben. Maar deze keer moet ik heel bewust de sprong wagen. Er is mij al gezegd geweest dat bij een 2e zwangerschap er nog 50% risico is, bij een 3e zwangerschap 25% (en dit als het kindje van dezelfde man is!). Volgens iemand anders neemt de kans af, maar als het voorvalt is het gevaar des te groter ?????
Graag zou ik me ook laten onderzoeken in Maastricht, maar ik voldoe niet aan voldoende criteria, gezien het niet familiaal is en slechts in de 38e week opgetreden is. Voila blij dat ik dit weer eens kwijt kon en dat we er niet alleen voor staan.
Ik wil aan de mama’s die hun kindje verloren hebben veel moed toewensen. Liefs, Karoline
Door: Claudia op 29/07/2003 @ 12:49
Hoi,
Heel veel sterkte toegewenst bij je toekomstige zwangerschap. Bij mij eerste zwangerschap heb ik ook helpp gehad 3,5 liter bloed verloren en bijna het loodje gelegd. Ik ben nu onverwacht zwanger van de tweede en moet de volledige zwangerschap bloeddruk verlagende middelen slikken waarschijnlijk zal ik vanaf week 30 preventief worden opgenomen in het ziekenhuis!!
Maar zoals je al zei ik kan morgen ook onder een auto komen of zoiets.
Door: Claudia op 07/11/2003 @ 12:41
Hallo alles gaat goed ik ben inmiddels op de helft van mijn zwangerschap en mijn bloeddruk is 110/65 wel zit er creatinine in mijn urine is mijn hb te laag en ook mijn ht maar verder gaat het goed. Ik hoop dat je inmiddels ook zwanger bent en dat het goed gaat
Door: Marissa op 16/12/2003 @ 20:40
Ik heb ook zoiets gelijkaardigs meegemaakt. Ik was 37 weken zwanger en ging naar de gyneacologe. Ik had eiwit in urine en verhoogde bloeddruk. ze zei dat het niet erg was, dat het gewoon zenuwen waren. Ze liet me zo nog een paar weken rondlopen. Zaterdag, de dag voor ik uitgerekend was, ging ik naar het ziekenhuis om aan de monitor te gaan. Een andere gyneacologe zei dat ze bloed wou trekken. Ze zei dat m’n lever verstoord was en dat er vanalles mis was met m’n bloed. Zwangerschapsvergiftiging. De bevalling is onmiddellijk ingeleid. De angst zat er in. Alles was goed verlopen en niks aan de hand. Ik kreeg problemen met bloeddruk, ik was duizelig, zag vlekjes,maar ik dacht dat het van vermoeidheid was. Maar niets was minder waar, ik viel bijna flauw en dergelijke. Zondags begon ik wartaal te spreken. Ik kon geen woorden niet meer vormen. Iedereen had schrik. Ik zelf ook. Niemand wist wat ik had. Een vochtophoping in de hersenen. Nu weet ik zelf nog ni honderd procent zeker wat ik had. Ik ga afspraak maken met professor in het UZ. M’n nieuwe gyneacologe heeft me er naar doorverwezen. Zij zei dat m’n oude gyneacologe zwaar in de fout was gegaan, om niet te zien dat ik zwangverg. had. Nu ben ik bevallen van een kerngezonde jongen. Ondertussen al 1,5 jaar geleden. Ik heb nog altijd niet verwerkt wat ik heb meegemaakt. Ik zou dolgraag een 2e kindje willen maar ik durf niet. Ik weet ook niet of ik die bepaalde afwijking heb. Ik weet zelfs ni of ze dat getest hebben. Ze hebben me bijna niks verteld. Rot hoor. Ik heb zo veel schrik om dit nog eens mee te maken. Even vraagje, heeft die afwijking enkel gevolgen als je zwanger bent??? Of altijd? Ik heb precies een vermoeden dat ik dat ook heb. Het valt mij op dat iedereen die HELLP gehad heeft, die bepaald afwijking had. En Anita, jou verhaal klopte bijna exact met mijn verhaal. raar. Ik wist niet dat dat kon. Bij ons in het ziekenhuis zeiden ze dat ze dit nog niet meegemaakt hadden. Hopelijk verloopt jou 2e zwangerschap beter voor je. Ik zelf, weet nog ni of ik het aandurf. Het hangt er vanaf wat professor gaat zeggen.
Door: Marissa op 16/12/2003 @ 20:44
Ik merk ook dat sinds ik dat gehad heb, dat ik ook dikwijls een raar gevoel heb in armen en benen, een voos gevoel zoals ze zeggen. Precies het gevoel of ik kan niet meer bewegen. Ik heb dan ook een gevoel of ik precies wartaal ga spreken, maar het blijkt dan niet te zijn. Ik heb ook vaak een druk in mijn hoofd en hartkloppingen, soms denk ik ook dat ik te weinig adem heb. Allemaal sinds bevalling. Hebben jullie dit ook?
Door: Pascale op 20/03/2004 @ 14:24
Beste Anita,
Het is nu zes weken geleden dat ik een dochter gekregen heb. En ook ik heb het hellp syndroom gehad waardoor mijn dochter vier weken te vroeg en met vijf weken groei achterstand geboren is.
Ik probeer het langzaam aan te verwerken en probeer lotgenoten te zoeken vandaar dat ik terecht ben gekomen bij jouw verhaal.
Ik zie dat je al veel reakties gehad hebt maar ik wil je toch even op het hart drukken te vertrouwen op je eigen gevoel.
Ik heb namelijk twee dochters en bij de eerste heb ik ook zwangerschaps vergiftiging gehad. Na vijf jaar hadden we toch weer een kinderwens en na gesprekken met artsen die ons min of meer gerust stelde dat een tweede keer zwangerschap vergiftiging eigenlijk niet voor kwam. Hebben we besloten het nogmaals te proberen.
Na ongeveer 25 weken merkte ik dat het toch weer de verkeerde kant op ging. Ik kwam kilo’s aan en het was allemaal veel zwaarder. Helaas was ik wel de enige die dit inzag. De gynacoloog waar ik wekelijks kwam zei dat het allemaal o.k. was. Geen eiwitten in de urine geen afwijkende stoffen in het bloed en ach de hoeveelheid vocht viel volgens hem ook wel mee. Dat was in totaal 18 kilo op een gewicht van 48 kilo. En de bloeddruk was 86/125 voor hun niet hoog maar voor mijn gevoel wel want die was normaal 55/110.
Al met al waarschuwde hij wel zodra je pijn boven in je buik hebt of in je rug meteen alarm slaan.
Met 32 weken kreeg ik dit en we zijn meteen naar het ziekenhuis gegaan want de pijn was ondraaglijk.
Daar zeiden ze eigenlijk dat het geen zwangerschaps vergiftiging kon zijn want ’s ochtend bij mijn bezoek bij de gynacoloog was alles nog o.k.
Hun zeiden gewoon ze heeft wee’n maar ze weet het zelf niet. Om een lang verhaal iets korter te maken hebben ze me gewoon laten kreperen terwijl ze naast me zaten.
Om 1 uur was ik gekomen en om zes uur ben ik bewusteloos en in een shock geraakt er is toen besloten nadat de hart tonen van me dochter weg vielen om een keizersnede te doen. Hier heb ik niks van meegekregen en na 24 uur ontwaakte ik op de IC waar bleek dat m’n buik weg was en ik een dochter had die in de couveuse lag.
In mideels zijn we 3 weken thuis en gaat het redelijk.
Ik wil je alleen zeggen beste Anita vertrouw op jezelf ook de tweede keer en sta erop dat ze handelen geef dit van te voren ook di=uidelijk aan. Ik wilde ook mezelf ook groot houden en niet te paniekerig zijn maar m’n eigen gevoel klopte beter dan die van de doctors. Verder natuurlijk wel heel veel succes gewenst met je zwangerschap.
Groetjes Pascale
P.s. Misschien een beetje een beknopt verhaal maar ik heb nog niet de fut om alles op papier te zetten
Door: jeewanie op 23/01/2005 @ 20:29
hey anita..
Ik vind eht zo erg wat er is gebeurd met je!!
Mijn dochter is nu bijna 4 maanden en ik had ook het Hellpsyndroom... Bij mij kwamen ze er ook telaat achter ik was al 34 weken zwanger en ik had ook klachten van moe zijn en pijn boven aan mijn buik en beneden mijn buik.. maar ik dacht ook; Oh dat hooort erbij!! ( niet dus!!)
Ik moest ook naar het ziekenhuis en moest meteen worden opgenomen. Ik werd ook steeds in de gaten gehouden... en na 3 dagen ingeleid.. ik was zo ziek en was ook in levengevaar en de baby ook.. maar gelukkig hebben ze me op tijd ingeleid en alles is goed gekomen met de baby & met mij. Ik heb nu een kerngezonde dochter van bijna 4 maanden ... ikhad na de bevaling alleen nog last van mijn ogen en soms duizelig maar voor de rest ging het wel goed.. oHja ik was hardstikke vergeetachti.. Nu nog steeds!!!
Groetjes jeewanie
TIP voor andere zwangere vrouwen: Zodra je een klacht hebt, maakt niet uit wat meld het meteen bij de verloskundige, en niet denken van; ik val ze lastig met mijn gezeur... alles zeggen want voor je het weet ......
Door: christel op 17/02/2005 @ 15:40
Welke medicatie tegen hoge bloeddruk mag je blijven nemen als je zwanger bent? Weet iemand dat?
Door: Anneke op 25/03/2005 @ 21:33
Nog even een berichtje van Anneke.
Twee jaar geleden heb ik het bericht gekregen dat ik hyperhomocysteïneamie heb. Nu slik ik dagelijks 5 mg foliumzuur en 2 bloedverdunners/bloedvaatverwijders (Assantin). Ik heb écht nooit hoofdpijn meer. Ook mijn spraak is nooit meer weggevallen en mijn ledematen voelen nooit meer verdoofd! Ik ben écht heel blij met mijn "medicijnen". Onze dochter is nu bijna drie. Maar... ook ik weet niet wat je moet "slikken" als je met hyperhomocysteïnaemie zwanger wilt worden. Weet iemand daar antwoord op? Ik weet wel dat we het moeten melden bij de stollingsarts in Groningen (daar zit ik) als we weer voor een kindje willen gaan. Hoop dat iemand een antwoord weet.
Succes en sterkte allemaal met zwanger zijn en met de kleintjes!
Groet, Anneke
Door: Annemieke op 01/07/2005 @ 00:19
Hallo allemaal,
Ik ben er 1,5 jaar geleden achter gekomen dat ik hyperhomocysteineemie heb. En niet door dat ik het HELLPsyndroom had, maar omdat een tweede zwangerschap uitbleef. Ik had in 1 jaar tijd 3 miskramen gehad en dat was voor m'n arts reden (godzijdank) om een bloedtest te laten doen. Mijn dochter is nu bijna 4. Wel was m'n dochter 2552 gr bij 40 weken zwangerschap. Dus dat verklaart een hele hoop. Ik ben opgelucht om te lezen dat er nog meer vrouwen zijn die wartaal kunnen uitspreken en tintelingen hebben in handen en voeten. Ook ik heb voor de rest van m'n leven medicijnen, ach als het maar helpt. We hebben ons er bij neer gelegt dat we waarschijnlijk maar 1 dochter zullen krijgen, maar ze is voor ons een heel groot wonder en we zijn heel dankbaar voor haar! Zijn er nog meer vrouwen die net als ik er via een andere manier achter zijn gekomen dat ze deze afwijking hebben en die toch na een aantal miskramen en met medicijnen een gezond kind heben gekregen?
Door: Anoniem op 30/01/2006 @ 09:53
Hoi allemaal!!
Het heeft even geduurd maar ik kan nu toch al een beetje vatten wat er tijdens mijn bevalling allemaal gebeurd is.
Ik ben in juni 2005 bevallen van een meisje. Heel de bevalling is een zwaar gebeuren geweest.
Tijdens de zwangerschap is er geen enkele aanduiding van pre-eclampsie of HELLP geweest.
Dit was wel anders na de bevalling. Op 39 weken, voldragen dus, zijn de weeën begonnen. Na bijna 22 uur zware weeën(om de vier min.) had ik nog altijd maar 4 cm opening. Dus dan maar een weeënstimulator steken. Bleek dan onze dochter in nood was. Haar hartslag zakte naar 60. Paniek allom bij de vroedvrouw en stimulator afgezet. Op 8 cm heb ik gesmeekt om mij epiduraal bij te geven. Je moet weten, ik ben zeker niet "flauw" aangelegd maar kon het niet meer houden van de pijn in mijn rug. 4 uur later, na 1 uur persweeën, is onze dochter dan geboren. Zonder kreet en blauw van kop tot teen. Gelukkig ademde ze na 5 min. zelfstandig. Twee uur na de bevalling, en na twee keer braken en misselijkheid, ben ik beginnen roepen van de pijn in mijn rug en buik. Ik kon het echt niet meer houden en wist niet wat er allemaal gaande was. De verpleegsters dachten dat het van de extra verdoving was. Tot dat ik op het randje van coma ben gegaan van de pijn. Het ging echt niet meer en ik heb me laten gaan. De ergste herinnering is de paniek die je hoort, de vragen om te reageren en je kan niet!! Ik wilde zo graag laten weten dat ik iedereen nog wel hoorde, maar mijn lichaam wilde niet mee!! Zeer akelig om te weten dat je geen controle hebt over je eigen lichaam. Van dan af ben ik enkele uren kwijt.
Het HELLP werd geconstateerd. 3 dragen op intensief en geen contact met mijn dochtertje (enkel op foto's). Maar ik verwerkte heel het gedoe op een goede manier. Na het bijkrijgen van bloedplaatjes stelde mijn lichaam het al veel beter. Ook mijn huidskleur (geel) veranderde stilletjes aan.
Nu 8 maanden later, zit ik vaak nog met een raar gevoel. Ik kan heel het gebeuren soms erg moeilijk plaatsen. Ook ben ik ontzettend bang om opnieuw zwanger te geraken. Ik heb nu een gezonde dochter en zelf zijn we er ook nog. Na het gebeuren sta ik harder en realistischer in het leven. Ook geniet ik van elk moment met onze dochter. Maar het hele gebeuren speelt zeer vaak door mijn hoofd.
Uiteindelijk bleek ik één van de eerste (bij mijn gyn.) te zijn waar ze het helemaal niet hadden zien aankomen. Er was geen enkele aanduiding dat het HELLP zich zou voordoen. De vroedvrouw heeft gehuild toen ik terug op materniteit aankwam. Ze was zo blij om me levend terug te zien. En zulke woorden blijven nog lang naklinken!!!
Groetjes
Door: Anneke op 14/02/2006 @ 09:48
Nog even een berichtje... Na bijna vier jaar durven we het weer aan, we willen weer een kindje!!! Ik vind het reuze spannend, maar ik laat het weten hoe het met me gaat!
Het verhaal hierboven vind ik wel heel erg, hoor. Vooral het onverwachte is vreselijk. Hopen dat het bij een eventuele volgende zwangerschap niet weer zal gebeuren, vaak controleren ze je veeeeeel beter.
Bij ons heeft het ook vier jaar geduurd dat we het weer durven. Geniet van je meisje, het is een kostbaar bezit!
Groeten van Anneke
Door: Anoniem op 24/02/2006 @ 10:14
hoi ik wil jullie allemaal veel geluk toewensen met de kindjes en voor de anderen veel sterkte
Door: Berdian op 24/04/2006 @ 15:17
In 2003 was ik zwanger, voor de tweede keer. Eerste keer een miskraam. De gehele periode flinke dikke voeten maar bloeddruk en urine bleven goed. Bij 31 weken en 6 dagen. Op vrijdag de 13e voelde ik me niet lekker. Buikpijn, moe en niet te beschrijven onbehaagelijk gevoel.
Naar de verloskundige en met spoed naar het ziekenhuis. En daar is 3 uur later ivm placenta loslating onze zoon Hugo geboren. Wat een spannende tijd was dat. Maar hij is nu ruim 2,5 en doet het prima. Gewoon een gezond kereltje met een behoorlijke eigen wil!
En nu 8 weken zwanger en weer spannend; hoe zal deze zwangerschap verlopen?
Hou jullie op de hoogte.
Veel geluk met de kindjes en ik wens jullie het allerbeste toe!
Door: kristel (profiel) op 29/04/2006 @ 18:44
Heb net drie keer rillingen gekregen toen ik deze berichtjes las. Dit was mijn verhaal ! HELLP-syndroom, migraine, wartaal, tintelingen, voos gevoel, ... Ik ga direct een afspraak maken met mijn dokter voor een bloedonderzoek naar die hyperhomocysteinamie. Dit kan toch geen toeval zijn !
Onze zoon is gelukkig gezond en wel. Na 28 dagen neonatologie mocht hij naar huis, maar wat als ik een tweede wil ???
Groetjes
kristel
Door: ilse op 18/11/2006 @ 23:46
Ook mijn verhaal komt redelijk overeen!Ik ben overal net tussendoor gepiept,met 30 weken opgenomen in nijmegen met HELLP-syndroom. Na anderhalve week nijmegen was mijn conditie stabiel en mocht ik terug na een streek ziekenhuis in de buurt,wel met 4 tabletten per dag(dan ben je zwanger???)! Vijfenhalve week later, zwangerschap van 37-weken op de natuurlijke manier bevallen van een dochter van 2100 gram en 44 cm!!
Ja, en toen.......wel een tweede,geen tweede...!?
Misschien kun je sommige dingen in je leven beter niet weten, we zullen zien wat de toekomst brengt,zeker geen onbezorgde ROZE WOLK!!!
Alle andere dames succes voor de toekomst!
Groeten Ilse
Door: Anoniem op 06/03/2007 @ 15:02
Wat vreselijk allemaal, ik begrijp wat jullie allemaal voelen. Ik vraag me ook af oh het de volgende keer goed zal gaan. Wanneer zou de beste tijd zijn voor een tweede na hellp?
Groetjes
Door: mama m op 05/12/2007 @ 10:51
Ik ben een mama van 29 jaar heb een zoontje van zes die op 38 weken is geboren na een gewone zwangerschap,in 2005 zijn we terug aan kindjes begonnen in januari 2005 had ik een miskraam,na een paar maanden zijn we terug begonnen ik was vrij snel terug zwanger op 16 dec 2005 had de gen. gezien dat ons ventje een groeiachterstand had,ik was al veel bijgekomen ,maar ze deed niks,in de nacht van 26 op 27 dec 2005 werd ik wakker van pijn dacht ik in mijn maag ik ging precies dood gaan z'on pijn ,helemaal opgezwollen ,dokter van wacht gebeld die besloot dat ik naar spoed moest ,daar aangekomen bleef iedereen kalm in een warm bad gestoken ,bloed genomen ondertussen geen gen. gezien,,was toen 27 weken zwanger.dan kwamen ze met een spuitje,voor de longrijping ik in paniekzeg die moet nog ni komen hoor,niemand had me al iets gezegd,s'morgens eindelijk gen. gezien ik zei mag naar huis zeker,nee zij ze de ambulance van het uza is onderweg je moet naar daar je hebt een zwangerschapsvergiftiging ,
daar aangekomen heb ik nog geen 20 min op de kamer gelegen ik moest dringend een spoedsectio krijgen,het kindje moest eruit een uurtje later en ik had dood geweest,je beleeft alles in een roes je hebt precies op dat moment je lichaam al verlaten,Mathias woog 690gr en was 32 cm klein hij heeft twaalf dagen gevocheten om bij ons te blijven,maar verloor zijn strijd op 8 jan 2006 ,hij zou nu deze maand twee jaar worden,nu ben ik terug zwanger 3 maand ,ben preventief bloedverdunner aan het nemen ,maar de angst is groot ,maar de wens voor een kindje ook,
liefs mama m
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.