Een zwangerschap duurt 9 maanden? Het leek wel levenslang!
Al van voor ons huwelijk had ik een enorme kinderwens, kindjes zijn alles voor mij. Toen wij twee en een halve maand getrouwd waren, was mijn kinderwens heviger dan ooit. Ik moest en ik zou een kindje hebben.
Toen het de eerste keer niet gelukt was (in mijn gedachten), begon het al door mijn hoofd te spoken dat ik misschien niet zwanger zou kunnen worden. Maar ik was toen al zwanger, zo bleek nadien. Dus toen ik 2 weken later naar mijn gynaecologe mocht, stelde zij vast dat ik zwanger was. Ik was zo gelukkig! En mijn lieve man natuurlijk ook. De hele familie was overgelukkig.
Maar toen begon het. Slechts 1 week later (juist tijdens de kerstnacht) begon de nachtmerrie van de zwangerschap. Tijdens de kerstnacht, na het kerstfeest bij familie, werd ik wakker van de misselijkheid. Ik moest de ganse nacht braken. De volgende middag waren wij uitgenodigd bij mijn zus voor een kerstmaal om kerstdag te vieren. De ganse familie was er, maar ik was er enkel lichamelijk. Ik voelde mij zo slecht. Ik moest voortdurend braken en kon niets verdragen. Al vroeg in de avond keerden wij naar huis terug. En zo ging het maar door.
Tot ik enkele dagen later van op mijn werk naar het ziekenhuis (spoedgevallen) ben gevlucht om hulp te zoeken. Want die dag was de druppel die de emmer deed overlopen. Ik kon niet meer rechtstaan, had zwarte vlekken voor mijn ogen en deed niets anders dan braken. Toch ben ik alleen met mijn wagen naar de spoedgevallen gereden.
Daar heeft een lieve stagiairgynaecoloog mij heel goed opgevangen. Hij verwees mij onmiddellijk door naar de kraamafdeling met de strikte orders dat ik moest rusten. Als "rustertje", want zo noemen ze toekomstige mama's die platte rust nodig hebben, lag ik aan een baxter en mocht ik niets eten. Ik kreeg dus enkel nog vloeibaar voedsel binnen, maar ik was zo dankbaar dat ik eindelijk hulp had gekregen. Ik voelde mij weliswaar nog héél zwak, maar ik was nu gerust dat alles wel zou beteren. De vitamines die mijn kindje nodig had, kreeg ik op deze manier toch binnen.
Na drie dagen te leven op baxtervoedsel, mocht ik enkele beschuitjes eten. De volgende dag mocht ik al vast voedsel eten en na 8 dagen "moest" ik naar huis. Maar dat kon ik helemaal niet aan. Ik heb dan veel dagen en nachten bij mijn ouders doorgebracht. Mijn man kwam mij 's nachts vergezellen. Maar nog steeds, elk uur van de dag en de nacht, moest ik braken. Ik kon niets van voedsel binnenhouden. Het leek net of mijn maagwand was weggevreten.
Nog geen 2 weken later werd ik terug opgenomen. Ik moest terug "rusten" en ik kreeg weer een baxter. Dat was een ramp. Want de eerste keer al had ik een lange baxter gekregen, die steken ze (operatief) via de plooi van de arm. Ik was zo uitgeput dat ik mijn aders gewoonweg onbruikbaar waren of zo leek het toch in elk geval voor mij. Elke ader die ze vonden sprong. En hadden ze dan toch een ader succesvol gevonden, dan begon deze na een halve dag al te ontsteken. Dus plezant is anders.
Goed, deze tweede keer moest ik terug 8 dagen in het ziekenhuis blijven en hetzelfde ritueel als de vorige keer, met daarbovenop een maagonderzoek. En dan terug naar huis. Alles bij elkaar heb ik 6 weken van mijn zwangerschap bij mijn ouders doorgebracht. Ik ben hen dan ook héél dankbaar dat zij mij zo goed hebben opgevangen. En mijn man was en is er ook altijd voor mij.
En zo telden wij de dagen en uren af. Ik mocht natuurlijk niet gaan werken. Rusten, braken, rusten, braken, rusten. Zo gingen mijn dagen voorbij. Ik kon geen geuren ruiken, geen eten maken. Niets kon ik ruiken of ik moest braken. En de nachten ... Braken natuurlijk. Zo gingen mijn 9 maanden zwangerschap voorbij.
Tussenin ben ik nog eens 2 keer in het ziekenhuis opgenomen, maar die keren waren korter dan de vorige.
Op 32 weken dachten wij dat ik vocht verloor, dus moest ik via een baxter een weeënremmer krijgen. Want, via onderzoek, bleek dat ons kindje nog niet klaar was om geboren te worden. Door mijn hoofd spookte het idee dat er iets met ons kindje zou zijn. Enkele dagen voor de bevalling zei de dokter dat ons meisje (want we wisten toen al dat we een dochtertje zouden krijgen) zo'n 3 kg zou wegen. En ten slotte kwam de grote dag!
Na 40 weken zwangerschap (ja, zo lang heb ik het toch volgehouden) gingen wij vol blijdschap (en vol hoop dat het braken en het misselijk zijn eindelijk zou ophouden) naar het verloskwartier. En op 14 augustus 2001 om 14 uur 52 werd ons dochtertje geboren. Kerngezond! Wij waren en zijn nog altijd héél gelukkig met ons meisje.
Bij haar geboorte was ons Anne-Sophie'tje 49 cm lang en ze woog 2 kg 660 gr. Maar de volgende dagen waren wel zenuwslopen. Zo bleek dat ons meisje een te laag suikergehalte had. Diverse keren per dag moest ze bloed geprikt worden en daarbovenop moest zij ook nog enkele keren onder de lamp. Men heeft ook diverse keren overwogen om haar in de couveuse te leggen, maar godzijdank was dit niet nodig. Want voor een kersverse, uitgeputte, mama is alles teveel.
Maar het braken was voorbij. Onmiddellijk na de geboorte heb ik nog enkele keren gebraakt, maar daarna was het gelukkig voorbij.
En vandaag kan ik met veel plezier en vol blijdschap zeggen dat wij zo gelukkig zijn en dat alles prima verloopt. Die zwangerschap vergeet ik nooit meer, maar ik ben nu wel heel blij dat ik heb volgehouden voor ons dochtertje. Ik hoop dat ik alle "misselijke" toekomstige mama's hiermee een beetje kan steunen met de gedachte dat alles goed komt. De hoop zeker niet opgeven. Blijf denken dat het voor het goede doel is, want op een dag word je ervoor beloond. Enkele maanden doorbijten en dan heb je er een baby'tje bij.
Ons dochtertje is nu 19 maanden oud en nu kan ik stilletjes aan zeggen dat ik wel verlang naar een broertje of een zusje. We zien wel wat de tijd ons brengt. In elk geval zijn wij heel dankbaar voor ons dochtertje en voor elkaar. Ten slotte rest mij nog enkel jullie héél veel succes te wensen en alvast een dikke proficiat!
Reacties:
Door: ki op 03/09/2003 @ 09:39 
hoi, net als jij heb ik mijn eerste zwangerschap niet anders gedaan dan overgegeven!Van de eerste dag tot op de bevallingstafel!Ik heb me hopeloos ellendig gevoeld en was zo blij dat ik niet meer misselijk was en eindelijk terug normaal kon leven(en eten)!Ik ben nu de 2de keer zwanger(ondertussen 31 weken)en ik heb nog geen enkele keer overgegeven en voel me super!Ik wil je gewoon even duidelijk maken dat het ook heel anders kan!
veel succes!
Door: christina op 03/09/2003 @ 10:06
Meiden petje af voor jullie hoor!!
Ik heb met mijn eerste ( nu 17 maanden)
niet hoeven braken wel ben ik door vocht heel veel
gegroeid dat ik ook eingelijk de laatst 3 maanden van mijn zwangerschap niets kon en was ook geen pretje
hoor! Ik ben nu 12 weken en 2 dagen zwanger en zie wel wat het gaat brengen, Ook ben ik bij deze zwangerschap met vlagen misselijk maar (als ik het zo mag zeggen ) niet zo erg als jullie petje af hoor meiden voor het volhouden
Door: WhiteRose op 03/09/2003 @ 14:11
Pffff ik denk als ik zo misselijk zou zijn er voor mij geen tweede komt.
Ben nu 14,5 week zwanger van de eerste maar heb totaal nergens last van gelukkig.
Door: S op 03/09/2003 @ 21:20
Tijdens mijn eerste zwangerschap, was braken ook mijn hoofdbezigheid, en dit zelf tot en met de bevalling. Maar ik was zo gelukkig dat ik dit direct vergeten was.
2.5 jr. later een tweede zwangerschap, hetzelfde liedje, maar de gyn heeft me de keuze gegeven, oftewel zoals bij de eerste zwangerschap aan de baxter of wel medicatie (die natuurlijk voor het kindje onschadelijk is), en ik moet zeggen, het ging beter. Braken heb ik nog wel gedaan de hele zwangerschap, maar niet meer continu.
En nu trouwens kijk ik weeral uit naar een derde zwangerschap.
Wat je ervoor in de plaats krijgt is niet te beschrijven.
Door: jolanda op 04/09/2003 @ 13:36
Het is wat he zo’n zwangerschap,zelf heb ik wel last van misselijkheid maar hoef ik niet te braken.
Zelf heb ik last van vervelende steken in mijn zij en onder rug en slapeloze nachten. Dat duurt nu al zo’n 10 weken ben nu 18 weken en 5 dagen in verwachting en hoop toch echt dat het snel beter gaat, want omdat het hartje goed klinkt en de baby goed groeit is er volgens de dokter en verloskundige niks aan de hand maar onder tussen heb ik er wel last van. Het helpt gelukig een hoop als je erg blij bent met je te verwachte baby.
groetje jolanda
Door: Hera op 04/09/2003 @ 14:29
Hoi.
Dit klinkt allemaal bekend in de oren.
Ook bij mijn zoontje heb ik 9 maanden overgegeven.
(mijn verhaal: geen roze wolk- In blijde verwachting?!?!).
Maar Ieben is echt een schatje en ik heb het er nog eens voor over.
Geniet van je dochtertje en als je nog eens zwanger wilt worden.
Succes.
Groetjes HEra
Door: amy op 07/09/2003 @ 00:54
hoi,ook ik heb verschrikkelijk afgezien. Ik ben nu 33 weken zwanger, en ik heb de eerste vier maanden dagelijks moeten overgeven. Natuurlijk dacht ik direct dat mijn kindje daardoor niet genoeg vitaminen of andere stoffen kreeg. Maar dat bleek niet zo te zijn. ik moet zeggen ik heb niet zo veel van mijn zwangerschap genoten en zal blij zijn als het achter de rug is.
Maar toch,... als je weet wat er komt na maar negen maanden, dan heb je het er wel voor over hoor!
ik verlang naar de geboorte van ons zoontje. En ik verlang naar mijn vroegere energie. Zo weet ik van mezelf dat ik me er wel zal doorheen slaan.
Aan iedereen die ziek is... er komen betere dagengeloof me vrij!
succes en gewoon volhouden...het geschenk zal grandioos zijn!!!
Door: Bertha op 10/09/2003 @ 21:23
Hoi, Ik heb het zelfde gehad tijdens mijn eertse zwangerschap. Ik ben in totaal 13 keer opgenomen geweest in het ziekenhuis. En inderdaad ik kreeg ook van alles en nog wat voorgeschreven maar niks hielp bij mij. Ik was dan ook na de zwangerschap 15 kilo lichter als voor die tijd. Mijn zoon werd na 35 weken spontaan geboren en woog 2600 gram. Niks mis mee dus. Na een week in het ziekenhuis gelegen te hebben mochten wij samen naar huis. Wat ik zelf wel raar vind is dat ik na de zwangerschap alles weer kon eten, zonder hoeven te overgeven. Dat heeft wel een poosje geduurd voordat daar weer aan gewend was. Mijn zoontje is nu 20 maanden oud en ook wij denken aan een tweede. WSe zullen wel zien wat er dan gebeurd.We weten nu waar we het voor doen of niet dan!
Door: Anoniem op 20/10/2004 @ 11:13
bij mij net het zelfde; vier maanden lang dag en nacht overgeven,braken, misselijk gewoon verschrikkelijk. De angst dat mijn kindje niet genoeg te eten kreeg was heel groot; maar het tegendeel werd bewezen: Raven was bij de geboorte 53cm en woog 4.020kg , niet slecht he.
Ik ben nu voor de tweede keer zwanger en heb weer drie maanden verschrikkelijk ziek geweest, moest zoveel overgeven dat ik nog maar 52kg woog, maar ondertussen gaat het weer beter, ik kan terug eten en over mij kindje maak ik me geen zorgen, die neemt wat hij nodig heeft ten koste van mama. Je moet er iets voor over hebben hé.
Door: Anoniem op 11/12/2004 @ 19:45
hallo lieve mensen,
wat heerlijk om te lezen dat ik niet de enige ben! Natuurlijk zijn wij dolblij met dit kindje maar ik ben vanaf de vijde week van mijn zwangerschap mijzelf al niet meer. Ik kan niets wat ik altijd deed: niet werken, niet sporten en alles is me te veel. Als ik het wel doe krijg ik de dag erna of direct bij thuiskomst de rekening dubbel en dwars! Die roze wolk is voor mij mijlenver weg. Gelukkig hebben we deze week gezien wie de boosdoender is en dat geeft weer wat kracht. Ik spits me ook erg op die drie maanden grens: nog maar 2 weken!!! Ik hoop dat het dan weer een beetje normaal wordt want natuurlijk hou ik wel vol maar het kost zoveel energie en genieten is het zeker niet.
Fijn te lezen dat er meer gevallen zijn zoals ik want soms voel je je echt alleen (met je spuugbakje en je droge crackertje!).
Groet Christel
Door: Annalina op 18/10/2005 @ 21:34
klinkt voor mij ook bekend in de oren!Maar bij mijn (ons) tweede kindje, was de misselijkheid ook volledig verdwenen. Dus zo zie je maar... Veel succces! Annalina
Door: Anoniem op 19/02/2006 @ 22:34
ik ben ook 4maanden misselijk geweest overgegeven en bijna tot flauw vallen.na 4 maanden ging het wat beter maar raakte me baan kwijt i.v.m zwangerschap dus stress! met 7 maanden begon het weer en de kleine schopt ook nog tegen me ribben aan,ik ben nu 35 weken en elke keer als ik na de verloskundige ga dan is alles goed,dat is natuurlijk mooi maar ik voel me helemaal niet goed ben ook erg veel moe,ik ben blij dat ik niet de enigste bent, want mijn vriendinnen hadden allemaal een goede en energierijke zwangerschap,veel succes allemaal.
Door: Maartje op 22/01/2007 @ 19:43
Ook ik ben erg ziek geweest tot 17 weken alleen maar braken. Had er gelukkig ook goeie dagen tussen zitten, maar hoelang ik me goed voelde was altijd een vraag? Ben in totaal 7x opgenomen. Dus die roze wolk heb ik niet gezien!! En ik wou zo graag kinderen ik denk dat het er 1tje blijft. Ben nu 18 weken en het gaat al weer 1 week redelijk heb nu veel last van duizeligheid en af en toe braken maar kan in ieder geval iets binnen houden! Zou zo graag lekker willen eten. Maar goed hopelijk stopt het met 20 weken en anders na de geboorte
Door: Anoniem op 22/02/2007 @ 16:59
Hoi mensen
ik ben inmiddels 11 weken zwanger en kotsmisselijk
zelfs water komt eruit
ik kan ehct niets eten
het is gewoon te erg
heb van mensen gehoord dat het op de 3de 4de maand over gaat
wel hopen van wel
groetjes
Door: maartje op 06/03/2007 @ 12:02
Beste anoniem ga er niet van uit dat het bij de 3de of 4de maand over is dat heb ik ook gedaan en ben nun inmilldels 24 weken en braak ook nog steeds kan nu wel weer eten en drinken niet veel maar zolang mijn maag vol is is het goed!! Ga van het ergste uit dan is alles wat het eerder over is meegenomen!! Heel veel sterkte
Door: kim op 26/03/2007 @ 12:15
hoi meiden
ik ben nu 9 wk zwanger van de tweede. Bij de eerste was ik ook zoooo misselijk dat ik alleen maar kon braken. Ik kreeg medicijnen (emesafene) en die sloegen goed aan. Na de 16 week was het bij mij over.
NU weer zooo misselijk, heb gelukkig weer de medicijenen gekregen en het gaat nu redelijk goed.
Ik mis dit in jullie reacties. Is er dan niemand die ook medicijnen krijgt?????? Je kan er zo van opknappen en het is onschadelijk voor je baby
xx kim
Door: mo op 10/02/2008 @ 11:07
Oh wat ben ik blij dat ik niet de enigste ben.
van de eerste was ik 5 mnd lang misselijk, maar alleen ' s ochtends.
Ben nu 12 weken zwanger van de 2e en oh zo misselijk. ben al 2x opgenomen in het ziekenhuis. En het enigste wat een beetje helpt is rust rust en nog eens rust. Al mijn vriendinnen hebben een geweldige zwangerschap en leefden op een roze wolk nou die moet ik nog tegen komen hoor.
Door: mo op 10/02/2008 @ 11:09
Heb ook die medicijnen gehad emesafene hielpen bij mij
helemaal niks. Het overgeven ging gewoon door.
Door: dusar Eveline op 08/06/2008 @ 22:07
Hallo met eveline ik ben nu 3 maanden zwanger en steeds misselijk en uitgeput , mijn gewicht is blijft afnemen, ben ook nog niet zo lang uit het ziekenhuis aan de bakster moete liggen , maar de misselijk en braken zijn terug, maar fijn om te weten dat ik zeker niet de eninge ben khoop dit niet 9 maanden mee te maken want mijn fut is totaal weg aant gaan maar kweet wel dat het het allmemaal waard gaat zijn vele groetjes en geluk met je dochtertje je hebt het verdient!!!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.