"De maan staat ver van de aarde"
Luna betekent 'maan' en zo noemt ons dochtertje! Doch,... de maan staat ver van de aarde, het is een lange afstand,... en ons dochtertje heeft ironisch genoeg ook een lange weg afgelegd... ziehier ons verhaal:
Mama's zwangerschap was niet goed begonnen,... misselijk, moe,... het werden lange dagen en nachten!
Het zou wel overgaan en inderdaad, na drie maanden van vermoeide ogen en misselijke magen, verging het mama wat beter. Doch, het mocht niet lang duren, mama werd ziek aan haar nieren, ... weer ogen die nu traanden van pijn. Maar de pijn werd beter,... we waren immers al bijna 6 maanden ver.
Plots stelde de dokter bij mama zwangerschapsvergiftiging vast,... met opname in het ziekenhuis als gevolg. Mama is er een week gebleven en vanaf dan ging ze om de 2 dagen naar het ziekenhuis voor kontrole,... monitoring, bloedonderzoeken, echo's,... mama werd een beetje een BV bij de verpleegsters. En dan,... bijna 4 en een halve week tevroeg, kon de dokter niet meer wachten. Mama was te ziek en ik had geen eten meer,... ik zou dus gehaald worden via een keizersnede !
Zo gezegd, zo gedaan,... op 15/02/2000 was ik er dan,... ik was een kleine baby van 43 cm en 1.870 kg. Mama is nog 15 dagen in het ziekenhuis gebleven want ze was niet direct beter, en ook Luna heeft bijna een maand op de afdeling neonatologie gelegen.
Maar nu is Luna thuis, ... ze is bijna 3 maanden en een half en weegt 4 kg, ... het was een moeizame start als je weet dat Luna 43 cm was en 1.870 kg woog! Het was een prematuurtje en ze was dysmatuur. Luna is echt een wonder, zoals je ziet op de foto.
Nathalie - David - Luna
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: manon op 11/02/2004 @ 02:24 
kun je ook blind worden van zwangerschapsvergifteging?
Door: Anoniem op 22/02/2004 @ 09:21
Ik kreeg ook zwangerschapsvergiftiging, maar kreeg dat pas na mijn bevalling te horen. Ze hadden in het ziekenhuis waar ik naar doorverwezen was omdat de verloskundige mijn buik te klein vond namelijk al weken mijn urine niet gecontroleerd, tot de dag voor ze besloten mij in te leiden omdat de conditie van mij en mijn kindje achteruitging.
Ik ben na 38 wk bevallen van een dochtertje dat 1960 gram woog en 44 cm lang was.
Na een week mocht zij met mij mee naar huis en inmiddels is ze 8 maanden en evenveel kilo’s.
Ik ben dankbaar dat het allemaal goed is afgelopen en dat we een gezond kindje hebben gekregen, maar ik kan er zeker na het lezen van zoveel verhalen over dit onderwerp nog steeds niet bij dat ze er in het ziekenhuis zo aan voorbij zijn gegaan.
Door: fadoua op 23/02/2004 @ 21:10
Wat zijn de symptomen van zwanerschapsvergiftiging. Ik heb namelijk sinds een paar dagen last onderin mijn rus ik geloof dat het mijn nieren zijn. De verloskundige controleert nooit mijn urine..
Door: anneleen op 24/02/2004 @ 22:17
Hallo allemaal,
Kwam na het zoeken van het woord ’dysmatuur’ op dit stukje forum terecht. De meeste kindjes zijn intussen al peutertjes geworden denk ik, gezien de datums.
Zelf heb ik twee kindjes, waarvan eentje toch wel erg dysmatuur geboren. Ben bevallen op 23/07/2001 na 38 weken zwangerschap. Mijn dochtertje woog slechts 1570 g en was 43 cm. Intussen is ze dus 2,5 jaar en nog erg klein en fijn. Ze weegt nu 10,240 kg en is 85,2 cm. Hoe zit het met jullie kindjes , zijn die ook nog klein en fijn? Of zou mijn dochtertje gewoon licht van bouw zijn en heeft die dysmaturiteit hier niets mee te maken.
Groetjes
anneleen mama van , Kjetil 11/12/1999, 2500g en 47cm;
Kinou 23/07/2001, 1570g en 43 cm beide geboren na 38 w
Door: kim op 09/03/2004 @ 17:21
hoi
ik lees hier al wat oudere berichten over dysmatuur. ik kreeg vandaag te horen dat mijn buik ook te klein was en moet vrijdag een extra echo laten maken. ik hoop maar dat dan alles goed is ben 33 weken zwanger.
ik heb al twee kindjes en toen was alles "goed" mijn dochter is inmiddels al weer 7 jaar maar bij de geboorte woog zij ook maar 2700 gram en nu is het ook een flinke meid. ik zal vrijdag laten weten of alles goed is.
groetjes kim
Door: Joyce G op 12/03/2004 @ 20:00
Heel jammer dat ik op deze site zo weinig over het HELLP-syndroom kan vinden, daarom een heel klein stukje van mijn verhaal. Ik heb HELLP gekregen met 22 weken, met 27 weken opgenomen en met 28 weken is mijn zoon met spoed geboren omdat we anders beide de volgende dag niet zouden halen. Hij was maar 750 gram en minder dan 30 cm. 11 weken lang in couveuse en met 4 maand mocht hij naar huis. Hij is nu 16 maand, weegt nu 8 kilo en heeft een heel ziekenhuisverleden achterzich en nog velen te gaan. Hij en ik hebben beide veel over gehouden aan dit alles. Hij achterstand in zowel groei en ontwikkeling, BPD (longbeschadiging door langdurig beademing), ’witte vlekken’ op hersens, vaak ziek, licht spastisch, enz. Ik hersenbloeding gehad waardoor mijn geheugen, concentratie, energie, lezen, enz erg is aangetast. Toch gaat het verder met ons heel goed, genieten echt van alles en ben heel trots op mijn mooie jongen hoe hard hij heeft moeten vechten tot waar hij nu al is gekomen. Ik heb er alle vertrouwen in dat we een mooie toekomst tegemoet gaan.
Door: bianca e op 22/07/2004 @ 08:58
hoi ook ik heb hetzelfde meegemaakt ik was 31 weken zwanger toen bij mij het helpsyndroom werdt vastgestelt ik kreeg ook alles wat je kon krijgen mijn dochtertje nikita demi is op 12 juni 2004 met spoed gehaalt met een keizersnede gelukkig gaat het nu weer aardig goed de kleine meid deed het gelukkig al heel goed en hoefde maar 1 nachtje in de courveuse en moet nog wel 1.5 week langer blijven dan ik ze woog 2070 gr en was 44 cm dus ook erg klein maar alles gaat nu weer goed gelukkig maar ik ben hele stukken kwijt van de 7 weken die ik in het ziekenhuis heb gelegen voor mijn vriend en ouders was dit een zware tyd! gr bianca
alles komt uiteindelijk goed en ik ben heel blij dat het goed is afgelopen!
Door: diana op 14/09/2004 @ 13:43
bij 35 weken zwangerschap ging ik weer voor controle naar mijn verloskundige. Ik hield op dat moment veel vocht vast en had eigenlijk maar een kleine buik voor 35 weken.
De verloskundige vroeg mij wat urine op te vangen, hierin zaten eiwitten. Ze dacht aan zwangerschapsvergiftiging en stuurde mij door naar het ziekenhuis. Na een ctg. urinecontrole,bloedprikken en een groeiecho, bleek de baby te klein te zijn, hij was op dat moment 1750 gr.
En ik bleek ik pre eclampsie te hebben. Dit is een ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging en de voorloper op het hellp syndroom. Ik werd direct opgenomen in het ziekenhuis.
Ik kreeg strikte bedrust, iedere dag een ctg. 2x p/w bloedprikken en 1xp/w 24 uursurine sparen die gecontroleerd werd op eiwitten. En 2x p/w werd er een echo gemaakt om te kijken hoe de doorbloeding van de navelstreng was, deze ging steeds verder achteruit. DE baby kreeg te weinig voedingsstoffen binnen en groeide te weinig. Na 12 dagen werd er besloten de bevalling in te leiden,ik was op dat moment 37 weken. IK had al 1 cm. ontsluiting en was inleidbaar. S’morgens om 9.00 uur kreeg ik gel ingebracht en ging ik aan de ctg. om de conditie van de baby in de gaten te houden. Om 10.00 ging het niet goed met de baby, zijn hartslag daalde. Ik kreeg een infuus ingebracht en werd naar de verloskamer gebracht. Toen zijn mijn vlezen gebroken. En hebben ze bij de baby een elektrode aangebracht op zijn hoofdje om zijn hartslag en weeen activiteiten in de gaten te houden. Bij iedere wee, daalde de hartslag van de baby, ik probeerde mij zo kalm mogelijk te houden en goed te puffen. Na 2uur had ik 10 cm. ontsluiting en kreeg ik persdrang, ik mocht gaan persen. Tijdens het persen daalde de hartslag enorm, ik was erg angstig. na bijna een uur persen. Probeerde ze de baby met de vacuumpomp te halen, dit lukte niet. Achteraf bleek mijn bekken te nauw te zijn. Het werd een spoedkeizersnee. Ik kreeg via mijn infuus direkt weeenremmers. Ik ging naar de o.k. kreeg een ruggenprik en binnen 15 min. was mijn zoontje geboren, Daan. Daan ging direkt naar de couveuse afdeling, hij bleek toch nog 2103 gr. te wegen en was 46 cm. lang. Omdat hij te vroeg was, bleek hij lage bloedsuikers te hebben, hij heeft een week lang een infuus gehad via zijn navelstreng met glucose en daarna bleef alles op peil. Hij dronk gelijk goed. Ik kon helaas geen borstvoeding geven i.v.m. zwangerschapsjeuk. Na 2 weken op de couveuseafdeling mocht Daan naar huis. Ik zelf heb 2,5 week in het ziekenhuis doorgebracht. Het was een zware tijd, maar met Daan gaat alles goed. Hij is nu 5 weken oud en weegt al bijna 6 pond. Mijn vriend, familie, vrienden en collega’s hebben mij enorm gesteund. Dit was ons verhaal. Groetjes Diana en Daan.
Door: Claudia op 13/10/2004 @ 10:42
De zwangerschap van mij verliep goed tot aan de zesde maand. Ik had op aanraden van de verloskundige een derde echo laten maken. Het kindje in mijn buik was aan de kleine kant. De waarde van de navelstreng was te hoog waardoor hij weinig zuurstof kreeg. De zelfde dag kwam ik er achter dat mijn bloeddruk te hoog was. De gynacoloog zei mij dat ik meer moest gaan rusten. Door een bloedonderzoek kwam ik er achter dat ik lage bloedplaatjes had. Ik kon meteen in het ziekenhuis blijven. De volgende dag had ik eiwitten in mijn urine. Het gekke was, ik voelde mij goed. Ik vond het alleen vervelend om de hele dag in mijn bed te liggen. Weer een dag later werd ik met spoed naar een ander ziekenhuis gebracht want als het kindje zich eerder aankondigd was ik daar in betere handen. Daar aangekomen werd mij en mijn vriend meteen verteld dat ik het Hellpsyndroom had. Ik had er nog nooit van gehoord. Dat blijkt dus de ergste vorm van zwangerschapvergiftiging te zijn. Ik kreeg een infuus met allerlei medicatie, ik werd aan de ctg gelegd, om het half uur werd er na mijn bloeddruk gekeken. Die bleef maar stijgen, de bloedplaatjes bleven dalen, mijn lever en nier funktie ging achteruit. Kortom het ging heel slecht met mij en dus ook met het kindje in mijn buik. Er moest heel snel iets gebeuren anders liep het niet goed af. Na vijf dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen werd in de 29 ste week van mijn zwangerschap onder gehele narcose met een spoedkeizersnee mijn zoontje geboren. Hij was 35cm en 1070 gram. Pas toen kreeg ik alle andere syntomen erbij. Mijn gezicht en armen werden heel dik, ik kreeg veel last van hoofdpijn en het ergste vond ik dat ik niets met mijn kind te maken wilde hebben. Op de derde dag ben ik pas naar hem gaan kijken. Hij was heel klein met 5 infusen in zijn lijfje en hoofd. Ik vond het ook niet eng om te zien, maar ik had niet het gevoel dat het mijn kindje was. Toch ben ik er toen wel iedere keer als het kon geweest. Ik ben begonnen met kolfen. Als hij dan van de sondevoeding af was kon ik hem in iedergeval borstvoeding geven en dan zou de band vanzelf wel komen dacht ik.
Na negen dagen mocht ik naar huis en twee dagen later mocht mijn zoontje overgeplaatst worden naar ons eigen ziekenhuis. Ik heb geen kraamhulp gehad maar de verpleegkundigen hebben ons goed geholpen met alles. Helaas werd de moederband niet sterker.Ik deed alles met hem en voor hem maar meer omdat het moest. Op aanraden van de huisarts ben ik antidepressiva gaan slikken. Het nadeel was dat ik niet meer borstvoeding kon gaan geven. Na een maand mocht hij naar huis, en kon de kraamvisite beginnen. Het heeft nog een jaar geduurd voordat ik hem echt als mijn zoon ben gaan zien. Nu is Rutger 5 jaar. Hij gaat al naar school en zit op zwemles. Hij is nog klein voor zijn leeftijd maar verder doet hij het hardstikke goed. Hij is een lief, gezellig druk jongentje en ik hou heel veel van mijn zoon.
Door: Lindsey op 06/12/2004 @ 20:43
haaj
Het is erg wat er is gebeurt. Dus ik hoop dat voortaan meer geluk zult hebben in het leven
groetjes Lindsey
Door: cindy op 14/04/2005 @ 16:40
hey iedereen,
ik ben een jonge mama van bijna 19 jaar van een zoontje van een jaar en ben momenteel 26weken5dagen zwanger en leef momenteel echt op het randje van wanhoop. Ik heb gisteren gehoord dat men gyneacoloog nooit meer zal genezen, en dus ook niet meer kan werken, hij gaat heel snel achteruit, maar het ergste is dat er ongelofelijk veel eiwitten in men urine zat. Mijn bloeddruk was 10/5 wat heel laag is. Ik was de laatste dagen heel moe en wist niet hoe het kwam, nu vrijdag moet ik opnieuw zo'n urinetest ondergaan en in het slechtste geval moet ik opgenomen worden in het ziekenhuis. Ik probeer echt men best te doen om zo veel mogelijk te rusten en iedereens raad op te volgen maar ben echt bang dat dit niet genoeg gaat zijn, op dit moment ben ik bang om mijn dochtertje te verliezen. Men vriend en ik zijn al een kindje kwijt geraakt, en hebben het daar nog moeilijk mee. Ons zoontje houdt ons nog wel een beetje recht, maar toch, ik doe hele dagen niets anders dan huilen, niets gaat me nog af en dit gewoon omdat ik gisteren te weten gekomen ben dat ik met het begin van zwangerschapsvergiftiging zit. Ik ben momenteel radeloos en kan elke raad best wel gebruiken, dus diegene die me raad kunnen geven, mogen altijd mailen op YoungMama1986@hotmail.com en hoop echt dat morgen de test positiever is dan dat hij gisteren was.
we hopen echt dat alles vlot mag blijven verlopen zoals het tot nu toe deed, en zouden ons echt geen leven meer zonder haar willen inbeelden, alle kleine spulletjes staan klaar, haar parkje, haar bedje, wandelwagen, dat doet momenteel echt pijn om zien, maar het meeste heb ik pijn dat ze me momenteel zo veel schopt en het besef dat dit mss kan gedaan zijn binnen onbepaalde termijn. ben echt bang en zou best wel wat raad kunnen gebruiken
Door: Anoniem op 11/09/2005 @ 17:39
Ik heb ook een zwangerschaps vergiftiging gehad in 1977 onze docter werd ook 4 weken te vroeg geboren en had een gewicht van 2160 gram,ze heeft ook 4 weken in de couveuse gelegen.Maar om een lang verhaal kort te maken,ze is nu 28 jaar en erg gezond en hoopt dat ze volgend jaar ook mama wordt en wij opa en oma. Zo zie je maar weer na regen komt zonneschijn
Door: petra op 17/09/2005 @ 10:00
hallo,
wat een vreselijke verhalen als je dit leest maar een voordeel jullie hebben je kindje nog.
bij mij is dit niet het geval ik heb dan ook geen zwangerschapsvergiftiging gehad maar zal mijn verhaal hieronder schrijven.
ik was na 2 jaar eindelijk zwanger november 2004
het heeft mede zolang geduurd omdat ik diabetes heb en aan de insulinepomp moest voordat dit goed geregeld was heeft ook zeker nog een jaar geduurd.
toen ik uiteindelijk zwanger was kwamen we in aanmerking voor een vruchtwaterpunctie, deze uitslag was positief en we zouden een meisje krijgen.
toen nog een structurele echo gekregen maar ze konden niet alles goed zien dus moest ik nog een keer komen
het schijnt dat bij moeders met diabetes meer kans is op een hartafwijking of hazelip bij de baby.
3 weken dus nog een structurele echo gekregen en verteld wat er de eerste keer gezegd is, deze dokter had haast en heeft het vluchtig bekeken en zei dat hij het ook niet kon zien.
we hadden zo iets dan zien we wel als het geboren word of het een afwijking heeft
uiteindelijk kreeg in mijn eigen ziekenhuis de zoveelste echo bij 30 weken toen bleek het kindje vocht vast te houden en maakte de gyn zich grote zorgen omdat dit meestal duid op een hartprobleem.
die hebben gelijk gebeld naar het ziekenhuis waar de structurele echo`s zijn gemaakt en kon gelijk komen.
toen hebben ze bijna 2 uur met 2 artsen bekeken met de echo en kregen we uiteindelijk het slecht nieuws te horen dat de linkerhartkant niet ontwikkeld was bij ons dochtertje.
we moesten er rekening mee houden dat ze vrijwel vlak na haar geboorte of ervoor zou overlijden.
1 week later moest ik weer naar mijn eigen ziekenhuis voor een echo en was ons dochtertje overleden.
ben toen doormiddel van weeen op te wekken door een infuus bevallen van een prachtig dochtertje wat helaas niet mocht blijven leven.
herna zijn we nog een erfelijkheidsonderzoek gestert wat eerst ongunstig leek ui te pakken (50% herhalingskans), achteraf is dit positief uitgevallen 5% na deze uitslag zijn we ruim een jaar verder en word ook nog maar om de 10 weken ongesteld (voorheen altijd netjes 28 dagen).
we wachten het maar af en zien wel of we ooit weer het geluk krijgen om zwanger te worden want 1 ding weet ik wel " we nemen een kind is er niet bij" het is een gift om zwanger te mogen worden.
positief blijven is de beste manier en dat lukt ons nu weer aardig.
Door: petra op 17/09/2005 @ 10:03
zag een foutje was zwanger in 2003.
het lijkt ook nog zo kort geleden allemaal.
Door: Rianne (profiel) op 17/09/2005 @ 11:48
hey hey,
Ook mijn zoontje is 4wk te vroeg geboren doordat ik zwangerschapsvergiftiging had!
Na een moeilijke zwangerschap is mijn zoontje met 47cm en een gewicht van 2930gr ter wereld gekomen!
Een wondertje!
Gelukkig doet ze het goed en hopelijk kunnen jullie nu vollop genieten!
Ik wens jullie heel veel geluk!!
Groetjes Rianne
Door: Patricia op 21/09/2005 @ 22:25
ik heb ook zwangerschapsvergifteging gehad ik heb ook aanvallen gehad waardoor ik stukkjes van mijn tanden kwijt ben en wat het ergste was dat ik bijna niks zag 2 weken lang ook met de bevalling ik zag mijn kleine meid niet echt duidelijk
ik ben bevallen op 08-09-2005 mijn dochtertje is wel kerngezond gelukkig en met mijn gaat het nu ook wel goed ze is geboren met 40 weken en 2 dagen ze is wel een hele kleine meid 46 cm en weegt 2866 gram 
Door: patricia op 21/09/2005 @ 22:28
foutje 09-08-2005
haha typte verkeerd 
Door: Anoniem op 01/10/2005 @ 16:39
Hoi ik ben op 1 september 2005 bevallen van een tweeling 2 gezonde meisjes 35weken en 5 dagen ik heb vanaf week 30 met hoge bloeddruk in ziekenhuis gelegen maar er werd ongeveer 10 dagen voor de bevalling eiwit geconstateerd moest toen steeds urine sparen het eiwit werd vsteeds meer na de bevalling heb ik pas het hellpsyndroom gekregen ben zo ziek geweest dat de dokters dachten dat ik het niet zou redden heb bloedtransfusie gehad en hele erge aanvallen het is een wonder dat ik zelf nog leef heeft iemand ook hellp gehad na de bevalling pas ziek geworden???? Ik lees daar namelijk niets over ben ik dan zo speciaal geval? Ik voelde mij in de zwangerschap helemaal niet ziek had geen symtonen behalve hoge bloeddruk en op het laats eiwitten in urine Groetjes Manon
Door: Anoniem op 05/03/2006 @ 11:22
ben bevallen dmv een keizersnede na 34 weken zwangerschap op 16 november 2005 van een gezonde dochter Britt. Zij woog toen 1545 gram. Met 32 weken werd ik opgenomen in het ziekenhuis want ik zou het hellpsyndroom hebben. ik voelde mij goed en wilde daar niet lang blijven. Op het eind ben ik heel ziek geweest en ben dagen kwijt toen ik in het ziekenhuis lag en vond dit erg voor mijn vriend. Er is heel veel angst geweest in de familie waar ik niks van heb meegekregen. Nu gaat alles goed met ons. Toch hoor je steeds vaker van het hellpsyndroom en hoop dat de medici hier steeds sneller op reageert.Door: Annet op 21/03/2006 @ 21:01
Hoi, ik ben bevallen d.m.v. een keizersnee. Ik was 25 weken zwanger en mijn bloeddruk was inneens veel te hoog. Ik werd direct opgenomen in het ziekenhuis en daar heb ik een week gelegen. Mijn bloeddruk ging met med. in tabl. vorm niet naar beneden en ik had al 4 plusjes in de urine. Op een zaterdag ging ik naar het UMCG in Groningen.Ik kreeg daar med. via het infuus en ik lag de gehele nacht aan de ctg en bloeddrukmeter. S'morgens werd mijn dochtertje met spoed gehaald. Ze was bij de geboorte 770 gram. Dit was een heel moeilijke tijd, maar ze was een vechtertje. Priscilla heeft 5 maanden in het ziekenhuis gelegen en ze kwam in huis met zuurstof en een sonde. Nu is ze inmiddels 8 jaar oud en een vrolijke en gezonde meid. Priscilla heeft wel een achterstand met haar ontwikkeling en ze leert niet zo snel als normale kinderen van haar leeftijd.Verder heeft zij een lichte vorm van pddnos.Ondanks alles is ze een vrolijke meid en nog altijd een vechtertje.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.