Postnatale depressie…
Wanneer is het begonnen? Ik weet het niet precies. Wat ik wel weet, is dat het zich na mijn eerste bevalling in alle hevigheid de kop opstak: depressiviteit. En alle andere "ongemakken" daarbij.
Ik ben een vrouw die perfectionistisch is en daarom wou ik niet toegeven aan mijn negatieve gevoelens en gedachten en de alsmaar erger wordende vermoeidheid. Uiteindelijk ben ik bijna een jaar na mijn bevalling volledig ingestort en kon ik weken niet meer uit bed komen. Met de hulp van mijn ouders en man ging het uiteindelijk een beetje beter. Helaas duurt het heel lang voordat een postnatale depressie (in mijn geval in combinatie met een burn-out) minder wordt.
Ondertussen ben ik 5 jaar verder. In de tussentijd heb ik nog een kindje gekregen. Tijdens en na de tweede bevalling ben ik nog depressiever geworden. Ik heb een lange behandeling gehad bij een psychotherapeut en slik nog steeds antidepressiva. Het vervelende is dat ik in mijn "goede periode" vrijwel alles kan toepassen wat ik de afgelopen jaren geleerd heb.
Helaas heb ik aan mijn PPD (post partum depressie) ernstige PMS-klachten overgehouden. Misschien had ik die vroeger ook wel, alleen niet in de mate waarin ze zich nu uiten.
Ik schrijf dit verhaal, omdat ik zeker weet dat ik niet de enige ben die dit heeft meegemaakt. Ik vraag mij dan ook af of er een behandeling bestaat waardoor PMS zo goed als verdwijnt. Na de tweede bevalling heb ik een tijdlang hormonen geslikt. Maar ja, hormonen kunnen niet voor je denken en dus leverde het bij mij op dat moment geen goed resultaat op. Nu denk ik vaak, zal ik dan toch maar weer hormonen of iets dergelijks gaan slikken, zodat ik van de antidepressiva (en de daarbij horende overtollige kilo's) afkom?
Als je dit leest, denk je misschien "die is genezen van kinderen krijgen", maar dat is juist het "probleem". Verstandelijk weet ik dat ik nooit meer aan een derde moet beginnen. Maar gevoelsmatig kan ik dat niet accepteren. Als mijn jongste op school zit, zou ik er best nog wel een kleintje bij willen hebben. Maar ja, ik ben zo bang om weer ernstig depressief te worden...
Ik weet inmiddels dat een geringe dosis antidepressiva niet schadelijk is voor de ongeboren vrucht, dus eventueel zou ik dat kunnen blijven slikken. Maar ook als er nooit een derde zou komen dan wil ik toch met de hulp van bijvoorbeeld hormonen van mijn PMS-klachten afgeraken...
Ik vraag me wel eens af: zijn er meer vrouwen in mijn situatie die toch een volgende zwangerschap aangedurfd hebben of juist niet? En hoe hebben zij dit geaccepteerd?
Juliëtte
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Margreet op 17/03/2004 @ 19:03 
Hallo allemaal,
Zes jaar geleden kreg ik mijn eerste dochter ,al gauw merkte ik dat ik het helemaal niet leuk vond,maar het wel leuk moest vinden van mijzelf, na 11 weken ben ik compleet ingestord (slaapgebrek,angsten,negatieve gedachten..etc) Aan de antideppressiva, oxacepam en zo krabbelde ik langzaam weer op. toch gekozen voor een tweede, en ja hoor , ik ga afbouwen met borstvoeding en... weer steekt de depressie z’n kop op,meteen aan de antidepressiva, daarna twijfel twijfel, in mijn hoofd zit nog dat derde kleine babytje, ik voel me nog niet compleet. In april 2003 heb ik een miskraam en ja weer jaagt het door me heen , lichter maar toch, onrust slecht slapen...toch hormonaal??? in Augustus blijk ik zwanger ,ik calculeer al in, geen borstvoeding dan maar meteen aan de slaappillen en aan de antidep. TOT IK een artikel lees in de ouders van nu, over Eileen Engels ,een postpartum-deskundige, de enige in Nederland.Zij behandeld vrouwen na de geboorte van hun kind met Progesteron,om het verschil in hormoonspiegel niet zo groot te laten worden, ik heb haar gebeld(je vindt haar gemakkelijk via google op internet) en een afspraak gemaakt, over 5 weken hoop ik te bevallen en meteen aan de progesteron te gaan , ik heb alle hoop dat ik deze keer ook eens mag genieten, van mijn 2 lieve grietjes van 4 en 6 en van ons laatste kadootje.Margreet
Door: Anoniem op 01/09/2004 @ 14:47
Hai lotgenoten,
Ook ik heb na mijn eerste kindje een postpartum depressie gehad. Ik kon een half jaar niet alleen voor mijn kindje zorgen. Mijn moeder en mijn man hebben me elke dag geholpen en een schema gemaakt, zodat ik nooit alleen met mijn dochterje thuis zou zijn.Ik weigerde anti-depressiva, omdat ik bang was dat ik opgenomen zou worden. Ik voelde me al zo’n ontzettend slechte moeder!!!Ik was totaal mezelf kwijt, bang, angstig, huilen, hyperventilatie,geen zelfvertrouwen enz. UIteindelijk heb ik er bijna 2 jaar overgedaan om uit een diep dal te komen. Achteraf had ik beter wel medicijnen kunnen nemen. Maar ik verzette me er met man en macht tegen.Nooit durfde ik meer zwanger te worden. Maar nu begin ik te twijfelen, omdat mijn dochtertje dan altijd enig kind zal blijven. Ik ben bang dat ik haar tekort doe. Wie herkent dit??
Ik ben zo benieuwd hoe groot de kans is dat ik opnieuw een depressie zal krijgen na de geboorte van een tweede kindje. En dat wil ik echt nooit van mijn leven meer meemaken. Wie heeft er ervaring???
Door: Claudia op 14/10/2004 @ 10:01
Doordat ik vijf jaar geleden het Hellpsyndroom had gekregen, is mijn zoontje tien weken te vroeg geboren.
Het is allemaal veel te snel gegaan. Ik kan me nog herinneren dat ik naar de ok werd gebracht voor een spoedkeizersnee onder algehele narcose en toen ik wakker werd, werd er mij verteld dat ik een zoontje had.Toen ik hem voor de eerste keer in de couveuse zag met al die infuusjes had ik niet het gevoel dat daar mijn kindje lag. Ik was er nog niet klaar voor. Terwijl ik voor de zwangerschap er volop van stond te genieten. Ik deed wel alles voor hem maar meer omdat het moest. Mijn moeder voelde zich al op en top oma en begreep totaal niet waarom ik niet blij kon zijn met mijn zoon. Ik moest me zelf aansterken en dan zou het wel goed komen. Helaas werd ik alleen maar depressief. Ik wilde niet meer voor hem zorgen. Mijn man moest maar een andere vrouw zoeken om samen met hem het kind op te voeden. Dat heeft hem heel veel pijn gedaan toen ik dat zei. Hij heeft daarom kontakt gezocht met onze huisarts en die vertelde mij dat ik tegen een postnatale depressie zat aan te hikken. Hij heeft mij antidepresiva voorgeschreven. Het heeft mij weer een duwtje in de goede richting gegeven. Het heeft nog zeker een jaar geduurd voordat ik echt van mijn moederschap kon genieten.
Ik zit vaak over een tweede kindje na te denken. Aan de ene kant zou ik het graag willen, aan de andere kant ben ik bang dat ik weer het zelfde ga meemaken. De eerste jaren van je kleintje wil je toch graag als moeder bewust van genieten.
Door: esme op 26/01/2005 @ 15:49
wat ik heb is ook raar ik heb 2 kids uit eerder huwelijk van 10 en 8 jaar
bij de 1e na 4 dagen een depressie tot een half jaar daarna toen ging t goed na 2,5 jaar 2e geboren 3maande´n
voor geboorte angst tijd ging te snel en geen grip op de dag heel nerveus daar na langzaam weer de oude.
nu 8 jaar verder na veel ellende met ex nieuwe relatie en onverwacht zwanger heb weer zon raar tijds gevoel dag te snel alleen nu niet bang maar accepteer zwangerschap niet ben niet blij enz door diazepam rustiger maar toch gaat alles aan me voorbij weg levensenergie en vrolijke meid die ik altijd ben nooit depre nu bang dat ik erin blijf maar soms ook weer niet zijn dit echt hormonen???die je leven zo vergallen?????
waarom vliegt een dag voorbij waarchijnlijk omdat ik alleen aan t denken ben
wie herkent dit
mail je meß??
ik ben 35 jaar
Door: Anoniem op 03/04/2005 @ 22:01
Hallo allemaal!
ik studeer SPH en ik ben bezig met een onderzoek naar postnatale depressies (PND). Ik vraag me namelijk af wat zwangere vrouwen nu van postnatale depressies afweten? Ik zou voor dit onderzoek graag vrouwen interviewen die een postnatale depressie hebben gehad of die er mee te maken hebben gehad in de omgeving (familie, buren enz. enz.). Ik zie op internet weinig info over PND op sites over zwangerschappen. Ook weten veel vrouwen niet precies te vertellen wat PND is. Terwijl voorlichting erg belangrijk is omdat 1 op de 10 vrouwen PND na hun zwangerschap krijgen. Dat zijn 20.000 op de 200.000 zwangere vrouwen per jaar!
Ik vroeg me af of er mensen zijn die mijn kunnen helpen met mijn onderzoek. Je kunt me mailen en dan neem ik contact met je op via de mail! Dit zou me erg helpen met mijn onderzoek.....
Alvast bedankt!
Groetjes Femke
femkelansink@hotmail.com
Door: Anoniem op 19/04/2005 @ 17:19
Hallo allemaal,
Ik heb na de geboorte van de eerste een PND gehad, toen ik zwanger was van de tweede was ik bang voor weer een PND maar ik ben niet depressief geworden. Dus ik wil met dit korte verhaal zeggen je hoeft niet bij elke zwangerschap depressief te worden ook ik was er erg bang voor maar het ging allemaal goed. Waarom bij de eerste wel en de tweede niet..ik heb geen idee wel had ik nog veel nare jeugd herinneringen te verwerken en dat kwam er allemaal tijdens en na mijn eerste zwangerschap uit!
Sterkte iedereen...
Door: Anoniem op 22/08/2005 @ 16:29
Hallo,
Ik ben sinds drie maanden moeder van een prachtige zoon. Ik ben helemaal verliefd op het mannetje. Maar ik zit niet lekker in mijn vel. Ik kan om alles huilen en ik voel me constant verdrietig. Ik weet niet waarom en ik kan het ook niet uitleggen. Ik probeerder er laatst met mijn man over te praten, en die maakte er een grapje van en toen heb ik het er maar niet meer over gehad. Ik wil hem niet ongerust maken omdat ik eigenlijk altijd een sterke en nuchtere vrouw ben geweest die altijd voor anderen en hun problemen klaar staat. Ik durf hier met niemand anders over te praten omdat ik bang ben dat mensen me niet begrijpen, hoe kan dat trouwens ook als ik mezelf niet eens begrijp. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen...
Door: Krullebol (profiel) op 22/08/2005 @ 19:29
Hoi
Als je iemand wil om mee te praten dan kun je eventueel bij mij terecht. Iemand die hetzelfde heeft begrijpt je beter en ik weet helemaal hoe jij je voelt. Hieronder mijn verhaaltje.
Ik ben sinds 5 maanden moeder ook van een zoon. Een heerlijk ventje, maar kan absoluut niet genieten van deze periode, behalve als hij wat nieuws kan of weer een nieuwe tand heeft. Verder doet het me allemaal niet zoveel. Na mijn zwangerschapsverlof ben ik weer trouw gaan werken en dacht dat ik het allemaal wel aankon, maar nee
. Tijdens mijn weekje vakantie na 6 weken werken zakte ik helemaal in en voelde me alleen nog maar verder dieper zakken. Uiteindelijk toch maar weer hulp ingeroepen via de HA. Ben sinds 2 augustus halve dagen gaan werken en via mijn werk (bedrijfsarts) om een psycholoog gevraagd in de hoop dat ik hier wat meer aan heb. Mijn man zegt wel dat ik veel meer plezier nu heb met onze kleine vent, maar zo voelt het nog niet. Als ik weer wat te melden over hoe en wat dan laat ik dit even weten.Door: Juliette op 20/10/2005 @ 14:16
hallo dames!
het bovenste verhaal heb ik zo'n 2 jaar geleden geschreven. Inmiddels hebben wij er een prachtige baby bij, deze keer een zoon! Hij is nu 3 maanden en het is een ontzettend lekker mannetje. Ik heb tijdens mijn zwangerschap gewoon Prozac doorgeslikt. Ik heb vantevoren gevraagd bij de gynaecoloog en de psychiater of dit geen kwaad kon. Deze 3e zwangerschap was ik geestelijk het sterktst. Toen ik 3 maanden zwanger was ben ik bij Tosca Duijkhuizen van geen roze wolk consult, geweest. Zij weet van alles over ppd en over de behandeling daarvan, d.m.v. vitamines, hormonen e.d. Aan het eind van m'n zwangerschap ben ik alvast bij de psychotherapeut geweest. Na een heftige bevalling, die uiteindelijk een keizersnede werd, werd onze zoon geboren. Ik ben meteen begonnen met de voorgeschreven voedingssupplementen en hormonen. Ik kan niet zeggen dat ik me helemaal altijd top voel, maar zo erg als het bij mij ooit geweest is, is het ook niet. Het is heel belangrijk om ontzettend vaak tegen jezelf zeggen dat je het goed doet,dat je het ook weleens gewoon niet leuk mag vinden en erover praten helpt ook. Je zult zien dat er meer moeders zijn die net zoals jij denken en voelen. Het zal nooit gemakkelijk zijn om door zo'n periode heen te komen, maar ik weet uit ervaring dat het uiteindelijk weer (bijna) helemaal goed komt. En natuurlijk heeft je lichaam zeker een jaar nodig om te ontzwangeren. Ik heb ook nog steeds "down"periodes. Momenteel ben ik ook weer onder behandeling van een magnetiseur, die zegt ook het is zeker geen ppd, maar je lijf heeft rust nodig. Probeer rust te nemen, voor zover dat kan natuurlijk met kinderen en doe vooral leuke dingen voor jezelf zonder kinderen!! Hieruit put je ook energie. Ik heb absoluut geen spijt van onze 3e kindje. Wat ik alleen jammer vind is dat de angst om weer ernstig depressief te worden altijd zal blijven. Succes iedereen die in hetzelfde "schuitje" zit.
Door: jel op 28/04/2006 @ 09:48
hoi,ik heb 3 kinderen en bij alledrie na de bevalling werd ik na een dag of 2 helemaal eng, kreeg geen eten naar binnen etc er hing een hele opgejaagde spanning in mn lijf
en ik kon alleen maar huilen en had spijt dat ik eraan begonnen was,bij de eerste duurde het een lange tyd en kreeg ik een kalmerend middel en toen ging het beter ik kon ook weer beter slapen en dan herstel je ook snellerde baby huilde dag en nacht gelukkig sliep hij met 6 weken door,toen ging het beter,bij de 2e werd ik ineens gek ik wist niet hoe ik alles moest regelen met 2 de verloskundige adviseerde gelijk met de pil te beginnen die breekt het zwangerschapshormoon sneller af en toch proberen te eten en zoveel mogelijk rusten,het ging iedere dag beter ik durfde eerst niet eens naar buiten met em,de 3e keer had ik mn eigen recept gemaakt voor na de bevalling,ijzertabletten en gelijk de pil en vitamines dat hielp ik had nergens last van ja vermoeidheid natuurlijk, de kraamverzorgster ging weg en bam weer helemaal eng weer naar de huisarts weer een kalmerend middel maar het ging snel beter het duurde een jaar voor ze doorsliep daarom was ik nog eng nu slaapt ze door en ik ben herboren,het is een hormoonperiode waar je echt doorheen moet en positief moet proberen te blijven tis ook wennen maar alles went,ik kreeg ook eerst seroxat maar ik werd nog enger en opgejaagder..tis uiteindelijk goedgekomen
Door: Anoniem op 22/05/2006 @ 18:24
hoi,
als jullie herkenning zoeken..op de site van babybrabbel staat momenteel een boek op de voorpagina
het heet 'de grote zwarte wolk'
Werd door een vriendin van me geschreven,
gaat over postnatale depressie,
en je kan het daar bestellen , veel succes
Door: nele op 24/05/2007 @ 11:21
Hoi,
Ik kan je heel goed begrijpen ikzelf heb ook een postnatale depressie gehad en heb hier ook zeer lang antidepressiva voor ingenomen. Maar ik had het gevoel dat ik daar niet volledig mee gehopen was dus ben ik gaan zoeken naar andere middels die me wel hielpen.
Zo ben ik begonnen met bachbloesems in te nemen en naar een kinesitologe te gaan en ondertussen zijn we al 5 jaar verder en heb eind december een tweede zoontje bij en deze keer zonder postnatale depressie.
Veel succes
Door: Annelies013 (profiel) op 24/05/2007 @ 13:58
Hey allemaal,
Ik heb niet echt een post-partum depressie gehad, maar heb enorm veel last gehad van de babybleus, zeg maar een verlengde vorm van de babybleus, want die horen toch voorbij te zijn na een 2-tal weken.
Ik was enorm blij met mijn zwangerschap, maar ook erg bezorgd (misschien een beetje te) terwijl het eigenlijk niet nodig was. Het is begonnen enkele maanden (ik was een maand of 6) toen ik verschrikkelijke paniekaanvallen kreeg als ik nog maar aan bevallen dacht. Ik heb bijna elke avond wel zitten huilen (godzijdank kon ik rekenen op de steun van mijn ventje) en het gevoel dat als ik hiervandaan vluchtte het allemaal wel in orde zou komen (dat ik dan niet hoefde te bevallen, want onzin is natuurlijk). Mijn bevalling was kort en bijzonder pijnlijk, maar alles is perfect verlopen. Na een dag of 3 kreeg ik enorme last van de babybleus: ik was volledig uitgeput (ik sliep slechts een 2 tal uurtjes per dag en had een zeer hongerig kindje) en bij het minste dat ze vroegen hoe het met me ging, begon ik te huilen en te paniekeren. Toen dacht ik, dat is normaal, binnen een week of 2 zal het wel verbeteren. Eenmaal thuis, was ik volledig van de kaart! Ik heb nochtans een bijzonder braaf dochtertje dat enkel weende 's avonds en voor het eten. Ik was ontzettend moe, ik had een jachtig gevoel over me en vond dat de baby in alles me in de weg stond (we konden geen uitstapjes meer doen zoals vroeger, en dat miste ik enorm). Ik wilde konstant wegvluchten.
Mijn ventje kon er wel begrip voor opbrengen, maar af en toe werd het voor hem ook te zwaar, met ruzie als gevolg. Uiteindelijk is het na een maand of 3 eindelijk van mijn schouders gegleden en begon ik eindelijk wat plezier te hebben aan het moederschap. Ik schaam me hier wel voor, omdat een kindje hebben mijn grootste wens was in mijn leven! Bijna niemand uit mijn omgeving (familie of vrienden) weten dat ik me zo gevoeld heb. Toen we verhuisd zijn, is het langzaam verdwenen. Misschien dat die verhuis er voor iets tussen zat (want ik heb bijna alles zelf moeten regelen, mijn ventje was de ganse dag werken).
Ik ben nu zwanger van het tweede kindje, dat een zoontje zal zijn, en ik hoop van harte dat ik deze keer er sneller door zal komen! Ik ben niet van plan om nog eens te verhuizen omwille van een ongelukkige start van het moederschap! Groetjes, Annelies
Door: Mandy op 26/01/2008 @ 16:47
Ik heb 19 jaar geleden een PND gehad, na 8 maanden praten en anti depressiva kon ik weer aan het werk.
Ik heb altijd geroepen dat ik "mezelf" niet meer was.
Als antwoord kreeg ik: "dat kan ook niet want je bent veranderd omdat je een kind hebt gekregen".
Dus ik moest het maar zo doen. Ik heb al die jaren geleefd zoals ik dacht dat ik was, dus me meer voorgedaan als "ik", want zo hoort het te zijn zei men.
Nu 19 jaar later weet ik nog steeds niet wie ik zelf ben en ben mijn zelfvertrouwen, intuitie en ga zo maar door kwijt.
Het wordt tijd dat ik nu een gerichte therapie op zoek om mezelf weer terug te vinden!
Door: sjoera op 04/02/2008 @ 22:50
Hoi
In november 2007 is mijn dochter geboren.
Ik geniet met volle teugen en ben erg blij met dit wonder.
Maar nu heb ik sinds 4 weken last van paniekaanvallen.
ZOmaar ineens ik zat stil en ik begon te zweten voelde me misselijk duizelig hartkloppingen en paniek en onrust en bang door te draaien.
Ik weet niet waar dit ineens van daan komt. De ene keer kan ik het handele en de andere keer niet.
graag wil ik in contact komen met andere vrouwen die na een bevalling ineens last kregen van paniek aanvallen en wat ze er tegen deden.
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen.
Groeten Sjoera
Door: ikke op 17/03/2008 @ 18:44
Hai Sjoera,
ik heb eveneens paniekaanvallen en dat begon toen ik met mijn dochter thuiskwam van het ziekenhuis.Deze begonnen als het avond werd en werden heviger wanneer ik wilde gaan slapen. Uiteindelijk bleef ik wakker en wilde ik niet meer gaan slapen, bang dat ik gewekt zou worden door het gehuil van mijn dochter of bang dat ik weer een aanval zou krijgen. Ik was natuurlijk overdag stikkapot van het niet slapen 's nachts. Omdat het echt niet meer ging heb ik anti-depressiva voorgeschreven gekregen door mijn gynaecologe.
Sindsdien gaat het stukken beter en ben ik na bijna 4 maandem bijna gespopt met de pillen.
Ik had nooit gedacht dat het zo heftig zou zijn en dat ik me zo beknot zou voelen in mijn vrijheid. Anderzijds hou ik ontzettend veel van mijn dochter en zou ze niet meer willen missen...
Veel sterkte! Praat over je gevoelens en de paniekaanvallen met je naasten en je dokter vooraleer deze erger worden!
Groetjes,
Ikke
Door: Meisje22 op 06/04/2008 @ 15:46
Hoi ik ben 22 jaar heb vorig jaar 28 april een kindje gehad een prachtige dochter ze was me wens alles wat ik wildde, maar naar me keizersnee wat ineens met 37 weken gebeurde ben ik ineens ingeklapt
ik ben bang angstig niet mezelf , draaierig denk dat ik de controle kwijt raak over mijzelf of dat ik psychisch in een inrichting beland... het is allemaal zo raar dan gaat het goed dan weer niet het is heel eng ik ben ook bang dat het nooit meer overgaat en vroeg me af of dit meer mensen hadden en of er mensen zijn die hier contact over willen hebben...
ik probeer nu heel positief te blijven maar blijf het eng vinden ben erg gestresst ook me kindje is uit het huisgehaald omdat ze de thuisisutatie niet vertrouwde en denken dat ik mishandeld word dit is niet zo we hebben wel is ruzie enz maar zitten we nu voor in theraspie ik mis me kindje dus ik heb dubbel stress en met stress heb ik er alleen maar meer last van
symptonen die ik heb vermoeidheid, lusteloosheid, angst, paniek ,hyperventilatie, zweet, diarree soms, dingen onwerkelijkv inden, denken de controle kwijt te raken of psychisch door te draaien denken dat het nooit overgaat zijn er meer mensen die dit hebben ik hb dit echt naar me keizersnee overgehouden...
En ga nu ook naar een psycholoog heb me er voor ingeschreven en gaat dit over? ik kan me zo zenuwachtig voelen en angstig en voor me bevalling heb ik hier nooit last van gehad ben een compleet ander mens herken mezelf niet meer terug en dat is erg angstig ik hoop echt dat er aub hier mensen zijn die mij weer wat moed kunnen geven om er doorheen tekomen of door me tekunnen vertellen dat ze dingen hiervan herkennen bij zichzelf en vraag me dan ook af word ik wel beter??? want diep van binnen weet ik dat het wel weer goed kom en zeg dit ook tegen mezelf ow ja ben ook ineens bang voor de dood of als ik zon aanval heb denk ik dat ik doodga echt erg
Liefs een hopeloosmeisje :)
{hugsad
Door: punsje op 29/08/2008 @ 14:17
Hoi Meisje22
Ik las net je stukje en ookal was het van maanden geleden, ik wilde toch even reageren. Ik hoop allereerst dat het nu beter met je gaat!! Zelf heb ik precies het zelfde gehad en weet dus verdomd goed hoe t is! Ik heb heel veel gehad aan de behandeling van Eileen Engels (je kan haar zo vinden op internet), een behandeling van psychologen met antidepressiva is niet de juiste manier van t aanpakken van t probleem. Het is een hormonaal probleem en dat is niet met antidepressiva aan te pakken. Nogmaals ik hoop dat je al van je klachten af bent maar zo niet , surf echt even naar de site!!! Heel veel sterkte, blijf praten en schaam je niet!!!!
punsje
Door: meisje22 op 31/08/2008 @ 19:03
hey pluns
Bedankt voorje berichtje ik check dit forum nog wel is in de week maar jaheb er nog wel is last van op zent ijd dat ik angstig word paniekerig en ben nu anderhalf jaar verder en veel meegemaakt enz en ik hoop dat ik er wee rlangzaam hand op ga krabbele
Wardeer echt je berichtje terug d8 dat het nooit meer iemand zou lezen en weet nie of jij dit nog is ga checken en bedankt voor je tip
Liefs Karien
Door: Liesbeth van Dam op 19/09/2008 @ 10:34
Hallo Allemaal,
Als ik jullie verhalen lees, lees ik veel herkenning. Ik ben hier nog steeds blij mee, ondanks dat ik al een tijd weet dat ik 2 keer een Post natale uitputting heb gehad. Bij mij begonnen de klachten na het stoppen met de borstvoeding. Ik kreeg last van slapeloosheid, angsten, onrust, me wazig voelen, het gevoel het niet aan te kunnen, etc. Pas bij mijn tweede dochtertje ben ik erachter gekomen dat ik een PPU had. Mijn jongste dochtertje is nu 2 en ik voel me gelukkig een stuk beter.(met hulp van Tosca Dijkhuizen en Eileen Engels). Zelf ben ik gestalttherapeute en heb een eigen therapie praktijk in Breda. Hier werk ik met kinderen en volwassenen en ook met vrouwen met een PPU/PPD. Dit doe ik graag, omdat ik ervaren heb hoe alleen je je kunt voelen en steun kunt gebruiken in deze periode. Je moet er zelf doorheen, maar dit hoef je niet alleen te doen!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.